Polderrit 2

Zaterdag heb ik met een groep kennissen en vrienden een motorrit gereden in het hinterland van de Belgische kust,startend in Oudenburg (aan een motorhotel) en aankomend in Oostkamp. Fraai was dat. Zo kwamen we in en langs dorpjes die ik van naam kende, maar nog nooit bezocht had, zoals bijvoorbeeld Zedelgem, Gistel, Jabbeke, Koekelare, Alveringem, Kortemark enz.

We (een groepje van 5 motoren, een fractie van het totaal aantal deelnemers) zijn blijkbaar ook de abdij van Westvleteren gepasseerd, maar dat heb ik niet gemerkt en ervoor gestopt zou ik sowieso niet zijn. Wel lasten we een halte in bij het oorlogskerkhof Tyne Cot, een indrukwekkende plaats, waar duizenden en duizenden al dan niet anonieme soldaten begraven liggen die sneuvelden tijdens de Eerste Wereldoorlog.


Hoofdzakelijk binnenbaantjes die op de koop toe in de bochten vaak vol kiezel lagen, waardoor het ritme eerder laag lag, maar waardoor je ook wat tijd had de omgeving in je op te nemen. Echter, aangezien de Kwak een sportmotor is waar je eerder op ligt dan mooi rechtop zit, kregen m'n polsen het wel hard te verduren. 's Anderendaags voel ik het ook wel aan m'n schouders (ik word dan ook een dagje ouder) en soms lijkt het wel of er daar ergens een zenuw gekneld zit.

Het veel dank aan african en PaulRT, de twee zelfde personen die vorig jaar al de Poldertoer en Indian Summerrit 2 ineen hadden gestoken en aan het gezelschap waarin ik een dag mocht vertoeven. Ook veel dank aan de wielertoeristen die over het algemeen vrij goed uit de weg gingen en aan die paar landbouwers met soms reusachtige tractors die de moeite deden om ons door te laten.

Eindelijk klaar

...met het in rubrieken onderverdelen van de berichten op deze blog.
Het heeft ettelijke weken (zelfs een paar maand denk ik) geduurd, maar eindelijk is het zover en is normaal elk bericht wel ergens gecatalogeerd. Zoals met veel dingen, neem ik graag mijn tijd voor iets wat niet echt dringend is en bij dit project is het wat uit de hand gelopen, maar vermoedelijk zat er toch niemand echt op te wachten. ;o) Alhoewel, ik herinner me nog een vraag van Sodade i.v.m. orale seks ; hiermee is ze dan ook bediend !

Dat titanenwerk had wel als voordeel dat ik nog eens teksten las waarvan ik helemaal vergeten was dat ik ze had 'geschreven'. Een soort flashback als het ware.

Een fietsband kopen

...het lijkt een banale onderneming.
Wel ik kan u garanderen dat niets per se is wat het lijkt.

Gisterenavond dacht ik er tijdens het doen van de boodschappen namelijk aan dat ik evengoed een nieuwe fietsband kon kopen i.p.v. nogmaals een gaatje te herstellen in de oude binnenband. Zo gezegd, zo gedaan en ik ging op zoek naar de rayon met fietsmaterieel. Tot mijn verbazing hing daar echter een heel assortiment aan fietsbanden... Binnenbanden in verschillende maten, dikten en sterktes enz. Een verdomd moeilijke keuze. Na lang dralen en aangezien ik helemaal geen verstand heb van de codes die de verpakkingen vermeldden, ben ik maar afgegaan op de vorm van het ventiel waarvan ik weet dat mijn fietspomp erop past.

Vanmorgen heb ik dan ook de oude binnenband geplakt en ik hou die nieuwe wel eens voor een andere gelegenheid.

Fietsband

Voor de zoveelste maal een platte fietsband merkte ik vanmorgen op. Gelukkig wonen we niet zo ver van het station zodat ik nog te voet de trein kon halen.

Maar morgen kan ik dus alweer aan de slag. Zal het 4de rustinneke worden op die band (tenzij ik er meteen een nieuwe binnenband op monteer) en de achterband heeft ook al zijn deel gehad.

Het wordt tijd dat men al die criminelen die wegens overvolle gevangenissen niet kunnen 'gehuisvest' worden eens de straten hier degelijk laat schoonmaken zodat alle scherpe voorwerpen verdwijnen !

Rijsel

Het eerste weekend van april zijn M. en ik een verlengd weekend naar Rijsel gegaan. Voorzover ik weet was het voor beide de eerste keer, maar mogelijk niet de laatste, want het is goed meegevallen. Ok, de heenreis was heel nat, maar daar zelf heeft het relatief weinig geregend. Ok, het was koud, maar we waren er toch wat op voorzien. Ok, het was in “Le Nord” (spreek uit met een mannelijke grafstem), maar van de ch’timania zijn we eigenlijk gespaard gebleven. Ok, het hotel was zeker niet goedkoop, maar we kregen wel waar voor ons geld. Ok, Rijsel is architecturaal niet de mooiste stad, maar het is er best gezellig en ze heeft beslist haar fraaie kanten. Ok, er lopen ook heel wat topmanagers en consultants rond, maar mits de nodige uitrusting en gepaste afschrikkingsmethodes laten ze je met rust.

We hebben er eigenlijk vooral veel rondgedoold in het centrum (wat mij betreft nog steeds de beste manier om een plek/stad te ontdekken), waarbij we compleet, hoe is het mogelijk, vergeten hebben het complex Euralille te bezoeken. Waar zijn we dan wel geweest of wat hebben we gezien ? Onder meer in de naar eigen zeggen grootste boekhandel van Europa (Le Furet du Nord), een boekenmarktje dat je bijna dagelijks kunt bezoeken, heel veel boetiekjes van prestigieuze merken, tal van op het eerste zicht leuke eetgelegenheden, mooie bakkersvitrines, een gemoedelijke en gekende marché de Wazemmes op zondagochtend, het Museum van Schone Kunsten (alwaar we diverse maquettes uit de 17de en 18de eeuw zagen van versterkte steden en nederzettingen (doet de naam “Vauban” een belletje rinkelen ?), onder meer Charleroi, dat toen niet veel meer dan een fort was), het centrum op zich dat zich goed leent tot kuieren. Doorgaans vriendelijke mensen ook.

Ook hebben we er goed gegeten en zowel van de lokale keuken geproefd als van een meer geraffineerde maaltijd in ons mooi gerestaureerd hotel (Couvent des Minimes).

Bovendien heb ik mezelf overtroffen door op de hotelkamer naar een herstylingprogramma op tv te kijken waarin twee mensen een nieuwe look aangemeten kregen door 'experts'. Ik leer dus nog elke dag bij, ook over mezelf !

Enfin, het was goed en voor herhaling vatbaar.

Zeeland

Zondag daar kort met de motor rondgereden. De heen- en terugrit zijn het vermelden niet echt waard, en van het uitgestippelde ritje heb ik misschien een derde of de helft kunnen rijden, maar het was toch genieten.

Ik begrijp niet wat al die Belgen aan onze kust gaan zoeken, maar zolang ze daar naartoe blijven trekken, blijven andere kustgebieden van dat soort massatoerisme enigszins gespaard. Nu ja, Nederland heeft dan ook een veelvoud aan kustlijn en je vindt er vrij probleemloos een plekje waar je gewoon rustig zit en kunt genieten indien je dat wil.

Les Rouches

Begin deze week was ik een goed gemutst man. Bij nader inzien nu ook nog, maar dat ben ik gewoontegetrouw meestal !

Wat is er dan gebeurd ? Wel beste lezers, en hou u nu vast !, Standard werd Belgisch kampioen voetbal ! Ja, u leest het goed.

Hoe komt dat zo ? Daarvoor moeten we terug naar mijn prille jeugd. Voetbal heeft me nooit echt geboeid, ook toen niet (al moet ik tot m’n scha en schande bekennen dat ik een tweetal seizoenen bij de B-miniemen van het gat Mazenzele heb gespeeld, maar daarvoor draagt mijn moeder alle verantwoordelijkheid), ik heb dus in mijn leven nooit een match bijgewoond, uitgezonderd die ene in Brazilië tussen twee ploegen van ik weet niet welk knoopsgat, mogelijk werd tijdens die wedstrijd zelfs voor de titel gespeeld, geen idee (de kans is klein, want het stadion was zeker niet gevuld). Maar terug naar mijn jeugdjaren dus. Zondagnamiddagen en –avonden verliepen toen vaak volgens een vast stramien een daar hoorde ook het programma “Sportweekend” bij. Mijn vroegste herinnering gaat terug tot het jaar dat Lokeren of Beveren kampioen werd, met enerzijds hun typische doelwachter Bob Hogenboom en anderzijds J.-M. P. bijvoorbeeld.

Het kon dan ook niet anders dat ik spelend met de soldaatjes of autootjes af en toe eens opkeek om af en toe iets mee te pikken. En zo groeide gaandeweg mijn lichte fascinatie voor de ploeg die in een fraai roodwit tenue speelde en die in de eerste helft van de jaren ’80 hoge toppen scheerde : Standard ! Dankzij R.D. herinner ik me sinds kort weer enkele namen van spelers : Simon Tahamata, Eric Gerets, Vandersmissen enz. Mogelijk geen wereldploeg, maar zeker een team dat in Europa zijn mannetje kon staan en in België elke tegenstander kon verslaan. Ik herinner me nog goed dat Standard eenmaal een Europese bekerfinale haalde en het tegen Barcelona moest opnemen. Omdat ik een brave jongen was, ging ik tot m’n grote spijt op tijd slapen, waardoor ik die match compleet gemist heb. Daags nadien hoorde ik dan van m’n moeder dat Standard heel goed gespeeld had maar met 1-0 had verloren.

Toen volgde het omkoopschandaal en speelde Standard ettelijke jaren een minder belangrijke rol. Oude, vergane glorie die teerde op het verleden. Toch bleef ik heel lang nog geïnteresseerd in de exploten ervan en telkens op de radio voetbaluitslagen werden opgesomd (zondagavond, voor het nieuws van 18 uur) en ik ze toevallig hoorde, was het enige wat me eigenlijk boeide : heeft Anderlecht verloren ? en wat is het resultaat van Standard ?

En dit jaar behaalt Standard ineens de titel, iets waar maar weinig ‘experts’ rekening mee hadden gehouden. Nochtans was Standard er de voorbije 10 jaar enkele malen heel dicht bij geweest, maar nu dus, eindelijk was het nog eens zover. Het is ze van harte gegund, de Luikenaars en hun supporters.

Zelf heb ik de wedstrijd niet gezien op tv of gevolgd op de radio en evenmin heb ik ’s anderendaags met sjaaltjes gezwaaid, me uitbundig laten gaan in het Turnhoutse of me lazarus gedronken, maar was wel opgetogen. Voor mijn part mag Standard de komende jaren nog ettelijke keren kampioen worden en wordt het eindelijk tijd dat Anderlecht degradeert !

Bettye Lavette (bis)

Wat ik nog vergat te "schrijven" in dat bericht was dat ik geconfronteerd werd met een apart schouwspel toen ik het metrostation Rogier wou verlaten : een paar tientallen daklozen die daar lagen te slapen of te rusten, vlakbij de uitgang.

Een speling van het lot (?) daarbij is dat er rond het Rogierplein een Hilton, Sheraton- en Crowne Plaza-hotel staan. Ergens klopt er dan toch iets niet in ons maatschappelijk bestel.

Daar vlakbij heb je ook enkele bescheidener hotels, met meer charme : het Siru-hotel en het Koloniënhotel, dat een sfeer uitademt van enkele decennia geleden. Ik en M. hebben er enkele jaren geleden eens een weekend gelogeerd en dat viel best mee.
De volgende keer komt het Siru-hotel aan de beurt (pas nog overvallen trouwens). Wist u trouwens dat in dat hotel alle kamers door telkens een andere Belgische artiest zijn gedecoreerd ?

Vlaamse televisie

Ach, ook wij zijn er niet van gespaard gebleven, de afleveringen van Kabouter Plop, Mega Mindy of Samson, maar al bij al is het nog vrij goed meegevallen. Ze hebben er ons niet dagelijks mee getreiterd, hebben (haast) nooit om merchandising gevraagd en we zijn er gelukkig nog nooit mee naar Plopsaland moeten gaan. Ook groots opgezette en cultureel compleet onverantwoorde shows zijn nooit ons deel geweest. Al bij al een grote “oef” dus.

Iets minder leuk soms, is de al enkele jaren durende fascinatie van R. voor “De Kampioenen”. Niet dat ik er beschaamd om ben toe te geven dat dit programma bij ons zaterdagavond steevast bekeken wordt, maar de VRT zendt het tegenwoordig op een vervelend uur uit, zodat je vaak een stuk mist van de crimi die op Canvas getoond wordt, waardoor het eigenlijk al helemaal niet meer interessant is om daar naartoe te zappen eens “De Kampioenen” gedaan zijn, want we hebben het begin toch al gemist en daarmee een belangrijk deel van het verhaal.

Sinds enkele weken hebben ze een nieuw product ontdekt van onze vaderlandse audiovisuele industrie : Het Eiland. Van mijn ouders had ik namelijk bij hun vertrek een DVD geërfd met de 1ste vier afleveringen op. Op een goede dag zag ik die nog in zijn plastic jasje in de kast liggen en besloot hem dan maar niets vermoedend eens op te zetten. Wel, het viel best mee en wat meer was : R. vond het geweldig en is er sindsdien aan verknocht.

Intussen heb ik de voorbije 2 dagen al 2 andere dvd’s kunnen bemachtigen en rest er mij nog 1, waarvan R. hoopte dat die vandaag zou aankomen. Helaas, dat zal ten vroegste pas tegen volgende week kunnen. Maar geef toe, da’s toch heel wat genietbaarder dan die kabouters of die verkouden hond. Alhoewel, als dat zo hele dagen op staat…

En wat wordt het na Het Eiland ? De collega’s misschien ?

Een avondje uit...

in de Ancienne Belgique met Bettye Lavette, een 62-jarige Amerikaanse soulzangeres met een carrière die 47-jaar overspant. Het is echter pas recent dat ze uit (complete) obscuriteit raakte en eindelijk erkenning en succes oogstte.

Wel, het was een geslaagde avond daar in hartje Brussel. Eerst nog snel een van de Bibliopolis-filialen binnengestapt en daar 3 dvd's gekocht : 2 films met Bela Lugosi ('White zombie' en 'Ghosts on the loose') en een met 2 films van Ingmar Berghman ('Monika' en 'Sommarlek' ('zomerspelletjes', of zoiets)). Daarna nog wat eten, rondslenteren en hop, naar de concertzaal, die op een intimistische manier gedecoreerd was : helemaal behangen met kleine lichtjes die een sterrenhemel suggereerden en een soort van lusters die deden denken aan balzalen van lang vervlogen tijden.

Maar de dame stond er, en hoe ! Weliswaar met ruim 45 minuten vertraging, maar kom. Ze gaf zich ten volle voor het concert en zelden of nooit heb ik iemand met hoge hakken zien zo elegant en levenslustig zien dansen, laat staan iemand van haar leeftijd. Met een stem die je soms kippenvlees gaf, hield ze het publiek zowat anderhalf uur in de ban. Ook haar begeleidingsgroep mocht er zeker zijn. Haar repertoire ken ik helemaal niet, maar dit moet zowat haar bekendste nummer zijn.

Ze bracht de liedjes heel doorleefd en het was duidelijk dat veel van de heel zwarte sneeuw die ze in haar leven heeft gezien diepe sporen heeft nagelaten. Mogelijk wist ze door de vele jaren metier het publiek om de tuin te leiden, maar ik geloof toch dat de emoties die ze toonde echt waren. Het was een waarlijk indrukwekkend concert waarvan ik blij ben dat ik erbij was, want zoveel kansen om iemand van haar kaliber te zien en te horen, krijgt men niet.

Leuk was ook dat na het concert de bassist cd's stond te verkopen, net zoals David Thomas na het concert van Père Ubu.

Tot slot nog een van de liedjes die deze sterke dame speelde (al is het wel bijzonder moeilijk zomaar een nummer uit haar repertoire te plukken) : He made a woman out of me (het nummer kende ik van de LP Crossroads die Ry Cooder in de jaren '80 opnam, maar niet in haar versie).
Wie haar beter wil leren kennen, koop eens een cd of via you tube zijn enkele filmpjes te bekijken/beluisteren ; ze is zeker de moeite waard.

De internationale dag van de baraki ?

Hebben ze ze vandaag en masse losgelaten of wat of hebben ze collectief beslist om tegelijk buiten te komen ?
Wegens een avondlijke activiteit gisteren, waarover later meer, had ik vandaag verlof genomen en deze morgen wou ik daarvan profiteren om in de plaatselijke Colruyt boodschappen te doen.

De lokale fauna had blijkbaar hetzelfde idee. U kent ze vermoedelijk ook wel, mensen blijkbaar zonder enige professionele bezigheid/emplooi, die een hele dag ook niets te doen lijken te hebben, behalve misschien met elkaar leuteren over koetjes en kalfjes. Vandaag heb ik dus enkele van deze specimen tegengekomen. Eerlijkheidshalve moet ik eraan toevoegen dat het in deze eigenlijk vaker de vrouwelijke variant betreft, de baracresse, dan de baraki of jacky.

Zoals vandaag weer bleek, hebben ze lak aan sociale conventies, want hun karretjes laten ze zomaar kriskras tussen de rayons staan of 'kruispunten' terwijl ze nog snel ergens iets gaan halen dat ze vergeten waren. Dat ze daardoor het winkelverkeer danig verstoren, kan hen geen barst schelen.

Voorts kijken ze veelal neer op andere mensen, leveren ze op het eerste zicht geen nuttige bijdrage aan de maatschappij, wonen ze zowat in ghetto's waar een weldenkend mens zich uit plaatsvervangende gêne haast niet durft vertonen, de meesten stemmen (indien ze dat al doen) vermoedelijk op eenzelfde partij, trachten zoveel mogelijk sociaal contact met mensen uit andere sociale klassen te vermijden, een bepaald soort kledij waardoor men ze er bijna op het zicht kan uitpikken enz.

En na het inladen van de aangekochte waar stuiven ze er in hun Mercedessen, BMW X5'en en andere peperdure en poepchique wagens vandoor. Al is het weinig waarschijnlijk dat dergelijke marginalen (want dat zijn ze in zekere zin ook) in pakweg de Borinage dik gezaaid zijn.

Voor meer informatie over het fenomeen baraki kunt u hier of hier bijvoorbeeld terecht.

Bonkie

Gisteren heb ik Bonkie nog eens gezien. Het was lang geleden en ik kan bezwaarlijk beweren dat het een blij weerzien was, want we kennen elkaar niet eens. Bonkie is gewoon een van die sukkelaars die zich doorgaans tegen hun zin spoorsgewijs richting Brussel begeven om daar een hele werkdag hun broek/rok te slijten. Ja, beste lezer, het is weer zover, nog een pendelaarsprofiel !

Wat is er dan zo speciaal aan Bonkie ? Wel, daarvoor moeten we dus teruggaan tot voor de legendarische wijzigingen van de dienstregelingen die de NMBS in december 2006 doorvoerde. Tot dan reden we op onze lijn met deze treinstellen :


Geregeld zag ik Bonkie dan opstappen of, eerder, binnenstormen, en zijn zitplaats opeisen : VLAM ! (deur van de coupé open), BOEM !! (zijn draagtas op het bagagerek), WHAM (Bonkie die zich neerzet, steevast op de bank die het dichtst bij de deur stond indien niet bezet). Als je dat een paar keer vanuit de eerste rij mag meemaken, begint dat wel op te vallen en aangezien ik toch al ettelijke jaren dezelfde trein neem, zaten we meer dan eens in dezelfde coupé. Nu zien we elkaar enkel nog uitzonderlijk, mede doordat men ons tegenwoordig met tweedektreinstellen vervoert :
De deur opengooien gaat niet meer, want er is eenvoudigweg geen deur meer (enkel die om in en uit te stappen) en zijn tas op het bagagerek gooien is evenmin een optie wegens een totaal gebrek aan dergelijke infrastructuur op deze treinen.

Ook Bonkie’s fysieke verschijning heeft er mede voor gezorgd dat hij wat opviel en een bijnaam kreeg : een kleine, nogal gedrongen verschijning, baard, vaak rood aangelopen gelaat van de inspanningen, steeds gehaast en niet te beduusd om niets vermoedende pendelaars of voorbijgangers uit de weg te borstelen. Zelf zijn we ook al letterlijk met elkaar in aanvaring gekomen nadat ik via de draaideur aan de sokkel van de WTC-gebouwen naar binnen wou gaan. Liever dan even te wachten, zag hij z'n kans schoon om nog in het kwartje te springen waar ik in zat en trapte daarbij op m'n hielen. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat hij zich omstandig verontschuldigde.

Daarnaast heeft hij tevens wat weg van meneer Duikelaar uit de kinderreeks Noddy (járen geleden heb ik er enkele videocassettes van gekocht bij De Slegte, die intussen talloze malen bekeken werden door onze kroost). Ik beeld me steeds in dat mensen die per ongeluk met Bonkie in aanraking komen meteen ettelijke meters worden weggekaatst zoals een stuiterbal of zo’n bol die in een flipperkast prompt wordt weggekatapulteerd van links naar rechts of van onder tot boven.

Om even terug te komen op de andere treinstellen ; voor iemand als De Sater moet dat ook een hele aanpassing zijn geweest. U leest ooit nog wel waarom.