Vaarwel Josse

Exact een week geleden vernam ik dat mijn voormalige collega Josse overleden was.

Josse was in januari 2011 met pensioen gegaan en bijna onmiddellijk daarna werd kanker bij hem vastgesteld.
Dat terwijl hij van plan was geweest om na zijn pensionering naar Zeeland te verhuizen, maar daarvan kwam, denk ik, niets in huis.

Zo'n tien jaar lang zagen en spraken we elkaar regelmatig op de werkvloer en hoewel hij er soms genoegen in schepte om je met zijn soms bizarre gevoel van humor ongemakkelijk te doen voelen, toch was het bijna steeds een plezier om met hem te spreken. Hij was een onuitputtelijke bron van anekdotes en was tegelijk voor mij een bron van inspiratie wat muziek betreft. Af en toe nam hij eens iets een album op uit zijn gigantische muziekverzameling (die ooit zelfs de cover van een boek van Arnold Rypens sierde).

Reeds bij zijn vertrek bij ons, bleef ik wat verweesd achter en nu is het dus definitief uit met Josse.
Met zijn verdwijnen valt er bovendien iemand weg die de statistieken van deze blog (vroeger) wat opkrikte, want soms kwam hij hier langs.
Het ga je goed beste Josse.

Spa Six Hours (classic)

Vorige zaterdag voor de 4de en waarschijnlijk laatste keer dit jaar naar het circuit van Spa-Francorchamps afgezakt.
Ditmaal voor een evenement met oude racewagens, de Spa 6 Hours (classic).

Zoals zo vaak vergezelde PC me, wiens expertise op dit vlak aan het waanzinnige grenst.

Het werd een fijne dag, waarin we heel wat bolides te zien kregen die ik nooit tevoren in het echt had kunnen aanschouwen. De sfeer was zoals gebruikelijk 'bon enfant', gezellig dus al waren de bezoekers wel vrij talrijk, waardoor het niet altijd even makkelijk was om foto's te maken.
Niettemin heb ik me op dat vlak toch wel kunnen uitleven.
Hierbij dus een bescheiden selectie.

Een van de hoogtepunten voor mij was de aanwezigheid van een hele reeks Lotus-wagens, gaande van de jaren '60 tot de jaren '80 van de vorige eeuw. Enkele daarvan zijn ook echte iconen geworden in het collectieve geheugen, zoals de onderstaande Lotus 72 zoals die in 1973 aan de start verscheen in de handen van de betreurde Ronnie Peterson :

En tot slot een foto van 'la voiture grenouille' (geen idee welk merk of model dit is; opzoekingswerk leert dat het een Austin Healey Sprite zou zijn), met een wat apart lichteffect :

Automuseum Louwman

Zal ik maar eens trachten de draad hier op te pikken ?

Een eerste bericht bij deze doorstart betreft een bezoek aan het Haagse automuseum Louwman, waar ik half januari met PC naartoe gereden ben, net voordat de winter echt begon.
Aanleiding was een tijdelijke tentoonstelling van allerlei Silberpfeile van voor WOII ; grand prix-bolides van Mercedes waarmee dat merk tijdens de tweede helft van de jaren '30 veel successen boekte in de autoracerij of snelheidsrecords vestigde. Deze tentoonstelling was al verlengd tot begin februari en het was toen of nooit om deze uitzonderlijke wagens in het echt te zien.
Daarnaast beschikt het museum ook over een indrukwekkende permanente collectie die op zich ook al de moeite van een verplaatsing waard is.

Om zondag zo snel mogelijk te kunnen vertrekken en niet te laat aan te komen, kwam PC zaterdag al bij ons overnachten. We maakten van de gelegenheid gebruik om met het gezin en hem een nieuw Indisch restaurant in Turnhout uit te proberen. Die kennismaking viel alvast best mee.

's Anderendaags dan vroeg uit de veren om tussen 9.00 en 9.30 te vertrekken. Het was voelbaar kouder aan het worden en in Den Haag zelf, waren heel wat waterlopen bevroren. Maar voor ons was het binnen te doen en achter glas was het best een aangenaam weertje.

Qua quantiteit viel de Mercedes-tentoonstelling wat tegen en ook ontbraken de racewagens waarmee het fabrieksteam na de Tweede Wereldoorlog actief was en de overwinningen aan elkaar rijfde. Niettemin was het handvol getoonde bolides ook al de moeite. Indrukwekkend voor mij was vooral om te zien in welke vlekkeloze staat ze ogenschijnlijk verkeerden : ofwel dus prachtig gerestaureerd, of gewoon in onwaarschijnlijk goede staat bewaard.

Helaas is een aanzienlijk aantal van m'n foto's vrij wazig, maar niettemin volgt hieronder een kleine selectie, met meer dan eens bizarre creaties, maar soms ook wondermooie creaties.
De 'mislukte' foto's vormen uiteraard een prachtig excuus om nog eens terug te gaan, ditmaal met een beter fototoestel, al is dat geen garantie voor betere foto's als de fotograaf blijft klungelen.

Met dank aan Ben R.

Hierbij een nummer uit een plaat die ik al ruim 12 jaar geleden heb leren kennen (we woonden toen nog in Brussel, vanwaar we in 2000 helaas zijn verhuisd), met dank aan een toenmalige, boomlange en heel aimabele vriend.
Met hem is het contact helaas vervlogen lijkt het, maar bij wijze van dank toch het onderstaande nummer. Hij was het namelijk die me toen die plaat of cd (weet ik niet goed meer) leende om hem te beluisteren.
Ik had er enkele nummers van opgenomen op cassette en die heel sporadisch nog eens beluisterd, maar regelmatig belande de cassette voor een tijd in de vergeethoek, waar ik er dan af en toe bij wijze van toeval nog eens op stootte.
Toen ik er onlangs nog eens aan terugdacht, vond ik het toch maar tijd om de cd te kopen, voordat ook dat soort dragers definitief verdwijnt en daarmee wellicht het album in kwestie, want interessant zal de digitale verkoop ervan niet zijn. De laatste tijd heb ik wel meer cd's gekocht die ik -soms decennia geleden- had opgenomen op cassette : werken van Warren Zevon, Talking Heads bijvoorbeeld.

Het is een samenwerking tussen twee leden van de baanbrekende groep Can en de basspeler Jah Wobble. Geen idee of dit een vooraf gepland project was of dat Czukay en Liebezeit enerzijds en Wobble anderzijds elkaar toevallig getroffen hebben in een studio om dan enkele nummers op te nemen. Dit alles in het begin van de jaren '80.
Dit is het derde van de plaat "Full Circle" en ik kan er momenteel nauwelijks genoeg van krijgen. Heel repititief, enigszins hypnotiserend maar tegelijk bijzonder sfeervol vind ik.

Spa Classic

Ongetwijfeld hebben sommige bezoekers (zijn er eigenlijk wel ?) zich al wanhopig afgevraagd of er hier nog berichten zouden worden gepost of niet.
Ik verneem uit goede bron dat er zelfs al een parlementaire vraag over deze kwestie in voorbereiding was.

Wel, wanhoop niet, voorlopig trek ik de stekker er nog niet uit, maar of ik er nog lang mee doorga, weet ik ook niet.

Aanleiding voor dit bericht is de 'Spa Classic', een evenement waar ik eind mei samen met PC naartoe ging en waar we ons gingen verlustigen op het bekijken en beluisteren van hoofdzakelijk oude gloriën. Op straffe van kastijding werd het stilletjesaan tijd om hier ook een berichtje aan te wijden.

Het was een fijne uitstap en zoals u kunt afleiden uit een van de foto's was ik op m'n paasbest gegaan, zoals het een dergelijk evenement ook betaamt.
We hadden geluk met het weer, want die dag of dat weekend was het vrij zonnig en warm, dit in tegenstelling tot de gebruikelijke regen en relatief frisse temperaturen tijdens de maanden april, mei en juni.

Naast het vergapen aan auto's gaven we ook onze ogen de kost in de standjes die er stonden met boeken, schaalmodellen, kledij en snuisterijen allerhande. Het werd een relatief dure uitstap...

Al bij aankomst bevonden we ons in goed gezelschap, zoals valt op te maken uit deze foto (een eveneens blauwkleurige Saab naast onze Ferrari).

Voor de rest post ik hier maar gewoon wat andere fotootjes en bedank ik PC enkel nog voor z'n aangename gezelschap en kundige uitleg.
Zeker voor herhaling vatbaar, wie weet volgend jaar.

Geen idee welk merk/model deze wagen is :

Een Bizzarrini (of Iso, kan ook als ik de les goed onthouden heb). De fraaie lijn van de auto komt hier wel tot zijn recht.

Hier een fraaie Maserati 300S (denk ik) (helaas misvormd door de lelijke rolbeugel)

Mooi op een rij :

Tot slot nog een bekende (was ook aanwezig op de tentoonstelling Belgian Racing Legends eind vorig jaar in Autoworld) :

En tot slot een prachtig portret van ondergetekende, genomen op Spa Classic :

Spa Italia 2012

In tegenstelling tot de vorige jaren werd dit evenement eind april georganiseerd i.p.v. in de loop van de maand juni, wat uiteraard qua weer bepaalde risico's met zich meebrengt. Zeker gezien het onstabiele weer dat we in april en een groot deel van mei gekend hebben. Maar PC en ik hebben geluk gehad en het heeft de ganse dag hoogstens een paar maal gedruppeld en dan nog vooral toen we onderweg waren.

Deze editie stond in het teken van het merk Lancia, een van de kleinere Italiaanse broertjes (althans in vergelijking met kleppers als Fiat en Ferrari).
Voor het vertrek heb ik nog lang getwijfeld of ik de Saab of de Maserati zou nemen, zeker wegens het weer dat elk moment had kunnen omslaan.

Uiteindelijk toch maar voor de Italiaanse volbloed gekozen, en terecht.
Ten eerste deed ik er PC een plezier mee en ten tweede was dat toch de voordehandliggende keuze. Onderweg naar Spa kregen we toch verschillende goedkeurende blikken van andere bestuurders en passagiers, waarvan er verschillende duidelijk ook onderweg waren naar Spa Italia. Onder meer daar doen we het natuurlijk voor.

Ter plekke aangekomen, kregen we ook terstond een speciale parkeerplaats aangeboden omdat men aanvankelijk dacht dat we deelnemers waren aan het evenement, wat begrijpelijk is als je aankomt met een Maserati Ghibli II. Nadat het misverstand uitgeklaard was, lieten de parkingwachters ons maar rijden naar waar ze ons eerst naartoe wilden leiden : een nagenoeg lege parking.
Eens uitgestapt ging het meteen richting circuit om al het tentoongestelde fraais te gaan bewonderen en te beoordelen (maar niet aan te raken...).

Veel Lancia's gezien dus, (relatief) jong en oud, waaronder enkele unieke exemplaren.
Zelf ben ik helemaal geen kenner terzake, maar dankzij PC, die voor de nodige toelichting zorgde, kon ik de aanwezige automobielen toch al een heel stuk beter waarderen.

Wat ook bijzonder fijn is aan dit evenement, is dat je omringd ben door gelijkgestemde zielen, ongeacht of je nu een arme sloeber bent (zoals wij) met een voorliefde voor mooie (Italiaanse) mechaniek en carrosserieën, of een miljonair die wel eens zin heeft om zijn Ferrari/Lamborghini of zeldzame Alfa Romeo te tonen. Ook laat men je, zolang je de wagens met respect behandelt, rustig je gang gaan en kun je zowat overal komen en staan waar je wil. Daarenboven biedt Spa Italia het voordeel dat alles op een relatief kleine oppervlakte bijeenstaat (hoogstens enkele honderden m²) en toch is het haast nergens dringen geblazen, tenzij voor de eettenten misschien. Een kijker heeft meestal alle tijd om de auto's te bekijken en te fotograferen vanuit de gewenste hoek.

M-J H

Zowat anderhalf jaar geleden moest Marie-José voor een operatie worden opgenomen in het ziekenhuis. Ze zou wel enkele weken afwezig zijn en ze was er wat bang voor, maar normaal gezien zouden we elkaar ten hoogste na een paar maand terugzien.

Dat is er nooit meer van gekomen. Er werd kanker bij haar vastgesteld en vanmorgen vernam ik dat ze er heel slecht aan toe was en dat de chemotherapie zou worden stopgezet.
Na m'n middagpauze meldde een andere collega me dat ze rond half een vanmiddag overleden was.

Marie-Josée was een doorgaans opgewekte, energieke vrouw die het blijkbaar steeds nodig vond me te bemoederen en die bereid was me indien nodig met iets te helpen. We zullen haar missen.

Fijn weerzien

Vorige zaterdag was - in tegenstelling tot vandaag - een prachtige nazomerdag en dus bij uitstek geschikt voor een uitstap in een bijpassend kader.
Dus hop ! de Ghibli in en tegen een gemoedelijke 200 km/u op naar Charleroi !

Daar wachtte PRT me op voor een gezellige wandeling doorheen het stadscentrum.
Het was alweer ettelijke maanden geleden dat we elkaar nog hadden gezien en het was een fijn weerzien.
Na een rondleiding doorheen zijn villa met bijhorend immens domein, begaven we ons op weg. Voor het eerst mocht ik met hem in zijn limousine meerijden en PRT ontpopte zich waarlijk tot een geboren chauffeur. Niet het minste schokje of bruusk rem- of versnellingsmanoeuvre, geen scheldtirades op andere chauffeurs of obscene gebaren, alle fieters en voetgangers werd hoffelijk de doorgang geboden, wat een of andere drugsverslaafde wel de kans bood om doodleuk in te stappen en een lift te krijgen.

De auto werd achtergelaten in een of andere rustige zijstraat en wij te voet op weg om de stad van naderbij te bekijken.
Bleek dat er tal van stedebouwkundige projecten op til zijnn, waarvan er echter een groot deel nog moet worden uitgevoerd. Mochten ze de komende jaren ook echt gerealiseerd worden, zal het centrum er heel anders uitzien.

Gezellige en minder gezellige plekken wisselden elkaar zaterdag af : het Reine Astridpark, een premetrohalte met de stripfiguren van Lucky Luke (Charleroi is de thuisstad van Spirou), afgrijselijke BMW's X6'en ook gezien (dus ook daar rijke parvenu's), de gekanaliseerde Samber, het nieuwe hoofdstation met een nieuw aangelegde esplanade ervoor enz.
Een tip is de rue Damprémy, een winkelstraat waar nog heel wat gewone handelszaken zijn en die dus niet lijkt op de gebruikelijke eenheidsworst in (provincie)steden met enkel ketens allerhande. Bovendien draagt het straatmeubilair/kader ook bij tot een zekere gezelligheid.
Een andere tip : Librairie Molière, de grootste boekenwinkel in Wallonië, in een bijzonder fraai pand.

Charleroi is geen mooie stad, het centrum is niet volgebouwd met waardevolle, oude gebouwen, integendeel, er lijken me (voorlopig) weinig of geen echte publiekstrekkers te zijn (het Fotografiemuseum lieten we ditmaal links liggen). Ik kan evenmin zeggen of er een bepaalde typerende sfeer hangt, maar ik voelde me er wel op m'n gemak. Er lijkt net als in Brussel (noodgedwongen ?) een mentaliteit van "laisser faire, laisser passer" te heersen, wat ik fijn vind. Hopelijk kan de positieve invloed die uitgaat het huidige gemeentebestuur zich in de toekomst doorzetten, zodat de stad af en toe op positieve wijze in het nieuws komt en niet louter als de exponent van alles wat er verkeerd loopt in dit land.

Na amper een 2-tal uur was het voor mij echter alweer tijd om naar huis te gaan. Maar wel tevreden, zowel wegens de wandeling als het fijne en kundige gezelschap.

6 uur van Spa

Die vonden vorig weekend plaats op het circuit van Spa-Francorchamps. Het is gewoon een andere benaming voor de traditionele 1000km-race uithouding die er al decennialang verreden worden en wordt beschouwd als algemene repetitie voor de legendarische 24 uur van Le Mans volgende maand.
Het was ook de eerste van een reeks afspraken met PC die ik binnen een maand zou hebben.
Maar er leek een kink in de kabel te komen. PC moest zich namelijk de dag ervoor laten opereren aan zijn bevallig reukorgaan en het was niet helemaal zeker of hij wel in staat zou zijn om mee te gaan.
Echter, mijn Franstalige vrienden zijn uit het juiste hout gesneden en enkel een verpleegster met bijzonder overtuigende argumenten had hem ervan kunnen weerhouden om mijn gezelschap te verkiezen.
Ik zou hem gaan oppikken in een of ander ghetto voor (super)rijken, namelijk Ukkel, en meer bepaald aan het Sint-Elizabethziekenhuis. Dat ging gepaard met nogal wat tijdverlies wegens het vrij drukke verkeer daar, maar uiteindelijk vond ik hem toch a.d.h.v. de verschrikte gezichten van voorbijgangers en het bloedspoor dat hij achterliet.

We vertrokken terstond voor een aircoloze rit (er schort iets mee) van goed anderhalf uur naar het circuit van Spa-Francorchamps.
Daar kwamen we net op tijd aan om de start vanuit een tribune te kunnen meemaken ; steeds een indrukwekkende belevenis.
Na enkele ronden zijn we wat gaan snuisteren aan enkele kraampjes en wat randanimatie : een stripteasetent, kledij, boeken, parafernalia allerhande, een concert van Sandra Kim, we bezochten het allemaal en genoten er met volle teugen van.
Vervolgens was het tijd voor een wandeling doorheen de paddock en daarna langs het circuit, een hele prestatie voor PC, want zijn neus lekte onophoudelijk en dit verzwakte hem danig, temeer daar er op Spa toch aanzienlijke niveauverschillen zijn.
Domper op de pret was wel dat de snelste wagens, die al jaren worden aangedreven door dieselmotoren, nauwelijks nog enig geluid een racewagen waardig maken. Ongetwijfeld zullen de groene jongens dit toejuichen, maar de belevenis van naar een race te gaan kijken en luisteren valt er zo wel voor een stuk door weg. Gelukkig zorgden de andere deelnemers nog voor voldoende auditief genot.

Uiteindelijk werden we door de snel verslechterende toestand van PC gedwongen om rond halfweg de wedstrijd weer naar huis te keren. Ondanks deze minder positieve noot was het uiteindelijk toch een fijne dag en de hele rit naar Brussel brulden we enthousiast mee met de onverwoestbare André Williams en diens cd 'Silky', waarop ettelijke regelrechte klassiekers staan, zoals deze 'Let me put it in'. Aangekomen in Brussel zette ik alsnog een tevreden en voldane, zij het uitgeputte PC af.

De race eindigde op een 1-2 van Peugeot, voor een Audi. Na de trainingen leek het erop dat de Audi's, die de eerste 3 plaatsen bezetten de grootste kanshebbers waren, maar uiteindelijk kregen ze te kampen met te veel technische problemen en foutjes. De Peugeots van hun kant hadden daar veel minder last van en konden na erg slecht verlopen trainingsritten naar de kop oprukken om die niet meer af te staan. Qua snelheid ontliepen beide merken elkaar nauwelijks, maar op het vlak van betrouwbaarheid lijkt het Frans merk deze keer verder te staan (in tegenstelling tot Le Mans vorig jaar, dat wegens pech een compleet debâcle voor hen werd).

Blitzbezoek

Het voorbije weekend kregen we eindelijk het lang aangekondigde bezoek van een oude, geliefde Braziliaanse vriend.
Ik leerde Luiz in 1990 kennen toen hij in een Brussels instituut 2 jaar theologie of filosofie kwam studeren. We hebben samen heel wat fijne momenten meegemaakt en ook bij M. heeft hij al jaren een plekje in haar hart veroverd. Telkens konden we in Brazilië op een hartelijk welkom rekenenen en Luiz en zijn familie/vrienden probeerden het ons elke keer zo veel mogelijk naar onze zin te maken, wat ook steevast lukte. Intussen zijn ook S. en R. absoluut verzot op hem.

Dit jaar kreeg hij de kans om voor een paar weken naar Europa te komen en in zijn drukke agenda vond hij gelukkig een gaatje om ook bij ons langs te komen. Helaas bleek zaterdag dat hij amper 1 dag kon blijven. Nauwelijks tijd genoeg om wat bij te praten eigenlijk voordat we zondag weer afscheid moesten nemen, dit wellicht voor opnieuw een paar jaar.

Een beter kerstgeschenk kon ik me eigenlijk nauwelijks dromen.

3 voor de prijs van 1

Ik weet al niet meer sinds wanneer het geleden was, maar vrijdag was het nog eens tijd om een concert in Brussel bij te wonen. Eén, wat zeg ik, drie !
In het kader van het festival 'Autumn falls' kwam onder meer de groep Lambchop optreden.
M'n wat aangekomen vriend PC is er een groot liefhebber van en leerde me ze kennen. Door hem kocht ik dan ook hun cd 'How I quit smoking' maar om een of andere reden heeft deze schijf mij nog niet echt kunnen bekoren. Wellicht heb ik er nog niet aandachtig genoeg naar geluisterd.

Na het werk ging ik eerst nog wat shoppen met het oog op het sinterklaasgebeuren volgende week en daarna ging het naar m'n favoriete Vietnamese restaurant. Helaas moest ik daar het overheerlijke dessert laten vallen, want anders zou ik te laat bij PC zijn aangekomen.
De dagen ervoor was er wel al even sprake geweest over mijn planning voor na het concert, maar daar werd achteraf niet dieper op ingegaan. Hij was dan ook enigszins verrast toen ik hem aankondigde dat ik na het concert waarschijnlijk bij hem kwam slapen. Flegmatisch als hij is, keek hij echter amper op en deed voort waarmee hij bezig was toen ik hem kwam storen : in zijn neus peuteren en de vangst met de vinger aan Milou, zijn vogelspin, geven om die te voederen. Het lieflijk getrippel van dat beest zou blijkbaar langs allerlei zenuwbanen over het hele lichaam voor uiterst aangename tintelingen zorgen. Een beetje bizar misschien maar qua gastvrijheid scoort hij in alle geval hoog. Nogmaals dank P !

Na wat over koetjes en kalfjes gebabbeld te hebben, was het alweer hoog tijd om te vertrekken naar het Koninklijk Circus, waar R.D. op ons zou wachten. Deze laatste bleek vergezeld te zijn door een roodharige schone uit verre -noordelijke- streken waar het blijkbaar traditie is om op skeelers en bijpassende lichte outfit naar concerten te komen. Voor mensen uit het hoge noorden is 2°C natuurlijk een lachertje, maar het verbaasde me dat ze erin geslaagd was om RD ook zover te krijgen om in een gelijkaardig pak op te dagen. Tja, de liefde...

Toen we er bijna waren, besefte PC plots dat hij zijn ticket thuis vergeten was. Grootmoedig als ik ben, kocht ik hem dan maar een nieuw, want hij had enkel voldoende geld op zak om de schoenpoetser aan de ingang te betalen.
Wij moesten ons haasten om nog tijdig onze plaatsen te vinden voor het eerste concert van de avond : Pearly Gate Music. Zij hadden blijkbaar recht op een set van een 20 à 25 minuten. Niet zo slecht, al vond ik de stem van de zanger wel een tegenvaller. Maar al bij al was dit zeker geen domper. Ik ben wel helemaal niet vertrouwd met countrymuziek en al zijn afgeleiden, maar dit leek me een een mengeling van country en rock. Wellicht zit ik er helemaal naast.

Daarna mocht Blitzen Trapper opdraven. Ook hier weer een mengeling van allerlei stijlen. Voor mij waren de meeste nummers best te pruimen.

Tegen 22 uur was het dan tijd voor de hoofdact. Lambchop zou het volledige album 'Is a woman' brengen, dat ik niet kende en dit zou toch een grote rol spelen in hoe ik het concert beleefde. Kurt Wagner, de bezieler van de groep, zong namelijk niet zo heel vaak. Voor de leek leek het eerder onverstaanbaar mompelen, fluisteren, woorden half inslikken. Op den duur begon ik me dan ook meer op de muziek en de muzikanten te concentreren dan op de zanger, die daarbij nog het weinig dynamische van de vertoning benadrukte door de hele tijd bijna doodstil op z'n stoel te blijven zitten. Het ongetwijfeld grappig bedoeld intermezzo met zijn pianist kon me bovendien ook maar matig bekoren. Volgens mij was het Koninklijk Circus niet de meest geschikte locatie voor een dergelijk concert. De vermoedelijke schoonheid van 'Is a woman' ging nu haast volledig aan mij voorbij, althans toch op tekstueel vlak. Wellicht was het in een (veel) kleinere zaal beter tot zijn recht gekomen. Ik had me meer ingesteld op een echt concert in plaats van een voordracht met muzikale begeleiding. Maar dit kwam dus grotendeels omdat ik 'Is a woman' nog nooit gehoord had.
Gelukkig lieten de bisnummers een heel ander gelaat van deze groep zien en zij maakten voor mij het concert toch nog een beetje memorabel. Wagner kwam toen ook ineens uit zijn lethargische staat en waagde het zelfs (wat houterig) te dansen ! Al weet ik niet of dat alles me voldoende overtuigd heeft om Lambchop een tweede concertkans te gunnen. PC zal z'n beste beentje moeten voorzetten om me daarvoor te overtuigen.

Na het concert gingen de twee koppels elk hun eigen weg en na een omweg via een beruchte homobar belandden ik en PC weer bij zijn appartement. Nakaarten bij een biertje (het abdijbier smaakte me beter dan ik vreesde) en tegen 2 uur 's ochtends leek het ons een goed idee om Morpheus eens een bezoek te brengen.

Enkele uren later stond ik alweer monter onder de douche in PC's tuin te zingen zodat ik tijdig een trein kon nemen richting thuis.
In het Zuidstation wachtte me nog een aangename verrassing. Op weg ernaartoe zag ik dat er brand leek uitgebroken. Immers, een bruine rookpluim verscheen dreigend boven de perronnen. Ik vreesde al dat het treinverkeer vanuit de Midi volledig afgeschaft zou worden en alles vanuit andere stationnen compleet in de war zou lopen. Echter, op spoor 18 aangekomen, zag ik tot mijn verbazing dat er op spoor 17 een echte stoomtrein klaar stond om te vertrekken. Dat verklaarde meteen de rook ! Het bleek om een gevaarte uit 1945 te gaan, dat voor een of ander evenement weer tot leven werd gewekt en met de onmisbare steenkoolwagon en enkele wagonnetjes uit die periode naar Mechelen zou tuffen. Het personeel was ook uitgedost in kledij uit vervlogen tijden. Helaas had ik geen fototoestel bij, want het was wel een mooi en speciaal zicht. Ook de hoeveelheid stoom die eruit kwam, was indrukwekkend, net als de geluidskracht van de stoomfluit !
Een paar minuten later dan was ik ook op weg richting Mechelen, in het gezelschap van het filosofisch-moralistisch-erotisch-pornografische meesterwerk 'Thérèse philosophe', onderwijl smullend van Marokkaanse gebakjes die ik op weg naar het station had gekocht.

Eigenlijk was dit weekend op cultureel/intellectueel vlak toch wel hoogstaand. Oordeel zelf : muziek van onder meer Bill Withers beluisterd, het weergaloze 'Attack of the 50 foot woman', het leuke 'Le vélo de Ghislain Lambert' en het prachtige 'A nightmare before Christmas' (dit voor de eerste keer ; een prent van Tim Burton, een van m'n favoriete regisseurs) bekeken en deze ochtend tijdens het strijken een interessante documentaire op Lichtpunt trachten te volgen : Examined Life. Wordt deze avond opnieuw op Canvas uitgezonden en kan ik warm aanbevelen. Mijn video staat al geprogrammeerd !

Goed gezelschap in Gent : met Anneleen en Jacques

Gisteren heb ik een bezoek gebracht aan Gent en meer bepaald het Gravensteen en de tentoonstelling gewijd aan de Franse regisseur Jacques Tati.

Ondanks herhaaldelijk vragen van mijn kant vond ik thuis (alweer) niemand bereid om mee te gaan. Waarom neem ik de moeite eigenlijk nog ; een namiddag voor tv hangen of aan tafel kletsen met neefjes en nichtjes, schoonbroer/oom en zus/tante en papa en mama/grootvader en -moeder is sowieso veel leuker.

Enfin, ik alleen op weg en dus met de motorfiets, wat me te Gent aankomend het voordeel opleverde dat ik niet in de file moest aanschuiven die ontstaan was na een mosselactie van het lokale Ikea-filiaal. Gezwind ertussen, ook al regende het en hop ! richting centrum.

Daar aangekomen reed ik meteen zonder verkeerd te rijden naar de Vrijdagmarkt om linea recta de parkeergarage binnen te rijden en een onwillige slagboom voor me te vinden. Die netjes omzeild en dan maar op zoek naar iemand om te melden dat het toestel me geen ticket wilde geven. "Hier mogen ook geen moto's binnen, meneer. Het staat nochtans aangeduid." Ah. Dan maar weer behoedzaam (de vloer was nogal glibberig mede door de regen) naar buiten en na wat zoeken een parkeerplaats gevonden op de stoep in de Lange Steenstraat, toevallig de straat waarlangs het Caermersklooster ligt, waar de de Tati-tentoonstelling plaatsvindt. Da's ongetwijfeld weer m'n gunstig gesternte.

Daarvoor had ik afgesproken met Anneleen, die een bezoek eraan ook wel zag zitten. Omdat ik echter enkele uren te vroeg was, profiteerde ik van de gelegenheid om schaamteloos de toerist uit te hangen en begaf me naar het Gravensteen om dat nu eindelijk eens te bezoeken. "Bonjour, bel homme" klonk het bij wijze van welkomstgroet. Helaas was het een man gezeten aan een terrasje ; ongetwijfeld deed m'n strakke leren broek (merk IXS voor wie geïnteresseerd is) zijn verbeelding op hol slaan.

Het bezoek aan het Gravensteen was een meevaller. De bezoekers liepen niet in mekaars weg en de museum guide (een filmpje waarin onder meer Filips van den Elzas (de man die het Gravensteen liet optrekken tegen de stad Gent) en Chrétien de Troyes (gespeeld door een uitstekende Kurt Van Eeghem) werden opgevoerd) verstrekte heel wat randinformatie. Aarzel zeker niet zo'n gids mee te nemen, het zit in de inkomprijs begrepen.

Na het kasteel was het te laat om nog iets hartigs te gaan eten, want om half drie had ik met de bekoorlijke Anneleen afgesproken. Dan maar op goed geluk wat in het historisch centrum van Gent rondgekuierd en wat foto's genomen. Onderstaande foto vond ik wel leuk, maar ik heb er wel bergen hondenstront voor moeten trotseren om hem te maken.



Tegen half drie stond ik dan aan de ingang van de tentoonstelling te wachten op m'n 'date'. Vooraf was ik er wat zenuwachtig over, want hoe zou ik haar nu op m'n eentje moeten entertainen, iets waar ik volstrekt niet goed in ben... Maar bon, wetende dat een van de levensvragen die ze zich stelt 'Where have all the cowboys gone ?' is, had ik toch al het halve werk verricht. Immers, stoppelbaard van een paar dagen, haar in de war wegens m'n hoofddeksel, een ijzeren ros, geef toe, met een beetje verbeelding valt daarin toch een cowboy te herkennen.

Na een snelle begroeting gingen we naar binnen met behulp van mijn dankzij deze sympathieke mevrouw gekregen vrijjkaart. Ik zal maar meteen toegeven : brompot was na afloop van het bezoek ontroerd, ook al liep dat enigszins met een sisser af. Later meer daarover.
Over Jacques Tati weet ik niet zo bijster veel, maar de enige film van hem die ik gezien heb, 'Les vacances de Monsieur Hulot', had zo'n indruk op me gemaakt dat ik deze tentoonstelling zeker niet wilde missen. Net als 'Les Triplettes de Belleville' werpt deze prent de kijker, of mij althans, alleen al door de gecreëerde sfeer terug in een soort van geïdealiseerde wereld, vrij van kommer en kwel, de wereld van onbekommerde vakanties uit onze kindertijd, die we in onze herinnering romantiseren.
Voor mij was ze alvast de moeite van een verplaatsing waard. De bezoeker wordt teruggeworpen in een heel andere tijd en een verschillend universum. Onder meer in dat van de zonderling Hulot, die in verschillende films van Tati de hoofdrol speelde. Hulot is zo ontwapenend vreemd dat de onbevangen kijker moeilijk anders kan dan ten minste glimlachen. Tegelijk gunt Tati ons een bevreemdende blik op de moderne maatschappij waarin we met z'n allen meedraaien.
De humor en vondsten zijn vaak heel eenvoudig, maar tegelijk heel doeltreffend en inventief.
Mooi vond ik ook de brieven, kattebelletjes of andere aantekeningen van of gericht aan Tati (onder meer van J.-L. Godard).
Ronduit prachtig waren enkele vondsten die gebruikt werden in bijvoorbeeld 'Mon Oncle'.
Toen we bijna bij het einde van de tentoonstelling waren, viel plots de elektriciteit uit. Voor een expositie waar minstens de helft van de collectie elektriciteit nodig heeft, is dit een grote tegenvaller. Tot overmaat van ramp was de DVD-box die ik op de kop hoopte te tikken jammer genoeg niet voorradig. Blijkbaar was in het hele wijkgedeelte de stroom uitgevallen en na wat wachten besloten Anneleen en ik om dan maar ergens een kop koffie te gaan drinken, in afwachtig dat het euvel hersteld zou worden. Dit bleek ijdele hoop en na een korte wandeling doorheen het Patershol en aangrenzende straten namen we al bij al toch tevreden afscheid van elkaar. Ik had haar gezelschap op prijs gesteld en mijn vrees voor gênante stiltes bleek onterecht. Fijn.

Achteraf ging ik een paella eten in Casa Serenas, een Spaans restaurant aan de Vrijdagmarkt waar ik praktisch op de dag af 4 of 5 jaar geleden dankzij de schrijfster van deze helaas ter ziele gegane blog al eens gegeten had met een hele groep vrouwen. Het eten was lekker, de dienster bevallig, maar de groep andere bezoekers wel bijzonder luidruchtig en dat m'n hele maaltijd lang. Auw, auw auw, dreigende hoofdpijn en opkomende ergernis...

Vervolgens op m'n gemak naar huis getuft, al mag men in het centrum van Gent wel wat meer wegwijzers richting autosnelweg plaatsen vind ik zelf. De tramsporen maakten het begin van het traject ook wel extra spannend, maar ik bracht het er met brio vanaf.

Gent is een stad waar ik me, denk ik, wel thuis zou kunnen voelen.

Uitgestoken hand

Un petit effort à mon niveau insignifiant...

"Ringard" (enerzijds "kluns, klunzerig, onbekwaam", anderzijds "ouderwets"), un terme que j'affectionne particulièrement d'une part parce que je l'ai appris via un copain et d'autre part à cause de sa sonorité et le(s) sens qu'il véhicule, particulièrement celui de "vieux jeu". Le mot traduit assez bien comment je me suis senti jeudi dernier lorsque j'ai appris que les collègues ont désespérément cherché à me contacter lorsque j'étais hors du bureau pour une séance d'une commission dont je suis le secrétaire.
C'était d'autant plus frappant par le fait que le président de ladite commission, d'un âge vénérable, porte pratiquement toujours son GSM sur lui et semble jongler avec cet appareil, alors qu'il semble refuser obstinément d'utiliser une adresse e-mail, ce qui fait que notre correspondance se fait par courrier normal. Ainsi, je lui envoie mes procès-verbaux et les décisions avec leur motivation par écrit, qu'il me renvoie approuvé ou éventuellement corrigé, après quoi j'introduis les changements demandés et j'achève le tout.

Ainsi donc, implicitement on vous reproche presque de ne pas avoir branché votre GSM personnel ou de n'avoir communiqué votre numéro à vos collègues immédiats. Et bien, tant pis, même si cet épisode m'a une fois de plus fait comprendre que déjà je suis largué, un ringard donc.

En fait, mon GSM est éteint la plupart du temps et je ne l'allume souvent qu'à des moments bien précis. Je le considère encore et toujours davantage comme un moyen d'intrusion dans ma vie privée, même si je lui reconnais certains aspects pratiques.
Je dois être un des rares à ne pas encore considérer le GSM comme un outil remplaçant notre téléphone fixe, voire à m'en méfier.

Couilles de Suisse

Gisteren voor het eerst een streekgerecht klaargemaakt waar m'n Henegouwse connectie me eerder deze week op wees. In de streek rond Doornik is dit namelijk een lekkernij ! De herkomst van de benaming is onduidelijk.

Zodoende twee recepten gedownload en eens geprobeerd, want het zag er vrij eenvoudig uit. Al bij al viel het resultaat niet te veel tegen, al heb ik denk ik wel een paar foutjes gemaakt. De grootste was wellicht dat ik zelfrijzende bakmeel heb gebruikt in plaats van gewone en die laten rijzen.
De grootte van mijn 'couilles' doen vermoeden dat deze exemplaren eerder afkomstig zijn van Zwitserse stieren of olifanten dan van mannen, maar een kniesoor die daarop let.
Mij smaakte het alvast redelijk (maar ik was veruit de enige)...

Men heeft me erop gewezen dat dit gerecht niets met Doornik te maken heeft, maar des te meer met La Louvière en omstreken.

We zijn het nog niet helemaal verleerd

Zaterdag was het weer eens tijd voor de jaarlijkse autosportquiz waar ik mijn opwachting moet maken.
Al 5 jaar met 4 dezelfde ploegmaats trachten niet te veel af te gaan. En ook dit jaar zijn we daar met brio in geslaagd, ook al was de voorbereiding opnieuw zo goed als onbestaande. Wij zijn gewoon cracks !
Hoe het de vorige jaren ging, staat hier nog te lezen.

Dit jaar begonnen we uitstekend en stonden we na de 2de ronde op de 2de plaats op 16 deelnemers. Daarna zakten we wat (4de na 5 ronden) om vervolgens constant op de 4de plaats te blijven hangen en na 10 ronden op die plaats ook te eindigen. Het verschil met het 3de team was vrij groot, dus op die plek hebben we nooit aanspraak kunnen maken. De afstand tot de 5de en 6de plaats daarentegen was miniem en elk juist antwoord telde dus. En op dat vlak heb ik dit jaar toch ook meer dan m'n steentje bijgedragen.
Als beloning keerde ik met een fraai boek terug naar huis.

1. Haspengouw Racing Team 226,4 punten
2. Damamaho-automobilia.net 1 214,4 punten
3. Skylimit 206,8 punten
4. De Quizpoezen 190,2 punten
5. Fanclub Marc Goossens 1 189,2 punten
6. Scuderia Maaseik 189 punten

Het weerzien met teamgenoten en organisatoren viel daarnaast ook weer heel goed mee. We ontmoeten elkaar zowat eenmaal per jaar, maar dat lijkt niets af te doen aan het plezier dat we eraan beleven.

Blij weerzien

Gisteren tijdens m'n middagpauze geluncht met een vriend die ik al jaren niet meer had gezien.
Intussen heeft hij samen met zijn vriendin een huis gekocht in Sint-Joost-ten-Node en hebben ze een dochtertje dat al meer dan 1 jaar oud is.
Wat bijgekletst over vanalles en nog wat. Heel fijn en hopelijk duurt het toch wat minder lang eer we elkaar de volgende keer weerzien.

Hartverwarmend en ontspannend

Om de zorgen voor even te vergeten

Totaal andere wereld

Zaterdagavond hadden we een afspraak in Charleroi om een jonge mama en papa te gaan bezoeken. Het hele gezin mee en iedereen heeft zich (vrij) goed gedragen.

In Charleroi (Marchienne-au-Pont) zijn we onder meer langs enkele enorme fabrieken gereden, wat echt wel een indrukwekkend zicht is. Geen idee of ze nu nog op volle capaciteit draaien.

Daarna, in het landelijke Anderlues, tussen de koeienvla's en de maaidorsers, enkele uren bijgepraat bij een glas, chips, kaas enz. en dan weer, na een fijne avond, naar huis. Half slapend bijna aan het stuur.

Op de radio was een gesprek gaande i.v.m. armoede. Wat me op het einde trof, was de vraag van een jongeman uit de 4de wereld. Een of andere professor, maatschappelijk assistent of iemand anders die zich met die realiteit bezighoudt had de woorden 'imputer' en 'éradiquer' (la pauvreté) gebruikt. De jongen moest vragen wat beide betekenden, want hij begreep ze niet...
Niet dat ik de Nederlandstalige equivalenten elke dag gebruik, maar ik ken ze wel. Hij blijkbaar niet en hij was ook niet te beschaamd om dat te laten blijken.
In wat voor wereld moest hij zijn opgegroeid en leven. Even was ikzelf beschaamd, want ik had er geen flauw benul van dat zoiets mogelijk was in België.



Wie nog mooie, zelfs poëtische foto's uit deze voor velen te mijden stad en omstreken wil bekijken : klik hier.

Bevreemdend

Op een normale werkdag vertrek ik meestal rond 6 uur 's ochtends het huis om vaak tegen 18 uur weer terug te keren (als de NMBS meewerkt).
Vorige vrijdag was ik met verlof en vertrok ik rond 18 uur 's avonds naar Brussel om tegen 6 uur 's morgens weer thuis aan te komen.

Daartussen lag een weldoende douche die de voorbeeldige gastheer een zweterige en vermoedelijk stinkende brompot aanbood (de charmes van motorrijden in een zomerse hitte), een etentje met vrienden, muziek beluisteren en veel keuvelen. Meer dan eens viel ik toen van de ene verbazing in de andere. Hoe vreemd het kan lopen tussen twee mensen die me dierbaar zijn. Die nacht zelf stond ik eigenlijk vooral met m'n mond vol tanden, niet wetend wat ik moest denken van hetgeen ik had gehoord. Het is pas de dag erop dat die zaken wat beter doordrongen.
En tijdens het beluisteren van Ry Cooders 'Chicken skin music' werd ik er eigenlijk nogal droevig van, met nummmers als 'Yellow roses', 'Stand by me' of 'Goodnight Irene' als catalysatoren voor gemengde gevoelens. Niet bepaald veel begrip, maar ook geen (ver)oordeel(ing).

Onze hoofdstad verlaten en het Ter Kamerenbos uitrijden bij het krieken van de dag heeft zo ook zijn charmes. En konijntjes de autostrade zien oversteken zie ik evenmin elke dag.
Net zoals die knaagdieren hun leven op het spel zetten om ergens op de middenberm hun ding te gaan doen, zetten sommige mensen heel wat op het spel voor iets wat mij toch enigszins ontgaat.

Is het wel wenselijk om vooraf te weten waartoe onze beslissingen en daden allemaal kunnen leiden, welke gevolgen eraan verbonden zijn ? Ik weet niet of het nog een leven zou zijn als we het voor ons uitgetekende pad al op voorhand zouden kennen. Ons dan weer halsoverkop ergens in storten en zien waar we uitkomen, vormt echter ook niet altijd een oplossing. Ik weet het ook niet.

Escapade

Onlangs is vriend PC met pijn in het hart verhuisd van het door hem geliefde Elsene naar het centrum van Brussel.
Vrijdag waren ik, PRT en RD uitgenodigd om zijn appartement te komen bezichtigen, iets wat we ons geen tweemaal lieten zeggen.
PRT zou iets later komen, want hij had een afspraak met voormalige collega's in een restaurant. Hij raadde ons wel een ander restaurant aan waar we zelf iets zouden kunnen eten : Kika, volgens hem een lesbiënnezaak.
Noch PC, noch RD, noch ik hadden er ooit al van gehoord, maar het vooruitzicht leek twee van ons alvast aanlokkelijk. Enkel RD leek wat minder enthousiast.
Niettemin werd daar gereserveerd en het eten smaakte ons wel. Van lesbisch gelebber hebben we helaas bitter weinig gemerkt. De ober was wel overduidelijk homo, maar gelukkig professioneel genoeg om gewoon zijn werk te doen en niets anders. RD had nochtans speciaal voor de gelegenheid een hemd met borduurwerk en paarlemoeren knopen aangedaan, waardoor hij iets weg had van een rasechte redneck, wat bij een bepaalde subcultuur van homo's toch zeker in de smaak moet vallen. We mochten al van geluk spreken dat hij geen bruine vest met 'flosjkes' aan had en geen koe of paard meenam naar het restaurant !

Na het eten ging het opnieuw richting PC's appartement, waar we enkele uren naar verschillende platen luisterden : 'Together through life', de nieuwste van Bob Dylan, 'Summer sun' van Yo la Tengo, 'Sail away' van Randy Newman en 'Fork in the road' van Neil Young, wat op gemengde reacties werd onthaald, ondanks PRT's bevlogen verdediging van deze cd.
Dit alles werd vergezeld door enkele biertjes, waarvan ik twee 'Cuvée des Trolls' dronk. De Kwak zal voor een andere keer zijn, net zoals de Westvleteren.
Ondertussen verdiepten we ons ook nog in kwesties als het percentage vrouwen dat niet obsessief bezig is met hun gewicht, 'is meester Modrikamen ondanks zijn huwelijk nu een homo of niet ?', de voortplanting en het daarmee gepaard gaande paringsritueel van de fuut, kunnen vrouwen nu wel of niet een Porsche van een Hyundai onderscheiden, bestaat de kans dat iemand van ons ooit Marie Arena zal verleiden en verkiezen vrouwen doorgaans Spinoza of eerder Heidegger als nachtkastliteratuur en hoe we onze eigen seksualiteit ontdekten middels masturbatie, of gistsupplementen wel degelijk een efficiënt middel zijn tegen voortijdige zaadlozingen...

Tegen 3 uur 's ochtends werd het voor RD stilletjesaan tijd om naar huis te gaan.
Ik en PRT bleven dan weer bij PC slapen, allebei op de canapé.
Dit was voor mij de uitgelezen kans om het indrukwekkende lichaam van PRT te bewonderen en te verkennen. Zijn verblijf in Charleroi doet hem duidelijk goed !
Tegen 4 uur lag iedereen in bed en tegen 8 uur 's ochtends was het alweer tijd om op te staan.
De sluwe PC maakte van de gelegenheid gebruik om enkele foto's te nemen van zijn twee gasten die broederlijk, welgemutst maar nog niet helemaal wakker naast elkaar lagen. Er bestaat dus compromitterend materiaal, maar uit respect voor PRT ga ik dat hier niet publiceren.

Na een kattenwasje en een ontroerend afscheid van mijn twee companen ging ik te voet naar het Zuidstation, alwaar ik de trein richting Antwerpen nam. Ei zo na had ik nog een Portugese bakvis versierd, daarbij van m'n onweerstaanbare charme en onberispelijk Portugees uitspelend. Maar helaas had de trein richting Antwerpen wat vertraging opgelopen, waardoor ik amper tijd had om over te stappen in Berchem. Een andere keer dan maar, meisje. Beloofd !