Ontluisterend banaal

Wat kiekjes.

Ach, wat mannen in uniform die zich vermaken, ontspannen of met elkaar in gesprek zijn. Op enkele foto's staan ook wat vrouwen of huisdieren waarmee ze, naargelang, vriendschappelijk of liefkozend omgaan. Alledaagse plaatsjes eigenlijk die iedereen wel eens maakt op vakantie of zo.
Iemand met enig historisch bewustzijn herkent echter al snel enige onheilspellende tekens op de uniformen die ze dragen.
En als je onderschriften leest, dringt de gruwelijke werkelijkheid helemaal tot de kijker door : dit zijn mensen, mannen en vrouwen van vlees en bloed, die in en om Auschwitz werkten, het concentratiekamp deden functioneren, het bestuurden, bewaakten, die de selecties op het perron uitvoerden enz (of ze ook in Birkenau, het eigenlijke vernietigingskamp, werkten, weet ik niet).

Hannah Arendt schreef het al over Eichmann, n.a.v. van diens proces : de banaliteit van het Kwade. Dat gaat hier ook zeker op en dat maakt ze des te confronterender. Aan deze mensen hun handen kleeft bloed, heel veel bloed. Maar het hadden net zo goed brave burgers kunnen zijn, mensen als u en ik.

De daad bij het woord gevoegd

Vandaag heb ik tijdens een korte wandeling in de Brabantstraat en na een bezoek aan een of andere bazaar dus lukraak wat Marokkaans gebak gekocht en, het dient gezegd, het smaakt !

Onder de indruk

en wel dermate dat ik er vannacht nog over gedroomd heb.

Gisteren had ik weer een dag cursus in Ukkel. Aangezien ik veel te vroeg was, besloot ik wat rond te wandelen in de buurt van het gebouw waar de les plaatsvond.
Ukkel staat bekend als een rijke gemeente en dat bleek duidelijk ook uit mijn wandeling. Naast appartementsgebouwen zag ik er grote huizen, eerder villa's.

Een bepaalde woonst spande wel de kroon. Een huis kon je het niet meer noemen, eerder een kasteel(tje) met een grote tuin. Ik stond erbij en keek ernaar.

Hoe komen mensen toch aan het geld om zich zoiets te kunnen veroorloven ?!Ongelooflijk en dat in een van de duurste plekken van België. Ik denk dat wij tweeën met onze volledige weddes bij elkaar gevoegd nog niet aan het vereiste bedrag komen om daar een lening voor af te sluiten. Het was dan wel geen Neuschwanstein (gelukkig maar, één volstaat), maar mij leek het toch een aardig optrekje. Maar de onderhoudskosten alleen al moeten hallucinant zijn.

Ik was zo onder de indruk dat ik er vannacht zelfs nog van gedroomd heb.

JIHAAAAA !!!

Ducati en de Australiaan Casey Stoner hebben het gedaan !
Het wereldkampioenschap MotoGP voor de rijders op hun naam geschreven. Dit is de meest prestigieuze titel in de wegracerij voor motoren en het kleine Italiaanse team is er dit jaar in geslaagd om de grote Japanse fabrieken, met in de eerste plaats Honda en Yamaha, en de legendarische, 7-voudige wereldkampioen Valentino Rossi de loef af te steken.

Vanmorgen rond kwart voor acht was het zover, toen Stoner als 6de over de streek kwam (zijn slechtste rangschikking van het hele seizoen). Hij hoefde maar 1 punt meer als Rossi te pakken om met nog drie races te gaan en onoverbrugbare kloof te slaan. Aangezien de Italiaan pas als 13de finishte was de klus geklaard !

De race zelf werd gewonnen door Stoners teammaat Loris Capirossi die dit jaar grote moeilijkheden kende om met de Ducati overweg te kunnen, getuige zijn 8ste plaats in de algemene rangschikking. Ikzelf, en vermoedelijk velen met mij, denk dat Ducati reeds vorig jaar de titel had kunnen wegkapen indien Capirossi niet betrokken was geraakt in een zwaar ongeval bij de start van de Grand Prix van Spanje, waardoor hij verscheidene GP's met kwetsuren aan de start moest komen en bijgevolg niet in topvorm verkeerde. De punten die hij daardoor ontbeerde op het einde van het seizoen 2006, waarin hij 3de eindigde, had hij anders vermoedelijk wel nog gesprokkeld.

Maar het is niet anders. Dit jaar liep vanaf het begin gesmeerd voor Ducati en bijna steeds waren ze constant vooraan te vinden. 8 overwinningen schreven ze dan ook tot nu toe op hun naam. Al tijdens de eerste wedstrijd gooiden ze hoge ogen door de enorme snelheid die de motor had in rechte lijnen en de tegenstand letterlijk ter plaatse liet staan. Geleidelijk werkten ze bij Ducati aan de minder sterke punten (bochtensnelheid bijvoorbeeld) om er een moeilijk te kloppen geheel van te maken.

Ik weet niet of en wanneer Ducati vroeger al eens zo'n felbegeerde titel binnenhaalde, maar het laatste Italiaanse en ambachtelijke team dat de hoofdvogel afschoot moet zowat MV Agusta zijn geweest in de eerste helft van de jaren '70, met Giacomo Agostini of Phil Read. En de laatste maal dat ik zo opgetogen was over een titel in de hoogste tak van de motorsport was in '93 toen de legendarische Kevin Schwantz met Suzuki wereldkampioen werd.

En om mijn geluk op dat vlak nog intenser te maken : Randy de Puniet eindigde vandaag tweede op een Kawasaki. Benieuwd wat dit team er volgend jaar van terecht gaat brengen. Wat de rijders betreft, lijkt het alvast snor te zitten !

Proficiat Casey Stoner en Ducati (met de titel voor merken ook binnen handbereik) !














En hoe is het overigens met mijn Ducati ?
Wel die staat nog steeds in dezelfde troosteloze staat in een garagebox. Maar ik begin stilletjesaan actief op het internet te zoeken naar vervangonderdelen die ik zelf moet kunnen monteren (richtingaanwijzer, spiegels, ruitje enz.). Wie weet rijdt hij binnen enkele maanden opnieuw.

Deugddoende wandeling

Vrijdagnamiddag had ik na een opleiding Excel nog wat tijd om wat in het centrum van Brussel te kuieren en daar heb ik gebruik van gemaakt om nog 3 dvd's te kopen met enkele Russische films en twee films van de onlangs overleden Ingmar Bergman. Van deze laatste heb ik nog geen enkele film gezien en zijn dood maakte me daar nog eens bewust van. Bijgevolg moest daar toch iets aan gedaan worden.

Tijdens m'n wandeling tussen het Zuidstation en het Anneessensplein en terug viel me op dat er bij de Marokkaanse bakkers vele mensen stonden op dat uur, zo tussen 16.30 en 17 uur. Heeft het iets te maken met de ramadan ? Dat zou me niets verbazen. Ik kreeg op slag zin om ook zo'n zaak binnen te stappen en een lading patisserie in te slaan. Het toeval wil namelijk dat ik momenteel de Mille et une nuits aan het lezen ben en daar wordt in haast elk verhaal wel gebak voorgeschoteld aan de personages. Het geeft me soms extra zin om naar een Marokkaanse bakker te gaan.

Ik ben niet zo heel goed thuis in Arabische koekjes allerhand, maar ik vermoed dat ze wel heel zoet zijn. Althans die enkele keren dat ik ervan snoepte was dat vaak het geval tot op het stroperige toe. Een door mij fel gesmaakte uitzondering erop zijn de zogenaamde 'cornes de gazelle' die eerder fris smaken en die ik meer zou moeten kopen, ook al eet de rest van het gezin er niet van. Maar zo zijn ze ten minste allemaal voor mij !

Enfin, door het zonnetje, de uiterst milde temperaturen, de heterogene groep voetgangers die ik ontmoette en de helemaal niet drukke maar ook verre van verlaten 'promenade' langs de Stalingradlaan kon mijn humeur nauwelijks nog stuk.

Thuis gekomen hebben we dan Kebab gegeten die ik bij het station had gekocht. Toch leuk zo'n een vleugje exotiek om de werkweek te beëindigen.

Politiek

Al ruim honderd dagen hebben de heren (en dames) politici nodig om een federale regering te vormen.

Enkele bedenkingen van mijnentwege hieromtrent : hoe is het mogelijk dat de heer Leterme nog zo'n grote steun blijft genieten in ons prachtige Vlaanderenland ? Er wordt te pas en te onpas met het magische cijfer 800.000 gegooid en lang niet alleen door CD&V'ers. Ook journalisten van allerlei slag en mensen uit andere partijen vinden het nodig om ons dat om de haverklap in te peperen. "Ja, en dan ?!?" is mijn moegetergde reactie daar tegenwoordig op.

Sterker nog, volgens een aantal peilingen (maar wat zijn die waard en wie gelooft die nog ?) zou zijn populariteit nog gestegen zijn terwijl de goede man eigenlijk nauwelijks tot niets gepresteerd heeft.

Deze lange regeringsvorming heeft voor mij persoonlijk wel het voordeel dat elke dag uitstel de legislatuur van de vermoedelijke oranje-blauwe coalitie ook telkens weer met een dag inkort, wat ik alleen maar kan toejuichen. Goed zo, Yves en co !

Een andere 'hot' politiek onderwerp is recent de strijd om het voorzitterschap van de sp.a. die vooral tussen Caroline Gennez en Erik De Bruyn gaat. Ikzelf heb geen persoonlijke voorkeur en van mij mag mevrouw Gennez het gerust halen ; een niet onknappe vrouw met grote borsten als partijleider kan men alleen maar toejuichen. Maar het offensief van de partijleiding in haar voordeel begint bijna gênant te worden en bovendien heeft ze haar tegenstander versleten voor 'communist'. Ze is dus blijkbaar een slecht verliezer en bovendien gebruikt ze, net als zovele anderen, een term die me toch dierbaar is als scheldwoord. Ze had beter moeten weten.

En nu lijkt Groen! zich ook te zullen opmaken voor een voorzittersverkiezing. Benieuwd wie het zal halen, maar Ludo Dierickx kan alvast op mijn sympathie rekenen. Net als Bart Staes overigens indien hij zich kandidaat stelt.

Opvoeden...

daar hoort ook het bijbrengen van cultuur bij en dat hebben we gisteren dan ook gedaan met R.

Eerst 's ochtends naar een poppenspel annex toneelstuk bij het lokale cultureel centrum, dat wijd en zijd faam geniet en onder meer zo zijn nieuw seizoen in gang schoot. Het is de tweede maal dat hij met ons meekwam naar een voorstelling in de Warande en ook deze maal viel het goed mee. Het stuk heette Bistouri van het Franstalig gezelschap Tof Théâtre.
R. was helemaal in de wolken nadat we buiten kwamen.

In de namiddag nam ik hem dan mee naar het rallycrosscircuit dat onze streek rijk is : Glosso Arendonk. Jazeker, liefhebbers van high brow cultuur of meerwaardezoekers, er is niets verkeerd mee om de autosportcultuur wat bij te schaven. R. vroeg me al verschillende maanden wanneer we nog eens naar een rallycross gingen, maar om verschillende redenen was het er dit jaar nog niet van gekomen.

Zijn belangstelling voor rallycross steunt op twee aspecten : de auto's die tegen elkaar racen enerzijds en de kinderen die op zo'n evenement rondhangen en waar hij mee kan spelen eens de auto's hem beginnen vervelen. Vorig jaar had hij zodoende kennis gemaakt met twee jongens en hij hoopte ze ook dit jaar weer te ontmoeten. Wonder boven wonder geschiedde dat ook en aldus heeft hij een dik uur stof zitten happen door geboeid naar langsrijdende en elkaar soms aanrijdende auto's te kijken en mijn mogelijk niet helemaal correcte uitleg te aanhoren over het verschil tussen voorwiel- en achterwielaangedreven auto's, waarna hij een hele tijd met beide jongens nog gespeeld en gelopen heeft. Gelukkig komen er naar die wedstrijden geen duizenden bezoekers afgezakt en is er rond het circuit genoeg plaats en gelegenheid voor jonge kinderen om te lopen, spelen en ravotten.

De geschiedenis van het Glossocircuit is overigens een droevig voorbeeld van hoe tegen elkaar indruisende belangen tot symbooldossiers kunnen leiden en groene jongens opzetten tegen auto- of motorsportfans. Sinds ettelijke jaren ligt de helft van het circuit er immers ongebruikt bij omdat die helft op grond ligt die niet bestemd is voor motorsport. Helaas ging daardoor veel van de aantrekkingskracht van het circuit verloren, omdat krachtiger wagens er hun vermogen niet kunnen benutten. Nu volgt bijna de ene bocht na de andere en zijn er nog maar enkele korte rechte stukken. Het spreekt vanzelf dat dit het spektakel niet ten goede komt. Jammer, maar ik heb ook wel begrip voor de houding van de groenen die in dit dossier het been stijf hebben gehouden.

De gustibus et coloribus enzovoort

1-3, dat is de voorlopige stand in het duel Freya Van den Bossche - Marie Arena.

En uitgerekend mijn Franstalige vriend woonachtig in Charleroi, het PS-bastion bij uitstek, kiest voor Freya Van den Bossche. Begrijpe wie kan.

Wij, de andere 3, verkiezen veruit de mooie, elegante, welbespraakte, intelligente Marie.

Oordeel zelf. Akkoord, de Gentse deerne heeft de laatste tijd wat meegemaakt, wat voor RPT meespeelt in zijn quotering, want hij heeft een boontje voor vrouwen die getekend zijn door het leven (zoals Nico bijvoorbeeld), maar toch :

De zware misdaad...

gedijt tegenwoordig goed in ons provinciegat.

Het bewijs is wel dat gisteren het 'dekseltje' van mijn fietsbel werd ontvreemd ! Ik kan dus voorlopig argeloze wandelaars niet waarschuwen dat ze bijvoorbeeld uit de weg moeten gaan.
Uiteraard ben ik dat netjes gaan aangeven bij de politie, maar daar speelden zich min of meer gelijkaardige taferelen af zoals u hier kunt bekijken.

Nodeloos te zeggen dat de boosdoener(s) vermoedelijk niet geklist zullen worden...

Kleding

Laatst bespeurde ik tijdens het strijken (akkoord, niet meteen de meest mannelijke en hippe taak die er bestaat) dat mijn enige of laatste blauwe jeansbroek ontegensprekelijke tekenen van sleet vertoonde : er zaten kleine gaatjes op de plaats waar m'n zitvlak behoort te komen.

Binnenkort dus tijd voor weer een nieuw kledingsstuk. Ik onderneem al sinds een paar jaar verwoede pogingen om mijn garderobe geleidelijk te vernieuwen, maar dat is een langetermijnproject. Elk jaar koop ik wel een (of meer) hemd(en) of broek(en) of trui(en) en onlangs ook nieuw ondergoed. Maar toch is er nooit een jaar dat ik kan zeggen dat ik niet echt iets nieuws nodig heb.

Qua kledij ben ik doorgaans eigenlijk niet zo heel veeleisend en zeker niet wat vrijetijdskleding betreft. In mijn kleerkast vind je nog probleemloos t-shirts en truien die 10 of 15 jaar oud zijn en die ik nog aandoe. M. heeft daar een grote hekel aan, maar ik vind het wel prettig en zolang ze volgens mij nog 'draagbaar' zijn, zie ik ook geen reden om ze weg te doen, ook al zullen sommigen het haast lompen vinden. Vele zijn ook compleet niet modieus of getuigen nog van de tijd dat ik nog volop dwaalde en revolutionair ging worden : zo bijvoorbeeld een T-shirt van Jim Morrison of een van Che Guevara, lang voordat die weer hip was, of van The Clash.

Overigens ben ik best wel trots op die versleten jeans, want de slijtage is ook gewoon echt van het dragen en niet zo gekocht of met opzet aangebracht zoals het een tijd 'in' was. Versleten kleren zijn gewoon een deel van iemands geschiedenis. Hoeveel dagen heb ik die versleten broek niet gedragen, wat heb ik er allemaal niet mee gedaan, wie heb ik er niet allemaal mee ontmoet, welke geniale vondsten zijn me niet te binnen geschoten toen ik die bepaalde broek droeg, welk groot verdriet voelde ik ? En dat geldt voor zoveel andere kledingsstukken.

De volgende aankoop dient zich overigens al aan : nieuwe schoenen en niet zomaar een paar schoenen, maar Mephisto-schoenen. Vrij prijzig, zeker, maar wel van goede kwaliteit : duurzaam en heel comfortabel, wat belangrijk is als je vaak stapt. Mogelijk werd ik me er dankzij m'n eerste Mephisto-paar van bewust dat dure spullen soms misschien wel eens hun geld waard zouden kunnen zijn. Dat strookt eigenlijk wel niet bepaald met het omverwerpen van het bestaande bestel, maar die droom heb ik, vrees ik, al een tijdje laten varen, of althans, mijn actieve medewerking eraan. Ermee sympathiseren doe ik nog wel, nog een paar jaar... nog snel voor ik een complete reactionair word.

Bilin

Een paar weken geleden zag ik een reportage over dat Palestijns dorp dat bedreigd wordt door de muur die de Israëli's bouwen en door illegale kolonies. Gronden die al decennia of eeuwen lang bezit was van Palestijnse families werd onteigend of gewoon afgepakt. Landbouwgrond met olijfbomen op onbruikbaar gemaakt. Schrijnend was het. Ondanks de repressie zetten de inwoners hun vreedzame verzet voort en blijkbaar heeft het pas vruchten afgeworpen.

Het Israëlisch hooggerechtshof heeft beslist dat de regering fouten begaan heeft. Of dit vonnis ook tot concreet resultaat zal leiden, is nog maar de vraag. Het zou me niets verbazen indien de regering het gewoonweg naast zich neerlegt. Vaak heeft ze lak aan uitspraken die haar niet zinnen.

Schokkend

Op deze blog heb ik het onlangs al eens over Iran gehad en vandaag heb ik nog een artikel over dat land gelezen waarvan ik toch even niet goed was. Mijn interesse voor Iran spruitte vooral voort uit het feit dat het zich als een van de bijzonder weinige landen op deze wereld openlijk verzet tegen de VSA. Er is een tijd geweest waarin ik ook een hartsgrondige afkeer had van dat land. Nu, met het ouder en milder worden, is het al wat minder, maar een hele tijd was Irans houding een reden voor mij om de ogen te sluiten voor de (vele) minder fraaie aspecten van het regime dat er aan de macht is. Uiteindelijk bleek dat niet houdbaar en ben ik bijgedraaid, mede, maar lang niet alleen, door Persepolis van Marjan Satrapi. Helaas heb ik de film (nog altijd) niet gezien. Er zijn trouwens heel wat goede en mooie Iraanse films in omloop, waaronder 'Le Ballon Blanc' van Jafar Panahi

Met het presidentschap van Mohammad Khatami leek de hoop op hervormingen in Iran werkelijkheid te kunnen worden, maar die werd uiteindelijk de kop ingedrukt. En nu is de aartsconservatief Mahmoed Ahmadinejad president van Iran. Ook al was Khatami geen koorknaap (om zo hoog op te klimmen in de hiërarchie moet je al kunnen bogen op een zeker ‘palmares’), hij was op veel vlakken heel wat redelijker dan zijn opvolger. De Iraniërs zullen het geweten hebben. De repressie wordt sinds enkele jaren weer opgevoerd en onlangs werden 2 mensen openbaar opgeknoopt : Majid Kavousifar en diens neef Hossein Kavousifar, beide veroordeeld voor de moord op een berucht magistraat.

Vooral de foto van Majid Kavousifar die in de krant verscheen, trof me toen : een geboeide man met de strop om de hals die nog snel wuift naar (een?) omstander(s) en in die omstandigheden sereen een glimlach op z’n gezicht tovert. Wat gaat er in een mens om als zijn laatste uur geslagen heeft. Ik bewonder de rust die er van hem uitstraalt. Schijnbaar berust hij in zijn lot en heeft hij er vrede mee genomen. Sterk in ieder geval.

Vorige week verscheen hij nogmaals samen met nog enkele anderen ter illustratie van een artikel over de fatsoensregels in Iran. Bijna de hele voorpagina van de 2de katern werd in beslag genomen door de bungelende benen van 4 mensen die eveneens overduidelijk waren opgehangen, met op de achtergrond een toekijkende menigte. Deze op zich niet bijster wrede foto’s deden me denken aan een andere reeks foto’s die ik in mijn studententijd heb gezien in een boek over Georges Bataille. Ze toonde een terechtstelling in keizerlijk China die de ‘supplice des cent morceaux’ genoemd werd en waarop een man te zien was die, nog levend, geleidelijk in stukjes werd gesneden. Vermoedelijk had men hem opium toegediend om hem half te verdoven en zo lang mogelijk te laten leven of bij bewustzijn te houden, maar op de 5 of 6 foto’s zag je geleidelijk dat er stukken verdwenen waren (armen, delen uit de buikstreek enz.). Ik weet niet goed meer wat er in me omging toen ik die foto’s voor het eerst zag, maar het was alvast een mengeling van weerzin en fascinatie.

De foto’s van de terechtstellingen in Iran hadden ongeveer eenzelfde effect , maar deze keer ging het ook gepaard met boosheid en droefheid. En wat deed ik eigenlijk op die bewuste 2 augustus 2007 ? Niets bijzonders denk ik ; werken, gewone routine. Ik merkte net wel dat ik precies op die dag het andere berichtje over Iran had gepost. Louter toeval vermoed ik.

Aanpassingen

De door mij gevreesde vernieuwing van Radio 1 is van start gegaan en voorlopig kan die me niet tot nauwelijks bekoren. Het nieuws om 6 uur heeft alweer een nieuw begindeuntje (het zoveelste op amper 10 jaar of zo, wat voor een fossiel als ik telkens toch veel gewenning vraagt) en elk nieuwsbericht wordt tegenwoordig ingeleid met een soort belletje. Gewoonweg ergerlijk. Waarom moet alles per se worden opgeleukt ? Over het nieuwe ochtendprogramma kan ik nog niet veel zeggen en over de rest ook al niet, maar ik betreur het stopzetten van radioprogramma’s als Club Tropical, Cucamonga, In de club enzovoort. Niet dat ik er de laatste tijd nog veel naar luisterde, integendeel, maar het waren programma’s waarmee ik volwassen geworden ben vanaf grofweg eind jaren ’80 tot eind jaren ’90. Een soort van vaste waarden voor mij.

En vanaf vandaag moeten we weer wennen aan een grotere drukte in de treinen en stations. Het zal vaak weer drummen worden op de bankjes en de perrons. Idem op de baan vermoed ik met steeds langer wordende en tijdrovender files. Des avonds zal het bij ons thuis ook wel weer hectischer verlopen met de karatelessen die herbeginnen, de kinderen die opnieuw tijdig in bed dienen gestopt enz. Een collectieve stressopstoot ligt dus vermoedelijk in het verschiet, met alle gevolgen van dien. Kalm blijven en alles van zich af laten glijden zijn weer aan de orde van de dag.

Au revoir et bon vent !

Dit weekend hebben we afscheid genomen van mijn ouders. Ze zijn nog een dagje komen logeren. Overmorgen, voor dag en dauw vertrekken ze naar de luchthaven van Zaventem en rond 7 uur stijgt hun vliegtuig op.
Lieve ouders, het ga jullie goed ! We zullen jullie missen.