Aangenaam verrast

dat was ik toen bleek dat onze zoons, en vooral de oudste, geboeid waren door de legendarische BBC-reeks 'I Claudius' die ik op dvd heb en die we de voorbije paar weken na vele jaren herbekeken hebben.

Deze serie wordt compleet gedragen door de uitmuntende acteerprestaties van acteurs als Derek Jacobi (Claudius), John Hurt (Caligula), Siân Phillips (Livia, de echtgenote van Augustus), George Baker (Tiberius), Brian Blessed (Augustus) enz. De beeldtaal zal voor de meesten namelijk nogal oubollig overkomen : geen razendsnelle montage, de actie speelt zich meestal maar in een paar vertrekken af, geen zichtbaar geweld, nauwelijks naakt. Maar de acteerprestaties zijn zonder meer fenomenaal en het scenario bijzonder boeiend (mede dankzij dat onderwerp natuurlijk) en ijzersterk.

Het verhaal betreft de Claudische dynastie die in de eerste eeuw na Christus een handvol keizers leverde en waarvan tal van telgen vroegtijdig en op onnatuurlijke wijze overleden (meestal vermoord). De reeks toont ook aan hoe macht niet gelukkig maakt, integendeel ; er lijken haast alleen nadelen aan verbonden.

R. keek telkens reikhalzend uit naar een nieuwe aflevering en hopelijk heeft hij er iets van opgestoken over het vroege Romeinse keizerrijk. Misschien heeft dit zijn nieuwsgierigheid ook wat geprikkeld om meer over geschiedenis in het algemeen te weten te komen.

Het geeft te denken...

...als je oudste zoon met jou over borsten begint te praten en er commentaar op geeft.
...als je oudste zoon de 'bass'-knop al regelmatig gebruikt.

Mooie foto van een goed mens

Cinéma Arenberg

Een paar weken sloot de bioscoop Cinéma Arenberg definitief de deuren.
Meer bepaald op zondag 4 december.

Daarmee verloor Brussel een van zijn meer gezellige bioscopen en tegelijk ook een van die cinema's waar je steeds terecht kon voor iets anders als de grote publiekstrekkers.
Daarnaast was er natuurlijk ook nog het onvolprezen Ecran Total, een zomerfestival waarin zowel klassiekers als weinig of onbekende films werden vertoond.

Reden voor de sluiting was dat de eigenaar het huurcontract niet wilde verlengen.
Blijkbaar komt er wel een andere bioscoop in de plaats, maar ik betwijfel of ik er ooit dezelfde band mee zal krijgen als het geval was met Cinéma Arenberg, waar ik toch wel enkele tientallen films bekeken heb.
Een van de eerste daarvan moet 'Do the right thing' van Spike Lee in 1989 zijn geweest.

Teruggevonden voorwerp

In deze voor de NMBS harde tijden wil ik het bedrijf en zijn werknemers toch een oprechte riem onder het hart steken en ze van harte bedanken voor de moeite die ze gedaan hebben om mijn laptop van het werk terug te vinden en me terug te bezorgen.

Vorige week maandagochtend op de trein laten liggen, pas dinsdagochtend beseft en dinsdagavond het daartoe bestemde formulier ingevuld.
En ziedaar, eergisteren telefoon van het plaatselijk station dat ik hem daar kon komen afhalen.

Dank u ! :-)

't Is ver gekomen

... als je je onwennig voelt wanneer je eens een weekend niet voor het werk in de weer geweest bent (terwijl er toch heel wat te doen was)...

Indíos no Brasil

Drie weken geleden zijn we met het hele gezin voor het eerst eens specifiek naar een tentoonstelling geweest.
Vroeger was dat simpelweg onmogelijk met twee zonen die enkel maar dachten aan spelen en een snelle enkele blik te werpen op wat er te zien was. Het was dus bijna een experiment om te zien of ze zich nog steeds zo zouden gedragen.

Wel, wat dat betreft, is het bezoek heel goed meegevallen, al kan dat ook gelegen hebben aan de wortel die we voor hun neus hadden gehangen : een (blitz)bezoek aan het Legermuseum.

Ik had namelijk het plan opgevat om ten minste 1 tentoonstelling in het kader van Europalia Brazilië te gaan bekijken en m'n keuze viel op de tentoonstelling in het Jubelpark over de indianen in het Amazonewoud. Een gelukkige keuze, want ik vond het een mooie expositie en de kinderen leken toch ook wat geboeid. Voor hen was er ook een speciaal luisterparcours.



Deze fraaie tentoonstelling is niet te groot, maar biedt een boeiende blik op het wereldbeeld van deze volkeren. Over hun verleden komen we haast niets te weten en ook relatief weinig over hun banden (of het gebrek eraan) met de 'blanken'. Wel hoe ze tegenover de dood staan, hun natuurlijke omgeving en hoe kinderen de wereld van de volwassenen geleidelijk betreden, met initiatieriten e.d. Tal van fraaie en unieke objecten worden getoond en er zijn verschillende filmfragmenten te bekijken.
Wat mij betreft beslist een aanrader, zeker als je in de buurt bent.

Na deze tentoonstelling was het tijd om iets te gaan eten. Daarvoor kozen we een Libanees restaurant aan het Jubelpark, zodat we meteen aan tafel konden. En ook daar gedroegen R. en S. zich zoals we hoopten. Vooral S. heeft in dat opzicht een verschrikkelijke reputatie, maar hij stelde ons niet teleur en ze begonnen elkaar evenmin op te jutten. Helaas ging de bevallige vrouw des huizes er na het opnemen van de bestelling plots vandoor, zodat we voor de rest van de maaltijd verstoken bleven van een mooie inkijk, maar waardoor we vooral langer op ons eten moesten wachten. Maar zelfs ons aanslepende verblijf in dat restaurant bracht de kinderen niet in de verleiding om vervelend te gaan doen.

Het laatste deel van de uitstap brachten we dan zoals beloofd door in het Legermuseum, om daarna in de late namiddag terug naar huis te rijden.

Postbode

Onze postbode is niet de meest sympathieke persoon, dat hebben we al vaker ondervonden. Maar over zijn werk kan ik nauwelijks of niet klagen en da's toch het belangrijkste.

Vorige woensdag zag ik hem in een andere wijk toen ik van bij de bakker kwam terug gefietst en zag hem toen snel, tussen twee brievenbussen door, een broodje opeten terwijl hij intussen, op zijn fiets gezeten, zijn weg verder zette.
Hopelijk heeft dat niets te maken met de werkdruk die op postbodes wordt uitgeoefend, maar ik vrees van wel.
Een fraai zicht was het alvast niet en ik had eigenlijk wel medelijden met hem.

Goed voornemen voor 2012

Een smeerlap worden... anders blijft men maar over je heen lopen.

Vooruit met de geit

Na een periode van rust kom ik hier dan toch maar weer posten.

Het verdriet om Simoncelli's dood is wat minder acuut maar nog niet helemaal weggeëbt. Een paar maal zijn er toch bijna tranen aan te pas gekomen, maar een echte huilbui bleef uit.

M-J H

Zowat anderhalf jaar geleden moest Marie-José voor een operatie worden opgenomen in het ziekenhuis. Ze zou wel enkele weken afwezig zijn en ze was er wat bang voor, maar normaal gezien zouden we elkaar ten hoogste na een paar maand terugzien.

Dat is er nooit meer van gekomen. Er werd kanker bij haar vastgesteld en vanmorgen vernam ik dat ze er heel slecht aan toe was en dat de chemotherapie zou worden stopgezet.
Na m'n middagpauze meldde een andere collega me dat ze rond half een vanmiddag overleden was.

Marie-Josée was een doorgaans opgewekte, energieke vrouw die het blijkbaar steeds nodig vond me te bemoederen en die bereid was me indien nodig met iets te helpen. We zullen haar missen.

Marco Simoncelli

Vandaag werd R. 12 jaar ; helaas is zijn verjaardag in mineur begonnen door het overlijden van motorrijder Marco Simoncelli vanmorgen.

Toen zijn motorfiets bij het uitkomen van een bocht een 'lowsider' maakte, gleed deze i.p.v. in het gras de andere richting op, recht op de ideale lijn, waardoor de achteropkomende collega de liggende motor met Marco er nog naast of onder, hem niet meer kon ontwijken. Het was van meet af aan duidelijk dat dit heel ernstig was, want zijn helm lag naast het circuit en was dus afgerukt. Het onfortuinlijke slachtoffer lag languit op de baan (was maar even te zien op beeld).
Aangezien de helmen uitgerust zijn met een heel doeltreffend sluitingssysteem betekent dit dat hij een enorme knal op zijn hoofd moet hebben gehad, anders kan die niet loskomen.

Eerst kregen de kijkers nog een bemoedigend bericht door dat hij bij bewustzijn was, maar toen werd aangekondigd dat de race gewoon zou worden afgelast in plaats van herstart, begonnen we het ergste te vermoeden. We zijn er allemaal een beetje van in choc, ook R. en zelfs M. Het helpt natuurlijk niet als je dat rechstreeks ziet gebeuren op tv en het doet denken aan het ongeval van Craig Jones een paar jaar terug.

Marco Simoncelli was een heel beloftevolle coureur die zijn tweede jaar in de MotoGP doorbracht en in juli hebben we hem nog in het echt zien rijden in Mugello. Ondanks een controversiële rijstijl bracht hij door zijn flamboyante en steevast goedlachse verschijning wat meer leven in dat wereldje en ook boekte hij de laatste races enkele mooie resultaten. Ook bewees hij recent meer en meer dat hij wel degelijk een collega was waartegen je met vertrouwen kon racen.

Extra zuur is het voor Fausto Gresini en zijn team dat na de dood van Daijiro Katoh in 2003 nu een tweede rijder te betreuren heeft (meteen ook de twee recentste fatale ongevallen in deze racecategorie).
Na het herbekijken van de beelden vraag ik me ook af of het niet de motor van zijn goede vriend Valentino Rossi is die fataal met hem in contact kwam. Mocht dit kloppen, dan acht Rossi misschien wel het moment gekomen om een punt achter zijn loopbaan te zetten, nadat zijn miserabele seizoen op deze tragische wijze eindigt (wel nog 1 race te gaan).

De actualiteit van de voorbije dagen, weken en maanden helpt natuurlijk om deze tragedie wat in perspectief te bekijken, maar het doet al bij al relatief weinig af van het verdriet dat je voelt.


Tot slot nog zijn postracecommentaar na zijn tweede plaats die hij behaalde in de vorige race op Philip Island.

Lissabon

Vorige week donderdag vertrokken M. en ik voor een 3,5-daagse citytrip naar Lissabon.
Zowel voor mij als voor M. was het de eerste keer dat we in deze stad waren en we houden er beide een uitstekende herinnering aan over.

De reis en de sprong in het onbekende begon eigenlijk al van in onze thuisstad, want we hadden besloten om met de trein naar de nationale luchthaven te gaan. Altijd een (onberekend) risico dezer dagen ; ik wil namelijk al diegenen die hun vlucht (bijna) gemist hebben door vertragingen bij de NMBS niet te eten geven... Maar de treinreis verliep vlekkeloos en de beide treinen waren netjes op tijd, zodat wij ook stipt konden inchecken. Eigenlijk is het spoor een uitstekende manier om naar de luchthaven te gaan. Geen gedoe met parkeren en je komt meteen aan in de vertrekhal.

We verbleven in de wijk Belém, die buiten het stadscentrum ligt, maar wel makkelijk bereikbaar is met het uitstekende openbaar vervoer. Ons hotel bevond zich vlakbij het beroemde Convento dos Jeronimos en heette toepasselijk Jeronimos8, een aanrader vond ik. Behulpzaam personeel dat probeert het u naar de zin te maken, mooie kamer, lekker ontbijt, rustige buurt (toch in oktober) waar toch voldoende eetgelegenheden zijn en verbindingen met de rest van de stad en ook enkele van de grootste toeristische trekpleisters van de stad.

Eigenlijk hebben we bitter weinig plaatsen echt bezocht ; veeleer wandelden we 3 dagen gewoon rond om onze zintuigen op die manier de kost te geven. Op die manier hebben we de stad beter leren kennen en zogen we zoveel mogelijk indrukken in ons op. Liever dat dan ons op te sluiten in musea of tentoonstellingen te bezichtigen. Dat is dan maar voor een volgend bezoek.

Puur toevallig was het weer schitterend voor deze tijd van het jaar : heel zonnig, met temperaturen die rond de 30° celsius schommelden. Al werd het 's avonds, vanaf 18 à 19 uur al behoorlijk fris.



Lissabon heeft een groots verleden en ook tal van historische gebouwen en plekken dus op dat vlak valt er heel wat te bekijken. Ook typisch zijn de oude, houten trams die op sommige lijnen nog steeds rijden, wellicht voor een (groot ?) stuk uit toeristische overwegingen. We hebben toch 1 ritje gemaakt met zo'n exemplaar, maar ook dat was zonder er speciaal voor te kiezen ; hij stond daar gewoon te wachten aan het begin van de lijn toen wij daar toekwamen.

Lissabon heeft me in een paar opzichten wel aan Brussel doen denken : de stad is niet echt proper te noemen (maar waar wij geweest zijn, was ze ook niet vuil op een storende manier), een bonte, veelkleurige bevolking, een ontspannen sfeer. De inwoners zijn doorgaans ook vriendelijk en, heel opvallend en dit is dan weer een grote tegenstelling met onze steden, de automobilisten zijn er bijzonder hoffelijk, althans in Belém, maar ook in andere stadsdelen. Je hoeft maar een voet op het zebrapad te zetten en ze stoppen reeds. Nooit heb ik enige vorm van verkeersagressie ondervonden t.o.v. mezelf of andere voetgangers. Ook qua veiligheid waren we steeds op ons gemak, behalve M. misschien eens toen we een vanaf de Igreja da Graça via een redelijk verlaten trap afdaalden naar een lager gelegen stadsdeel. Ik heb er steeds met een Pere Ubu-zak (gekocht ter gelegenheid van hun concert in mei in de Botanique)aan de schouder rondgelopen met portefeuille, fototoestel, reisgids e.d. in en nooit zijn we lastig gevallen.

Een ander kenmerk van Lissabon, die ze nog wel deelt met enkele andere grote steden : het gaat er constant op een neer, met soms toch wel redelijk indrukwekkende hoogteverschillen. Goed voor de kuiten en soms voor een mooi kiekje.



Culinair gezien, is Lissabon niet echt een hoogvlieger, maar je kunt er wèl lekker eten ! En zeker liefhebbers van vis en/of zoete gebakjes vinden er hun gading. Meest bekend zijn de overheerlijke 'pasteis de belem', roomkoekjes van bladerdeeg. In ons hotel kregen we ze praktisch ovenvers voorgeschoteld ; de enige echte worden immers op letterlijk een boogscheut van daar bereid.
Er wordt zelfs volop zoete likeur gedronken, zoals ik na thuiskomst merkte toen ik de fles kersenlikeur opende om eens van de ginja te drinken.

Net op de dag dat wij er aankwamen, kondigde de Portugese Eerste Minister een heel drastisch besparingsplan aan. Zelf hebben we niet zo heel veel gemerkt van het protest dat daar mogelijk op volgde ; ik vermoed dat de Portugezen nog wat in choc waren van de maatregelen die hij voor hen in petto had. Al was het zaterdagnamiddag al wel verzamelen geblazen aan het grote Eduardo VII-park om vandaar op te trekken verder in de richting van het centrum. Maar die manifestatie hebben wij niet gezien.
De foto's in het stukje hieronder heb ik wel in Lissabon gemaakt. Aanvankelijk had ik de bedoeling een soort van fotoreportage te maken van dergelijke tekenen van protest, maar uiteindelijk heb ik amper 3 foto's gemaakt van graffiti, slogans e.d.
We hebben ook de effecten gezien van heel wat verfbommen op gebouwen allerhande.
Wat me ook opviel was dat heel wat mensen met bijeengeplooide kartonnen dozen rondwandelden. Geen idee waarom dat was.

Mijn vrees dat ik aanvankelijk grote moeite zou hebben om de Portugezen te begrijpen, bleek uiteindelijk grotendeels ongegrond. Op een paar uitzonderingen na begreep ik hen wel. En zij mij. Al spraken sommigen om onverklaarbare redenenen Engels tegen ons...

En dan is er nog de majestueuze Taag met een indrukwekkende brug die beide oevers met elkaar verbindt.

Elk nadeel heb z'n voordeel

De grote ellende waarin Griekenland en zijn bevolking sinds een of twee jaar gestort worden, moet intussen, denk ik, toch een voordeel hebben opgeleverd : de beruchte luchtvervuiling en de verkeersdrukte in Athene moeten toch drastisch verminderd zijn.

Maar ik betwijfel of dat opweegt tegen al de rest.

Voorproefje

Wat sfeerbeelden uit een Zuid-Europese stad :

CW Stoneking

Vrijdag 7 oktober stond er een concert op m'n agenda : CW Stoneking and His Primitive Horn Orchestra in de Brusselse Botanique.
Samen met PC en RD had ik daar afgesproken om deze vreemde eend in de hedendaagse beit te bekijken en te beluisteren.

CW Stoneking is een Australische artiest die al enkele jaren aan de weg timmert, aanvankelijk nauwelijks door iemand opgemerkt. Dankzij een optreden in de show van Jools Holland kreeg hij een grotere bekendheid. Ikzelf leerde hem kennen door een artikel dat in de krant verscheen n.a.v. een optreden in Antwerpen in 2009 of 2010.

Zijn muziek komt nu als anachonistisch over, want ze lijkt recht uit de eerste helft van de 20ste eeuw afkomstig. Het is een mengeling van blues, fanfaremuziek en andere stijlen die ik niet ken.

De avond begon met een zoektocht naar een eetplaats. Dat werd uiteindelijk een of andere kebabzaak op de Haachtsesteenweg. Aangezien ikzelf al gegeten had, hield ik het bij een drankje. En om eens extravagant te doen, bestelde ik maar eens een Turkse specialiteit die ik helemaal niet kende : ayran. Dat witte brouwsel vergt wel enige gewenning voordat je het lekker begint te vinden, of de Turken hebben andere criteria dan wij.

Terug naar de Botanique waren we nog ruim op tijd voor het concert. Dat duurde zowat 70 à 80 minuten schat ik, in een aangename atmosfeer. CW Stoneking was in een goede bui en vertelde aardig wat anecdotes, al was hij niet altijd even verstaanbaar ; het leek soms dat hij een prop in zijn mond had.
Uiteindelijk brachten ze de volledige tweede plaat en verschillende nummers van de eerste. Een aanzienlijk aantal nummers bracht hij solo.
Het was een aangenaam concert en tegelijk konden we ervoor en erna wat bijpraten over onze respectievelijke inzichten in kernfysica.

Voor wie een indruk wil krijgen over de artiest en zijn muziek : The love me or die.

En daarna ging het weer haastig richting Noordstation om de laatste trein naar huis nog te halen.

Dilemma 2

Deze is het uiteindelijk geworden.


Een Marantz PM6004 en CD6004, die nog maar pas op de markt zijn.
Ontbreken nog : een tuner en eventueel een cassettedeck. Voor dat laatste moet ik maar eens naar een Cash Converters.
Bij verschillende cd's merk ik nu al wel degelijk een hoorbaar verschil. Het geluid is 'warmer', sommige instrumenten zijn plots duidelijk hoorbaar enz.

Nu nog bijpassende luidsprekers kopen die de kwaliteiten van de installatie echt tot hun recht laten komen i.p.v. onze oude huidige exemplaren die niet gemaakt zijn voor deze toestellen.

Fijn weerzien

Vorige zaterdag was - in tegenstelling tot vandaag - een prachtige nazomerdag en dus bij uitstek geschikt voor een uitstap in een bijpassend kader.
Dus hop ! de Ghibli in en tegen een gemoedelijke 200 km/u op naar Charleroi !

Daar wachtte PRT me op voor een gezellige wandeling doorheen het stadscentrum.
Het was alweer ettelijke maanden geleden dat we elkaar nog hadden gezien en het was een fijn weerzien.
Na een rondleiding doorheen zijn villa met bijhorend immens domein, begaven we ons op weg. Voor het eerst mocht ik met hem in zijn limousine meerijden en PRT ontpopte zich waarlijk tot een geboren chauffeur. Niet het minste schokje of bruusk rem- of versnellingsmanoeuvre, geen scheldtirades op andere chauffeurs of obscene gebaren, alle fieters en voetgangers werd hoffelijk de doorgang geboden, wat een of andere drugsverslaafde wel de kans bood om doodleuk in te stappen en een lift te krijgen.

De auto werd achtergelaten in een of andere rustige zijstraat en wij te voet op weg om de stad van naderbij te bekijken.
Bleek dat er tal van stedebouwkundige projecten op til zijnn, waarvan er echter een groot deel nog moet worden uitgevoerd. Mochten ze de komende jaren ook echt gerealiseerd worden, zal het centrum er heel anders uitzien.

Gezellige en minder gezellige plekken wisselden elkaar zaterdag af : het Reine Astridpark, een premetrohalte met de stripfiguren van Lucky Luke (Charleroi is de thuisstad van Spirou), afgrijselijke BMW's X6'en ook gezien (dus ook daar rijke parvenu's), de gekanaliseerde Samber, het nieuwe hoofdstation met een nieuw aangelegde esplanade ervoor enz.
Een tip is de rue Damprémy, een winkelstraat waar nog heel wat gewone handelszaken zijn en die dus niet lijkt op de gebruikelijke eenheidsworst in (provincie)steden met enkel ketens allerhande. Bovendien draagt het straatmeubilair/kader ook bij tot een zekere gezelligheid.
Een andere tip : Librairie Molière, de grootste boekenwinkel in Wallonië, in een bijzonder fraai pand.

Charleroi is geen mooie stad, het centrum is niet volgebouwd met waardevolle, oude gebouwen, integendeel, er lijken me (voorlopig) weinig of geen echte publiekstrekkers te zijn (het Fotografiemuseum lieten we ditmaal links liggen). Ik kan evenmin zeggen of er een bepaalde typerende sfeer hangt, maar ik voelde me er wel op m'n gemak. Er lijkt net als in Brussel (noodgedwongen ?) een mentaliteit van "laisser faire, laisser passer" te heersen, wat ik fijn vind. Hopelijk kan de positieve invloed die uitgaat het huidige gemeentebestuur zich in de toekomst doorzetten, zodat de stad af en toe op positieve wijze in het nieuws komt en niet louter als de exponent van alles wat er verkeerd loopt in dit land.

Na amper een 2-tal uur was het voor mij echter alweer tijd om naar huis te gaan. Maar wel tevreden, zowel wegens de wandeling als het fijne en kundige gezelschap.

Vakantie (update 2)

Na onze terugkeer vingen we dus mijn moeder op, die enkele weken bij ons kwam logeren.

We profiteerden ervan om gezamenlijk enkele uitstappen te doen. Hierbij dus in vogelvlucht waar we de voorbije vakantie zoal heen gegaan zijn.

a) Een limburgs dagje, met een uitstap naar de Japanse tuin in Hasselt en vervolgens een bezoek aan het blotevoetenpad in Zutendaal, gelegen in het park 'Lietenberg'. Daarbij horen nog enkele tentoonstellingen over insecten.
Het was een bewolkte en redelijk frisse dag, waardoor we maar relatief weinig toeristen tegenkwamen.
De koi's (grote sierkarpers) in de Japanse tuin waren soms indrukwekkend groot en de kinderen hebben er zich beziggehouden met het voederen ervan.
De tuin zelf is niet bijster groot.


Het blotevoetenpad was een ontdekking voor ons allemaal.
We begonnen er wat wijfelend aan, maar uiteindelijk verliep alles redelijk vlot, al zijn de vele stukken met steentjes niet altijd even aangenaam voor de voetzolen. De modderstukjes en de gedeelten die volledig onder water stonden, vielen daarentegen wel mee.
Ook hier weer niet zoveel volk, maar toevallig wel een omvangrijke groep voor ons. De hemel dreigde wel, maar uiteindelijk bleef het bij motregen op het einde.
Uiteindelijk heeft iedereen van deze uitstap genoten, ook al deden de voeten soms pijn door de steentjes.


b) Uitstap naar de Nationale Plantentuin en Mini Europa.
Een week later ging het naar de plantentuin in Meise, in de eerste plaats om het park te bezoeken. Ik vermoed dat mijn moeder een zwak heeft voor deze plek, want ze is er al veel naartoe geweest. Voor de kinderen (en zeker Jules) was het mogelijk de eerste keer en buiten het kasteel was het voor hen gewoon een park zonder meer. Maar wel wat groter dan wat ze gewoon zijn.

Vervolgens gingen we eten in Brupark, dat volgens collega's niet meer is wat het ooit geweest is. Geen idee, want ik heb het eigenlijk nooit een fijne plek gevonden. Na een Italiaanse maaltijd trokken we naar Mini Europa, waar ik en de kinderen nog nooit geweest waren.


Wel, alles bij elkaar viel het nog mee ; het geheel is veel groter dan ik dacht en sommige gebouwen zijn toch echt wel indrukwekkend nagemaakt (in het echt moeten ze nog stukken indrukwekkender zijn natuurlijk).
Een dag met veel heen en weer gehos, waarna we tevreden naar huis terugkeerden om daar een nieuw tv-toestel in ontvangst te kunnen nemen.


c) Uitstap naar Seafront in Zeebrugge en het zandsculpturenfestival in Blankenberge
Als laatste uitstap voor de terugkeer van m'n moeder naar Brazilië waren we eigenlijk van plan naar de citadel van Dinant te gaan, maar dat betekende dat we langs de wegenwerken in Lummen zouden moeten rijden en ook wellicht nog hinder zouden ondervinden van de werken aan het viaduct van Vilvoorde... Dat was wat te veel van het goede en bijgevolg kozen we voor een alternatief plan. De kust in dit geval.


Met R. was ik jaren geleden al eens naar Seafront geweest, maar S. en m'n moeder hadden dat nog nooit bezocht.
Pronkstuk is uiteraard de Sovjet-Russische onderzeeër die je kan bezoeken. Er is eerst nog wel een tentoonstelling met allerlei wetenswaardigheden over de Noordzee, Zeebrugge en ook de duikbootoorlog, maar dit kon de kinderen maar matig boeien. Buiten was het voor hen hoofdzakelijk te doen. En daar lag de duikboot aangemeerd : een exemplaar van de Foxtrot-klasse als ik me niet vergis. Het is moeilijk voor te stellen dat enkele tientallen bemanningsleden vaak weken of maanden in zo'n relatief klein vaartuig moeten samenleven, met toch wel heel weinig privacy. Nu ja, voor het communistisch ideaal zijn wel grotere offers gebracht.

Vlakbij de duikboot bevindt zich ook nog een lichtschip dat eveneens bezocht kan worden. Dat lichtschip diende eigenlijk gewoon als een soort baken en bleef in principe steeds op dezelfde plaats voor anker liggen. Een dobberende vuurtoren als het ware.

Na Zeebrugge vertrokken we naar Blankenberge om eerst op de dijk iets te eten en vervolgens naar de zandsculpturen te gaan kijken. Allemaal Disney-figuren en -decors die van zand waren gemaakt. Ik heb er toch heel wat herkend.


d) Uitstap naar Le Grand Hornu en het kasteel en park van Beloeil
De laatste echte uitstap van deze vakantieperiode bracht mij en M. naar het cultureel centrum Le Grand Hornu in Henegouwen. De kinderen waren met m'n schoonouders en M.'s grootmoeder voor enkele dagen naar zee.

Le Grand Hornu is een voormalige industriële site die nog niet zo heel lang geleden een tweede bestemming vond als culturele aantrekkingspool, waar steeds diverse tentoonstellingen lopen. Vorig jaar was ik er al eens geweest en net als toen was het dit jaar mooi weer. We werden in uitstekend Nederlands ontvangen door de dame aan de kassa, waarna we recht naar het cafetaria gingen om van een overheerlijke salade te genieten (opgelet, deze salades worden geserveerd in de cafetaria met zelfbediening binnen in het gebouw ; buiten op de binnenplaats bevindt zich ook een restaurant). Alleen al daarom zou je bijna tot daar rijden. En ook voor de rust die er heerst. Beide keren dat ik er was, kon je de bezoekers bij wijze van spreken op de vingers van een hand tellen, zodat je ongestoord kunt genieten van het complex en de serene sfeer en wat kunt kuieren.


De tentoonstellingen spraken ons niet allemaal evenveel aan, maar wij zijn op dat vlak dan ook Beotiërs. De fototentoonstelling van verschillende fotografen sprak me wel aan.


Na hedendaagse cultuur te hebben opgesnuifd, wendden we de steven richting Beloeil om daar het kasteel en de tuin te bezichtigen. Alweer vorig jaar was ik dat eigenlijk ook van plan op de dag dat Le Grand Hornu voor het eerst had bezocht, maar om allerlei redenen is dat toen niet doorgegaan. 2de keer goede keer dan maar.
En ook daar was het genieten van de rust en het decor en net voor het vertrek naar huis nog van een heel groot ijsje gekocht aan het soortement van café vlak voor de ingang van het kasteel.

Beloeil was (is ?) eigendom van de prinsen de Ligne, een prestigieus geslacht met als mogelijk vermaardste telg Charles-Joseph de Ligne, die heel wat grote figuren uit de Verlichting (persoonlijk) kende.
Binnenin maakte vooral de bibliotheek de grootste indruk op me. Duizenden boekdelen waarvan sommige al een paar eeuwen oud ; ontzagwekkend.



De tuin alleen al is ook een ommetje waard als je in de buurt bent.

Op de terugreis reden we toevallig nog langs een ander fraai optrekje : het kasteel van Attre. Dit kan ook bezocht worden, maar daarvoor was het nu te laat. Volgend jaar wellicht.

Dilemma

Graag wat advies van de enkeling die hier langskomt : Marantz of NAD ?

Dus min of meer dit :

of

Louter afgaand op het zicht, verkiez ik eigenlijk de Marantz (de bovenste en ook in die zilver/goudkleurige uitvoering).
Nu nog beide systemen aan een luistertest onderwerpen.

Bipolair denken

Hij deed het weer, las ik gisteren in de krant van eergisteren.
Wie ? de heer Jean-Pierre Rondas.

Als krachtig staaltje van bipolaire denken kan zijn column van deze week wel tellen.

Indien ik niet beter wist, zou ik trouwens nog geloven dat hij m'n eerdere berichtje over zijn schrijfsels gelezen heeft, want plots had hij het over de sp.a en kwam het woord 'maoïst' in zijn tekst voor.

Maar ik ben er bijna van overtuigd dat hij zich zal verdedigen door te beweren dat zijn inzending deze keer een stijloefening was of voor een (groot) stuk humoristisch bedoeld.

Toevluchtsoord en toeverlaat

Miserie op het werk heeft wel als voordeel dat je de geborgenheid en het (relatief) rustgevende van je gezin nog meer gaat waarderen.

Veel minder zagepees en zagemees/kreftwijven (dank je, Pieter en Jesse) die je het leven zuur komen maken, maar mensen die je graag ziet, ook al is het ook niet altijd even gemakkelijk.

Nakend einde ?

Vandaag heb ik nog snel van het relatief goede weer geprofiteerd om een wandeling langs de Havenlaan te maken.
Deze grote verkeersas krijgt immers binnenkort waarschijnlijk een heel ander aanzicht : weg vermaledijde kasseien en, vooral, weg platanen die daar al tientallen jaren groeien.

Enkele jaren geleden werd beslist om vlakbij de Havenlaan een groot logistiek centrum neer te poten (het BILC) en de heraanleg van de Havenlaan kaderde in dat project. Het BILC-project is intussen alweer van de baan, maar de heraanleg niet en daartegen rees vanwege de buurtbewoners heel wat protest.
Zij zien het niet zitten dat alle platanen zullen worden omgezaagd en vervangen door jonge boompjes. De platanen zouden namelijk ziek zijn. Wellicht klopt dat voor een aantal ervan, maar toch niet voor allemaal en zonder deze bomen zal de laan er fundamenteel anders uitzien.

Nu zijn de kasseien op de Havenlaan een begrip en tegelijk verschrikking en ook het voetpad waar ik op wandelde was in slechte staat, dus er zijn wel argumenten voor een gewijzigde laan. Of zo'n radicale ingreep dan weer echt nodig is, durf ik betwijfelen.
Intussen heeft de discussie al het niveau van de Brusselse regering bereikt, waar minister Grouwels (CD&V) voorstander is van de geplande aanleg en minister Uytebroeck tegenstander (Ecolo).
De werken zijn intussen stilgelegd door het parket omdat een en ander niet zou stroken met een uitgereikte vergunning, maar wellicht is dat uitstel van executie. Alhoewel, als de werken ergens in oktober niet hervat zijn, moet er een heel nieuwe procedure worden opgestart en dat dreigt het hele plan alweer op de lange baan te schuiven. Ongetwijfeld tot vreugde van de mondige actievoerders.
Hun blog kan u trouwens hier volgen.

Een ander bedreigd Brussels monument is de "Cinéma Arenberg" in de Koninginnegalerij.
De huurovereenkomst van deze bioscoop met de eigenaar van het pand waarin hij huist, loopt binnenkort af en als het van de eigenaar afhangt, wordt die niet verlengd.
Het verdwijnen van deze schouwburg zou een regelrechte catastrofe zijn voor de (Brusselse) cinefiel. Van in de late jaren tachtig tot het begin van dit decennium was ik er een regelmatig bezoeker en heb er menig mooie film gezien. De laatste jaren ben ik er echter nauwelijks nog over de vloer geweest ; mea culpa !
Er heerst ook een heel andere sfeer dan in moderne filmcomplexen zoals Kinepolis ; het is er ouderwets gezellig. Dat deelt Arenberg met nog een paar andere bioscopen in dezelfde buurt : Actor's en Aventure bijvoorbeeld. Geen idee hoeveel zalen er precies zijn (2, 3 of 4 ?) en door hoeveel mensen de bioscoop gerund wordt (waarvan er heel wat het ongetwijfeld onbezoldigd of voor een symbolisch bedrag doen, uit liefde voor de film).
Vandaar ook een petitie, ook al zal die wellicht niet veel uithalen. Wie wil kan die hier tekenen.
Het is niet de eerste keer dat voor Cinéma Arenberg het einde wenkt ; enkele jaren geleden was men bijna failliet, maar dat heeft men toch nog kunnen afwenden, mede door hulp van de Franse Gemeenschap of het Brussels Gewest.
Hopelijk komt er voor deze bioscoop alsnog een oplossing uit de bus waardoor hij kan blijven waar hij nu is en zodat ook films van minder bekende regisseurs nog kunnen getoond worden of films die niet op een groot publiek mikken en zodat het zomers festival 'Ecran total' kan blijven doorgaan.

Rijplezier

Hij/zij kost me dan wel een klein fortuin en enkele jaren van m'n leven, maar elke rit ermee compenseert dat toch wel een beetje.
Vandaag gewoon secundaire wegen in de Kempen onveilig gemaakt in een van m'n eerste echte ritten hier in de streek.
Wat een dijk van een motor is de 2.8 biturbo toch die erin zit, ook al is 'ie praktisch 20 jaar oud.

Vakantie (update 1)

Nu volgen (hoofdzakelijk voor mezelf) een reeks berichten ivm de voorbije vakantieperiode.
Ik bleef dit maar uitstellen, maar het moet er toch eens van komen, al was het maar voor mezelf.

Dit eerste stukje gaat over onze vakantie in Italië tijdens de eerste helft van juli.
De eerste week verbleven we in het onooglijke Toscaanse dorpje Pieve a Presciano, ergens tussen Siena en Arezzo.

De dag na aankomst daar (na een al bij al vrij vlot verlopen heenreis doorheen Duitsland en Oostenrijk om over de Alpen en via Merano en Bolzano Italië binnen te rijden) was voor mij een van de hoogtepunten van de reis gepland (misschien wel het orgelpunt) : een bezoek aan het circuit van Mugello, waarop zondag 3 juli een manche van het WK snelheid voor motoren werd verreden (MotoGP, Moto2 en 125 cc dus). Het zou voor mij de eerst maal zijn dat ik een wedstrijd voor dat kampioenschap zou bijwonen en dan nog te midden van motorgekke Italianen.

R. vergezelde me om een van zijn idolen eens echt aan het werk te zien : Valentino Rossi. Het was een bijzonder fijne dag en dat begon al tijdens de heenrit : die verliep tegen verwachting bijzonder vlot (net als de terugreis overigens). En ondertussen konden we wat genieten van het landschap en de kronkelende wegen. Ook een parking zoeken en vinden ging heel vlot ; heel onitaliaans zou je bijna denken. Vervolgens te voet naar het wat verderop gelegen circuit en de rest was eigenlijk puur genieten, zowel voor mezelf als R.
Ergens op een talud tussen de locals gaan staan om 3 races te bekijken, met als hoogtepunt dus de MotoGP race.

De rest van de week aldaar werd min of meer doorgebracht door zalig weinig tot niets doen, behalve wat lezen en ook een bezoek aan Siena.

Daarna ging het naar de badstad Misano aan de Adriatische kust, waar we ook een kleine week verbleven in hetzelfde hotel als vorig jaar en waarvan M. mede-eigenaar is. Op de weg naar Misano passeerden we langs Tavullia, het dorp waar Valentino Rossi woont. En toevallig of niet, maar net toen we langs een relatief groot omheind huis reden, kwam er een zwarte BMW X6 naar buiten gereden met iemand die toch wel verdacht veel op Rossi leek. Toegegeven, ik heb de persoon in kwestie maar een fractie van een seconde gezien en de kans is eigenlijk zo goed als onbestaande dat hij het was, maar toen we verder reden, zag ik toch ook dat er in de tuin van dat huis een kartpiste gebouwd was. Dus totaal onmogelijk is het niet !

Trouwens, om niet te vergeten : de kinderen waren eigenlijk helemaal niet zo gek meer van de zee, dus dat weten we voor de vakantie van volgend jaar.
Opnieuw profiteerde ik van de gelegenheid om een bezoek te brengen aan de Ducati-fabriek en het museum, ook alweer met R. als enige metgezel. Dat uitstapje kan nog wel een duur staartje krijgen, want onze snelheid op de autosnelweg lag gevoelig hoger dan wat officieel toegelaten is en op dat stuk (rijdend naar Bologna) is er vaak trajectcontrole. Maar misschien gaat de eventuele boete wel verloren in de Italiaanse administratieve mallemolen.

Als halte op weg naar huis overnachtten we in een hotel aan de Hopfensee, in het uiterste zuiden van Duitsland en vlakbij Neuschwannstein. Moet een mooi wandelgebied zijn.

En toen we thuiskwamen, stond er bij wijze van spreken een bezoekster op ons te wachten : mijn moeder, die met haar bezemsteel was overgevlogen uit Brazilië.

Ik begon hem al te missen

Wat ? De wekelijkse column van de heer Jean-Pierre Rondas, voormalig Klara-coryfee die volop de Vlaams-nationalistische kaart trekt. Ietwat grootsprakerig staat er elke week als ondertitel : 'Tegen het links consensusdenken schopt hij uit liefde voor Marx. Hij is een antiklerikaal met een weke plek voor religie, een Vlaams-nationalist met een afkeer voor conservatisme en lid van de Gravensteengroep. Na dertig jaar radio is Jean-Pierre Rondas met pensioen enz.' Zijn stukje verschijnt nu al maanden aan een stuk. Oorspronkelijk op maandag denk ik, maar in de krant van eersgisteren verscheen plots een column van twee economen (Paul De Grauwe en Koen Schoors). Ik panikeerde haast en vroeg me af of en waarom onze goede oude Jean-Pierre was afgevoerd of er misschien zelf mee gestopt was... Niets van dit alles. Hij is gewoon op post, maar voorlopig gewoon op dinsdag. Ik denk dat de heer Rondas er tegenwoordig nogal gefrustreerd bij loopt. In zijn stukje van gisteren schopt hij net als in heel wat van zijn vorige nogal wild om zich heen en viseert daarbij de domme, perfide Vlaamse politici die het aandurven om in te gaan tegen de Vlaams-nationalistische agenda. Ook de Franstaligen worden uiteraard niet gespaard, maar zij hebben in zijn ogen wellicht de 'verdienste' dat ze de belangen van hun taalgroep en Gewest/gemeenschap wèl verdedigen. Het valt niet te ontkennen dat de heer Rondas een erudiet persoon is, maar ik wacht intussen ook al maanden op een column waarin hij ingaat tegen dat linkse consensusdenken of waarin hij zijn interesse voor religie toont i.p.v. altijd maar weer te zeuren, te vitten en te hameren op kwesties die zo al uitentreuren in de media aan bod komen. Of dat hij anders die ondertitel weghaalt.

Kunst in Brussel

Ik heb hier ooit een stukje geplaatst i.v.m. kunstencentrum Wiels in Vorst.
Deze instelling was ettelijke maanden bedreigd omdat een (werkings?)subsidie werd tegengehouden om een of andere technisch-bureaucratische reden.
Een tijd geleden echter werd een oplossing gevonden, waardoor Wiels toch kan openblijven en een belangrijke rol kan blijven spelen in de Brusselse kunstwereld.

Naast Wiels hing het lot van nog een ander instituut aan een zijden draadje. Ditmaal gaat het over het te Jette gelegen Atelier 340. Ook hier weer een centenkwestie als ik me niet vergis, maar de drijvende kracht achter dit initiatief (Wodek, die consequent de titel Président-conciërge voert) leeft ook al jaren op voet van oorlog met de lokale machtspotentaat Merry Hermanus (wie een goed geheugen heeft, weet in welke beruchte affaire die naam nog is opgedoken). Deze laatste probeert te allen prijze om Atelier 340 te doen sluiten en bijna was het ook zover. Gelukkig is daar nog een stokje voor gestoken, mede door de solidariteit vanwege allerhande kunstenaars.

Aftakeling

Ondanks de ietwat triomfalistische toon van het vorige bericht moet ik toegeven dat de jaren stilletjesaan beginnen wegen, zowel fysiek als mentaal.
Naast het niet te negeren buikje en een op sommige plaatsen dunner wordende haardos merk ik dat het met autorijden ook minder vlot dan vroeger.

Niet dat m'n coördinatievermogen erop achteruit is gegaan, maar onder meer gewoon omdat ik al enkele jaren weinig plezier meer beleef in autorijden en er soms, als ik erbij stilsta soms bijna bang wordt van het vooruitzicht te moeten autorijden. Nu, met de Maserati is dat probleem weer deels verholpen (als hij start welteverstaan).

Wat nog niet verholpen is en wellicht nooit opgelost zal raken : ik merk dat ik steeds meer moeite krijg met het verwerken van informatie en het handelen ernaar. Op de snelweg is dat tot nu toe geen probleem gebleken : iedereen rijdt in dezelfde richting en je hebt enkel andere auto's om je heen die meestal gewoon doen wat jij doet, namelijk recht vooruit rijden.
Het wordt echter een heel ander verhaal op een tweevaksbaan in een bebouwde kom : auto's, motorfietsen, tegenliggers, fietsers en voetgangers, verkeersborden en andere informatie langs de kant van de weg enz., allemaal elementen waar je ook rekening mee moet houden en het valt me steeds moeilijker om daar tijdig correct op te reageren. Het lijkt wel of er ergens een storing zit op de verbinding tussen m'n zintuigen, m'n brein en de spieren.
Een oplossing is misschien nog wat trager gaan rijden ?

Dus binnenkort zal ik ook maar een hoed beginnen dragen achter het stuur, zodat ten minste achterliggers al weten welk vlees ze met mij in de kuip hebben. Of een Aixam/Ligier kopen misschien ?

Sterk (bis)

Voor de tweede maal in minder dan een week trok ik (letterlijk) m'n stoute schoenen aan, ditmaal om mee te doen aan een straatloop van 5,4 km. Dat betekent dat ik op 7 dagen 11,4 kilometer aan een iets vlugger als snelwandeltempo heb afgelegd, zonder de minste voorbereiding. Vermoedelijk was ik een gevierd atletiekkampioen geworden als ik me er in mijn jeugd op had toegelegd ; wat een verkwisting van talent toch...
En voor de tweede maal heb ik het er met glans van afgebracht : net geen 35 minuten en als 193ste van de ruim 260 deelnemers over de eindmeet.
Op het einde heb ik er zelfs nog een sprintje kunnen uitpersen, zo fris was ik nog. En de dag erna niet de minste spierpijn, in tegenstelling tot enkele dagen eerder.

En nu is het gedaan met die zinloze inspanningen.

Sterk

Gisteren heb ik mezelf en eigenlijk de hele wereld verbaasd door een ongeëvenaarde sportprestatie.

Het zit namelijk zo : M. loopt al sinds een of anderhalf jaar. Wekelijks legt ze met haar zus enkele kilometer af. Hun volgende doel is om volgend jaar mee te doen aan de marathon van Amsterdam.
Gisteren echter kon de vermaledijde zus niet meedoen en om een haast ontroostbare M. toch een hart onder de riem te steken, stelde ik voor dat ik haar voor een keer zou vergezellen tot zover ik het zou uithouden. Wat naar mijn verwachting hooguit 800 meter zou zijn...

M. veerde op en klapte dolblij in haar handjes.
Belofte maakte schuld en luttele minuten later had ik iets aangetrokken wat op een sportoutfit leek.

En waarempel, ik heb het hele traject, de volle 6 kilometer !!, uitgelopen. Eigenlijk was het in mijn ogen meer joggen, maar dat doet er niet toe.

Het verst dat ik volgens mij ooit gelopen heb waren 10 à 12 rondjes rond de atletiekpiste toen ik nog in het tweede of derde middelbaar zat, dus ergens halfweg de jaren '80. En nu, vanuit het niets, 'loop' ik ineens 6 kilometer.
Al zal de M's coaching er ongetwijfeld ook voor veel hebben tussen gezeten. Ze mompelde namelijk iets over orale seks als ik dat huzarenstukje voor elkaar kreeg.

Blijkbaar onderschat ik mezelf, want ik had nooit verwacht dat ik zelfs maar tot in de helft zou raken. Misschien moet ik die deelname aan een orgie toch maar overwegen.
Vanmorgen voelden m'n benen wel wat stram, maar toch minder dan ik gevreesd had.

Terugkeer

Tijd om uit m'n zomerslaap te komen en de draad hier maar weer op te pikken, me dunkt.
'Zomerblues' wegens vakantie in Italië de eerste helft van juli en dan het bezoek van iemand uit verre oorden, die hier ruim drie weken logeerde. Voeg daar nog tijd- en goestinggebrek aan en je hebt de voornaamste redenen van m'n relatief lange stilte hier.

Eens kijken hoe lang ik deze zoveelste doorstart volhou.

Lust for life

...of tegenwoordig het grote gebrek eraan

In tegenstelling tot wat heel wat mensen uit m'n directe omgeving mogen denken en/of beweren, vond ik van mezelf dat ik tot nu meestal vrij goed gemutst door het leven stapte en vrij levenslustig was. De klassieker van Iggy Pop was dan ook vele jaren een van m'n lijfliederen.

De voorbije 2 maand is dat echter vrij drastisch omgeslagen, in die mate zelfs dat ik momenteel maar vrij weinig plezier of vreugde ervaar. Geen idee hoe lang deze toestand nog zal aanslepen.
Gelukkig heb ik nog m'n gezin, enkele vrienden, muziek en motorsport waarin/bij ik af en toe kan wegvluchten.

Ondanks de vervelende toestand op het werk haal ik er af en toe wel nog enige bevrediging uit, meer bepaald als ik op het eind ervan enkele problemen heb kunnen oplossen of zaken regelen. Alleen jammer dat dit allemaal maar een druppel op een hete plaat is, want elke dag komt er wel weer iets bij dat in orde moet worden gebracht.

Slecht begonnen, wat beter geëindigd (bis)

Gisteren kon ik in de muziekzaak Caroline niet aan de verleiding weerstaan om toch maar een cd van 'La Woman' van The Doors te kopen. Een geremasterde versie, die een paar jaar terug werd uitgebracht.

De klank van de cd is inderdad zuiverder en ik hoorde zaken die voor mij volkomen nieuw waren. Maar deze versie klonk meteen ook afgelikter, wat sterieler dan mijn ruim 20 jaar oude, versleten cassette en dat past eigenlijk minder goed bij dit soort muziek, die best vettig, onzuiver mag klinken. Bij voorkeur zelfs.
Niettemin moet ik toegeven dat ik ook van de cd heb genoten.

Ramptoerisme

Vandaag heb ik wellicht voor het laatst een bezoekje gebracht aan de Brusselse vestiging van De Slegte.
Talloze keren ben ik er over de vloer geweest zodra hij open gegaan is, ergens eind jaren '80. Zeker in de eerste helft van de jaren '90 kwam ik er haast wekelijks denk ik. De Nederlander die er vroeger de plak zwaaide had nogal een reputatie van bullebak te zijn en ik die heeft hij, naar ik ervaren heb, niet gestolen.
De laatste jaren bezocht ik hem dan weer een stuk minder ; eens om de zoveel maanden. In totaal heb ik er wellicht een klein fortuin uitgegeven.

Blijkbaar was de winkel niet rendabel genoeg. Het is vermoedelijk ook geen sinecure om in Brussel een (hoofdzakelijk) Nederlandstalige boekhandel met een aanzienlijke ramsjafdeling open te houden. Zeker niet in tijden dat je zowat alles via het internet kunt bestellen.

Ik ga de winkel toch wel missen, vrees ik.
Toch nog maar snel een paar boeken meegegritst, want alles werd met een korting van 70% verkocht. Onder meer een kunstzinnig verantwoord boek over de pornowereld, met tal van nogal korrelige foto's, wat mooi bij het thema past.
Heb het meisje aan de kassa nog veel geluk gewenst toen ik afrekende.

En voor wie me wil zien of ontmoeten : afspraak op 7 oktober in de Botanique te Brussel voor het concert van CW Stoneking.

Vaststelling

Nervositeit, stress, hartkloppingen, slaapstoornissen en daarmee samenhangend slaaptekort, (voorlopig lichte) paniekaanvallen, dreigende burn-out en/of depressie.
Voorwaar geen fraai plaatje

Slecht begonnen, wat beter geëindigd

Gisterenavond wilde ik de documentaire 'When you're strange' opnemen, die op Canvas werd uitgezonden. Deze ochtend merkte ik dat ik door (alweer !) een verkeerde afstelling enkel de eerste 25 minuten of zo op video heb...

Als adolescent waren The Doors, samen met wellicht Talking Heads, de groep waar ik een aantal jaar het meest naar luisterde en het stukje dat dan toch heb kunnen bekijken, heeft me weer twintig jaar terug geworpen in de tijd. Het was jaren geleden dat ik nog naar een nummer van hen geluisterd had. De documentaire wordt ingesproken door niemand minder dan Johnny Depp die het, in tegenstelling tot veel van zijn rollen, op een heel sobere, maar net daardoor efficiënte manier doet. Dat was een eerste domper op m'n gemoed.

Na het bekijken van dat stukje trok ik naar de garagebox om met de Maserati naar Meise te gaan, waar ik ergens een kaartje in de bus moest stoppen, om daarna naar Brussel te rijden teneinde het gevaarte ook eens aan enkele collega's te tonen. Ze zeuren me namelijk de oren van de kop.
De wagen startte, maar viel na het buitenrijden gewoon stil nadat ik hem in neutraal had gezet. Herstarten ging niet meer. De accu heeft dus zijn beste tijd gehad. De Saab kon ik niet meer als hulpwagen gebruiken, want die had ik eerder op de ochtend naar de garage gebracht.
Nadat ik hem met veel trekken en sleuren (met het risico op enkele verrekte spieren of een hernia) ongeveer weer in de goede richting had gezet om hem gewoon achteruit weer binnen te duwen, rolde hij wat naar voren, recht tegen een stenen muurtje en met het rechtervoorwiel in een put. Met geen mogelijkheid kreeg ik er nog beweging in (door het muurtje kon ik me er voor zetten of tussen wurmen om me af te zetten). Op de koop toe moesten er af en toe andere mensen langs met hun wagen, maar er was net genoeg plaats tussen de auto en de garagepoorten. Geen van de bestuurders bood aan om me te helpen om hem een zetje te geven.
Er zat niets anders op dan de VTB-VAB te bellen en na een dik uur was de pechverhelper ter plaatse en hem opstarten was een fluitje van een cent. Doordat de voorste bumper echter tegen een muur stond, werd hij op de koop toe nog beschadigd doordat de draaiende motor voor grote vibraties zorgt en de hele auto doet schudden.

De rit naar Meise en Brussel kon ik vergeten, omdat ik wat later R. en S. moest afhalen op school en ik zou nooit tijdig terug zijn.

Terug thuis heb ik om de ontgoocheling te verbijten dan maar 2 cassettes opgezet : 'Strange days' en 'LA Woman' van... The Doors. En dat viel best mee ; het zijn beide indrukwekkende platen. Het is zowat het artistieke testament van de zanger, Jim Morrison, die niet veel later zou overlijden in Parijs. Zijn door drank en een zwaar leven getekende stem past wonderwel bij de thema's die aan bod komen : verlies, afscheid, neerslachtigheid, eenzaamheid. Het is wellicht hun meest bluesy plaat en telt enkel ijzersterke nummers. Vocaal was er een hemelsbreed verschil met de stem van de jonge god die in de tweede helft van de jaren '60 furore maakte.

Het wordt misschien eens tijd dat ik de cd koop, maar dat soort muziekdragers zal binnenkort ook alweer geleidelijk verdwijnen, want steeds minder mensen kopen cd's. Het grote publiek wendt zich steeds vaker tot digitale muziek. De cassette van 'LA Woman' heb ik vroeger bijna letterlijk stukgedraaid en bij de beluistering kreeg ik meteen flash backs van een niet zo gelukkige periode in m'n leven. Gelukkig dat ik toen nog dergelijke muziek had om naar te luisteren.

Als uitsmijter dan maar 'Hyacinth House', het tweede (korte) nummer op de tweede kant.

Griekenland en zo

Blijkbaar zijn de financiële problemen in Griekenland het startschot geweest voor (neo-liberaal) rechts om aan een heus offensief te beginnen op Europese schaal.

Na de schoktherapie die voor Griekenland werd bepleit, waren Ierland en Portugal aan de beurt om bijzonder stringente maatregelen opgelegd te krijgen in ruil voor geld.

De Europese Commissie, de Europese Centrale Bank, regeringsleiders (mevrouw Merkel e.a.), kredietagentschappen, partijvoorzitters en hun gevolg (De Croo, De Wever), vertegenwoordigers van het bedrijfsleven, denktanks (Itinera), allemaal roepen ze unisono dat het zo niet verder kan en dat er eerst en vooral bespaard moet worden en gehakt in sociale maatregelen/verworvenheden.
Het wordt me soms wat te gortig. Zo zong vorige week de heer Thomaes Rudi, de gedelegeerd bestuurder van het VBO (Verbond der Belgische Ondernemingen) onbeschaamd de lof van het 'Duitse model', zonder ook maar de minste nuancering.

Voorlopig zitten de meeste Belgen nog relatief veilig afgeschermd van wat er in de PIGS-landen gaande is, dit ondanks de al een jaar durende politieke crisis, maar voor hoelang nog, want de onheilsprofeten à la De Wever roeren zich hier ook en doen hun uiterste best om hun asociale oplossingen bij ons ingang te doen vinden. Ik heb er zelf geen idee van hoe het moet zijn om nu in Griekenland een gewone werknemer, laat staan werkloze of steuntrekker, te zijn, maar een lolletje lijkt het me allerminst.

In de jaren '80 kregen veel toenmalige Derde-Wereldlanden de beruchte structurele aanpassingsprogramma's van het IMF en de Wereldbank opgelegd om hun overheidsfinanciën weer 'gezond' te krijgen, met als resultaat : veel extra armen, enkelen die rijker werden en een vooral op exportproducten gerichte economie (heel vaak nog monoculturen bovendien). Nu lijkt het de beurt aan Europa om gedwongen gelijkaardige remedies te ondergaan.
Er is nog heel wat werk aan de winkel voor denkers die een ander economisch model willen vooropstellen dan hetgeen dat nu domineert. Ik lees regelmatig dat het neo-liberale, kapitalistische model definitief heeft afgedaan na de bankencrisis en de haast wereldwijde financiële catastrofe, maar blijkbaar is dat dan toch nog niet goed doorgedrongen bij onze beleidsmakers en invloedrijke drukkingsgroepen.
Zien deze 'pessimisten' dan zelf ook spoken ?

Verenigd en verdeeld

Het voorbije weekend stond ten huize Brompot grotendeels in het teken van de legendarische 24 uur van Le Mans, een van de meest prestigieuze races ter wereld.

Het werd een boeiende en uitstekende editie : Audi won voor de zoveelste keer, en versloeg dit jaar opnieuw Peugeot, dit ondanks het feit dat na 1 derde van de wedstrijd twee van de drie Audi's uitgeschakeld waren na 2 horrorongevallen. Gelukkig (en moeilijk te begrijpen voor wie de beelden zag) bleven de piloten daarbij haast ongedeerd.

Iedereen bij ons leefde intens mee en had zijn eigen favoriete constructeur of rijdersteam : R. supporterde voor Peugeot, S. voor Audi en M. steunde de Lola-Aston Martin-wagen van het Kronos-Marc VDS-team waar onder meer Vanina Ickx, dochter van, mee reed.

Uiteindelijk won dus de enig overgebleven Audi, voor een handvol Peugeots. De Lola-Aston Martin eindigde mooi 7de algemeen en werd 2de bolide met een benzinemotor. S. en M. jubelden dus en R. kon troostte zich enigszins met de ereplaatsen die Peugeot behaalde. We zullen hem maar niet vertellen dat ze gekomen waren om te winnen en dat enkel de zege voor hen telde.

Opnieuw tot leven gewekt

De aandachtige lezer (komt die hier (nog) langs ?) herinnert zich wellicht nog dat ik vorige week zaterdag met de Maserati Ghibli naar het circuit van Spa-Francorchamps wilde gaan. En dat dit plan niet doorging wegens een haast volledig 'platte' accu.

Dit noopte mij dus tot radicaal handelen : voor het eerst in m'n leven heb ik een auto gestart met behulp van startkabels en een andere wagen. En dat is wonderwel vlekkeloos gegaan. Ook mede dankzij een op het internet gevonden handleiding.
In plaats van allerlei vonken gevolgd door een ontploffing kortsluiting en/of brand sloeg de motor van de Ghibli meteen aan.

Om de accu op te laden moest ik er dan uiteraard een ritje mee gaan maken, het eerste in zeker een maand. Het was genieten en ik de Ghibli langzaam aan beter te kennen en hem af en toe wat meer de sporen te geven. De Audi's die ik onderweg op de autosnelweg tegenkwam waren al snel maar een stip meer in m'n achteruitkijkspiegel !

Een mooie egoboost alvast dat m'n zelfbeeld weer voor een handvol minuten opkrikte, al blijf ik het heel jammer vinden dat we zaterdag niet met de Ghibli naar Spa konden. De meeste mannen zullen wellicht eens meewarig kijken.
Nu hopen dat de accu voldoende opgeladen is.

Doden

Gisteren is Jorge Semprún overleden.
Weer een groot man minder.
Heb hem ontdekt dankzij het legendarische 'Nauwgezet en wanhopig', waar Wim Kayzer 4 rasechte vertellers aan het woord liet, waaronder hem.

Voorts gisterenavond vernomen dat twee van m'n weinige jeugdvrienden, broer en zus, ettelijke maanden geleden overleden zijn, niet tegelijk, maar wel op relatief kort tijdsbestek. Ze hadden er alletwee genoeg van en hebben er zelf een eind aan gemaakt.

We woonden in dezelfde straat en jarenlang waren we bij elkaar kind aan huis. Als adolescenten zijn we elkaar gaandeweg uit het oog verloren en een dikke 20 jaar lang geen contact meer met elkaar gehad. Plots ontving ik via Facebook uit het niets een voorzichtig bericht van hem en zo knoopte ik ook weer contact aan met haar.
Helaas is de hernieuwde kennismaking enkel virtueel gebleven en was er geen tijd meer om elkaar opnieuw in het echt te ontmoeten.
Ben ook wel erg bezorgd om hun lieve mama, die op anderhalve maand tijd tweemaal een dergelijke nachtmerrie te verwerken kreeg. Durf me niet inbeelden hoe ze het nu maakt...

Welterusten Jorge Semprún, PH en SH.

De Tomaso

Dit weekend vond er op het circuit van Spa-Francorchamps een intussen jaarlijks weerkerend evenement plaats : Spa Italia.
In 2007 (Maserati) en 2010 (Alfa Romeo) was ik er ook al bij ; dit jaar stond het kleine merk De Tomaso in de schijnwerpers.
En alweer was het de moeite, mede dankzij het fijne gezelschap en het goede weer. U hebt het wellicht al geraden : opnieuw was ik op stap met PC, die ditmaal in betere doen was dan een kleine maand geleden tijdens de 6 uur van Francorchamps.


Veel zeldzame wagens gezien en gehoord, zoals gebruikelijk een leuke, gemoedelijke sfeer, een andermaal indrukwekkende stand van de Hasseltse boekhandel 'Roadrunner', een niet steeds geslaagde muziekkeuze.
Rustig rondkuieren, zoveel mooie en soms legendarische modellen waar de liefhebber zich aan kon en mocht vergapen en de zeer deskundige uitleg van een wildenthousiaste PC.


Geen idee welk merk volgend jaar aan de beurt komt, maar de kans is groot dat ik er dan ook weer bij ben.
De dag was nochtans slecht begonnen. Al weken keek ik er namelijk naar uit om met de Maserati Ghibli naar het circuit te rijden. Alejandro de Tomaso was namelijk niet alleen de man achter het merk De Tomaso, maar was ook bijna 20 jaar eigenaar van Maserati (grofweg van halfweg de jaren '70 tot halfweg de jaren '90) nadat dit merk grote financiële problemen kreeg wegens een commercieel mislukte samenwerking met Citroën. Het is tijdens die periode dat onder meer de Ghibli II het levenslicht zag, het model dat ik bezit.
Helaas weigerde mijn exemplaar zaterdagochtend alle dienst wegens een lege accu... Ik en PC hadden er zo naar uitgekeken om deze auto nu eindelijk eens de sporen te geven (de paar korte ritjes die ik tot nu toe maakte, waren steeds op secundaire wegen in onze buurt), maar dat plan viel compleet in het water. Gelukkig maakte de rest van de dag deze grote tegenvaller nog ruimschoots goed.

Euroferia Andaluza

Gisteren voor het eerst dit evenement in gezinsverband bezocht.

Mooi weer, in het begin nog niet veel te druk, gezien de omstandigheden redelijk lekker Spaanse gerechten en Noord-Afrikaanse nagerechten gegeten, een onverwacht optreden van (piep)jonge flamencodanseressen, een caipirinha en wat muntthee gedronken en rustig rondgekuierd.
Veel meer hoefde dat niet te zijn en we keren met veel plezier naar een volgende editie terug.

Contrast

Woensdagavond hebben we naar twee heel verschillende films gekeken, of liever anderhalf.

De eerste was M.'s keuze. Ze had me weken geleden gevraagd 'In Bruges' op te nemen, wat ik dan ook plichtsbewust gedaan had. Aangezien de kinderen nog wat buiten aan het spelen waren, konden wij voor de verandering nog eens het avondprogramma kiezen. En om haar een plezier te doen, opteerde ik uit de verschillende mogelijkheden voor 'In Bruges', ook al had ik er niet zo'n goed oog in. De titel zei me namelijk niets.
Maar ik vergiste me schromelijk, want deze film was een meevaller, gedragen door de acteerprestaties van de twee protagonisten en de andere leden van de cast. En de stad Brugge vormde het decor voor het drama dat zicht ontrolde.

Twee huurmoordenaars worden na een half mislukte klus naar Brugge gestuurd, zogezegd om daar onder te duiken, maar eigenlijk omdat de opdrachtgever (een alweer boosaardige Ralph Fiennes) zich wil ontdoen van een van beide omdat hij bij een opdracht ook een kind doodde, wat niet de bedoeling was. De oudere van beide kan het echter niet over z'n hart krijgen zijn collega te doden, zodat de opdrachtgever dan maar zelf de klus komt klaren.
Humor, Hiëronymus Bosch, Brugge, sfeerbeelden, schuld en boete, liefde, allemaal elementen die in meer of mindere mate aan bod komen.
Een eenvoudige film, zonder veel franjes, gedragen door sterke vertolkingen. Blij dat ik hem gezien heb.

Daarna eisten de intussen binnengekomen kinderen opnieuw de controle op over het televisietoestel en hun keuze viel, zucht, op de film 'King Kong'. Niet de klassieker uit 1933, noch de cultversie uit 1976, maar de meest recente, uit 2005.
Zelf hou ik wel van monster- of avonturenfilms, maar dan wel de meer ambachtelijke variant, niet wat tegenwoordig schering en inslag is : vehikels waarin alles in dienst staat van de -hoofdzakelijk- digitale special effects. Zo ook in deze 'King Kong'. Het uur of wat dat ik ervan gezien heb, volstond ruimschoots voor mij om te beseffen dat ondanks de indrukwekkend ogende cast (Naomi Watts, Adrien Brody), om me er een goed beeld van te vormen.
De kijker wordt ook nu weer overdonderd met allerlei spectaculaire actie, maar voor de rest vond ik de film vrij waardeloos. De enige bestaansreden van de overgrote meerderheid van de personages is om slachtoffer te worden van allerlei ongedierte of andere ongemakken als kannibalen. De protagonisten hebben dan weer geen enkele diepgang.
Overbodig wat mij betreft.

Spanning en sensatie

Toen ik vanmorgen haast moederziel alleen naar het werk ging, was ik onderweg getuige van een spectaculair tafereel : een achtervolging, waarbij het slachtoffer ongenadig werd opgejaagd en alle moeite van de wereld moest doen om uit de klauwen te blijven van zijn kwelduivels !

Een kanarie of ander geel/groene vogeltje werd driftig en energiek weggejaagd door een handvol grotere, zwarte vogels toen het even kwam verpozen op een stukje grasveld.

Windhaan ?

Dat iemand die zich ooit actief inspande voor de socialistische partij sinds een dik jaar openlijk Vlaams-nationalist is, kan ik ergens nog wel begrijpen.

Dat hij nu echter ook vrank en vrij (neo-)liberale standpunten aanhangt en met grote stelligheid verdedigt, dat gaat er bij mij niet meer in. Temeer daar de heer Bracke zijn socialistisch verleden niet als 'jeugdzonde' kan verkopen, aangezien hij toen al een respectabele leeftijd had. Een late bekering dus.

Ik ben echt benieuwd of wat de Vlamingen zullen denken indien het socio-economisch programma van de N-VA ook op federaal vlak wordt uitgevoerd. Het lachen zal velen van hen dan wel vergaan, vrees ik. Wat we onder impuls van de heren Muyters en Peeters (CD&V natuurlijk, maar op socio-economisch vlak duidelijk rechtsgezind) in Vlaanderen zien gebeuren, stemt alvast weinig hoopvol.

Monaco

Vanmiddag nog eens naar een Grand Prix Formule 1 gekeken.
Het was een vrij mooie wedstrijd, waarvan de ontknoping echter helaas wegens een ongeval werd ontsierd en uitliep op een sisser.

Wat me echter evenveel kon bekoren als het spektakel op de piste, was de commentaar van racelegende Jacky Ickx, die voor de gelegenheid Gaëtan Vigneron bijstond.
Ickx kan niet alleen bogen op zijn immense expertise, maar heeft ook veel commentaartalent : welbespraakt, onderkoelde humor, sereen, geen egotripper. Het was kortom een ware lust voor het oor om naar hem te luisteren.
Un très, très grand monsieur !

Vreemde snuiters

Vandaag werd ik in de trein na het uitlezen van de krant plots aangesproken door de onbekende persoon die naast me zat.
Hij beaamde de kop van het artikel op de 1ste bladzijde van de 4de bijlage : veel tv-kijken maakt ongelukkiger. Er wordt haast alleen ellende en zever op getoond.
En daarna ging het over de huidige financiële en sociale crisis die volgens hem erger was dan die van de jaren '70, de (stijgende) maar grotendeels weinig zichtbare armoede in België/Vlaanderen, het verfoeilijke van het (groot)aandeelhouderschap, de teloorgang of bedreiging van sociale verworvenheden, het gevaar Bart De Wever...

Ietwat droevig besloot hij dat hij door velen blijkbaar als een communist beschouwd wordt als hij dergelijke gedachten luidop uitspreekt. Ik had de indruk dat hij daar echter wel mee kon leven. Zijn Gucci-bril gaf er ook ergens een extra cachet aan. Communisten hebben immers ook recht op hun pekelzonden !

Maar bon, ik vond het ergens wel leuk dat een volstrekt onbekende plots een gesprek met me aanknoopt en dat we uiteindelijk een tiental minuten de tijd verdreven hebben door als twee oude zeuren te lullen over iets waar we al bij al wellicht weinig verstand van hebben.

Pere Ubu en Vicente Amigo

Vrijdag 13 mei : afspraak met -alweer- PC in de Botanique om in het kader van de Nuits du Botanique naar -alweer- een concert van Pere Ubu te gaan, m'n 3de in 3 of 4 jaar.

Wel, we verlieten de Rotonde vrij tevreden, maar toch ook met wat gemengde gevoelens. Voor het eerst bezocht ik de Rotonde, een apart zaaltje : vrij klein, rond, in het midden een plek om recht te staan en daarrond enkele rijen met zitplaatsen.

De opzet van de huidige tournee is om elk concert het debuutalbum van Pere Ubu, The Modern Dance, een punkklassieker, te spelen in dezelfde volgorde als de songs op de LP stonden. Dit werkt de herkenbaarheid wel in de hand, maar tevens de voorspelbaarheid, wat toch ergens wel jammer is.

Toen de groep het podium betrad, viel meteen op hoeveel boegbeeld David Thomas vermagerd was. Naar verluidt zit of zat hij in een echtscheidingsprocedure verwikkeld, maar dat kon hij ook ooit gewoon als grap hebben geantwoord.
Een andere domper was dat de stem van Thomas, zeker in het begin, nauwelijks boven de instrumenten uitkwam. Had het te maken met de mix of met het feit dat hij niet goed bij stem was, dat weet ik niet. Boze tongen beweerden zelfs dat hij dronken was, een aannemelijke veronderstelling.

Maar naarmate het concert vorderde, viel alles toch beter en beter op zijn plaats, al hadden sommige nummers gerust wat langer mogen zijn, zoals 'Street waves' (hierboven), een van m'n favoriete liedjes op 'The Modern Dance' en dat blijkbaar geïnspireerd was door een stapel gebruikte banden ergens in Detroit. Ook maakten de geslaagde bindteksten veel goed, maar tegelijk haalden ze iets te veel de vaart wel uit het concert.

Al bij al zeker de moeite waard, al vond ik het toch een stuk minder beklijvend dan het eerste concert dat ik van hen bijwoonde in de Gentse Handelsbeurs, ook alweer enkele jaren geleden.
Het concert kreeg nog een aangenaam staartje toen de verschillende groepsleden zich zonder capsones herschoolden in wat onhandige verkopers en daarbij heel makkelijk te benaderen waren. Thomas, toch niet de gemakkelijkste mens, zat intussen op zijn dooie gemak op de rand van het podium en voerde een gemoedelijk gesprek met een journalist of fan (of beide).

Om een goede indruk te krijgen van hoe het er tijdens het concert aan toe ging en van het soort humor van David Thomas, hierbij een van hun meest bekende songs, live gebracht, weze het dat hij hier nog een stuk meer woog : Non Alignment Pact.

Vorige donderdag trakteerde M. me dan weer op een flamencoconcert van meestergitarist Vicente Amigo met zijn begeleidingsgroep. Voor mij een complete ontdekking want vooraf had niet het minste opzoekingswerk verricht.
Net als na onze vorige flamenco-avond verliet ik de zaal weer diep onder de indruk. In het begin was ik wegens de vermoeidheid ik niet altijd even geconcentreerd, maar naarmate het concert vorderde, luisterde ik toch steeds aandachtiger, dit niet alleen door het indrukwekkende gitaarspel, maar ook de zanger.

Ik heb er geen flauw idee van welke nummers ze allemaal brachten en heb niet het minste beeld van het repertoire van Amigo (bijvoorbeeld of ze eigen materiaal brachten of dat het allemaal of hoofdzakelijk flamencostandards waren), noch waar hij zich situeert in het flamencowereldje, maar dat maakt niets uit. Een prachtig, grotendeel akoestisch (enkel de basgitaar was elektrisch) concert, met behulp van eenvoudige middelen (gitaar, stem, handgeklap enz.).

Hier een lukraak van You tube geleend voorbeeld, waar het wemelt van muziekfragmenten van Vicente Amigo :

Tegen de stroom in

Ik koesterde wel wat sympathie voor de onverschillig ogende jongeling die op z'n dooie gemak de trap op kwam geslenterd, waardoor hij de weg blokkeerde voor de steeds talrijker pendelaars (waaronder ik) die uit hun trein stapten en samentroepten voor het gapende gat om zich eerst naar beneden te storten en vervolgens naar en op hun werk.

Hij had er blijkbaar geen boodschap aan dat velen ongeduldig wachtten tot de weg vrij was.

Weg

(Een opnieuw) opgeruimd (Maximiliaanpark) staat netjes.
de tentjes zijn alweer weg.

Het doet wat bizar dat ik een van de weinigen ben die deze camping heeft zien staan. Bij mijn weten hebben de media er (bijna) niet over bericht, dus voor de meeste mensen heeft het gewoon niet bestaan. Ik zit hier dus over dingen te schrijven die er niet geweest zijn en zie mogelijk spoken.

Intussen lijken onze federale politici zich steeds meer in een virtuele wereld te bevinden, volledig losgekoppeld van de realiteit en een soort van poppenkast op te voeren waar nog nauwelijks tot geen toeschouwers en geïnteresseerden meer voor zijn
zelf heb ik ook al lang afgehaakt (na de episode Vande Lanotte), ook al vind ik mezelf een bewuste en geïnteresseerde burger

6 uur van Spa

Die vonden vorig weekend plaats op het circuit van Spa-Francorchamps. Het is gewoon een andere benaming voor de traditionele 1000km-race uithouding die er al decennialang verreden worden en wordt beschouwd als algemene repetitie voor de legendarische 24 uur van Le Mans volgende maand.
Het was ook de eerste van een reeks afspraken met PC die ik binnen een maand zou hebben.
Maar er leek een kink in de kabel te komen. PC moest zich namelijk de dag ervoor laten opereren aan zijn bevallig reukorgaan en het was niet helemaal zeker of hij wel in staat zou zijn om mee te gaan.
Echter, mijn Franstalige vrienden zijn uit het juiste hout gesneden en enkel een verpleegster met bijzonder overtuigende argumenten had hem ervan kunnen weerhouden om mijn gezelschap te verkiezen.
Ik zou hem gaan oppikken in een of ander ghetto voor (super)rijken, namelijk Ukkel, en meer bepaald aan het Sint-Elizabethziekenhuis. Dat ging gepaard met nogal wat tijdverlies wegens het vrij drukke verkeer daar, maar uiteindelijk vond ik hem toch a.d.h.v. de verschrikte gezichten van voorbijgangers en het bloedspoor dat hij achterliet.

We vertrokken terstond voor een aircoloze rit (er schort iets mee) van goed anderhalf uur naar het circuit van Spa-Francorchamps.
Daar kwamen we net op tijd aan om de start vanuit een tribune te kunnen meemaken ; steeds een indrukwekkende belevenis.
Na enkele ronden zijn we wat gaan snuisteren aan enkele kraampjes en wat randanimatie : een stripteasetent, kledij, boeken, parafernalia allerhande, een concert van Sandra Kim, we bezochten het allemaal en genoten er met volle teugen van.
Vervolgens was het tijd voor een wandeling doorheen de paddock en daarna langs het circuit, een hele prestatie voor PC, want zijn neus lekte onophoudelijk en dit verzwakte hem danig, temeer daar er op Spa toch aanzienlijke niveauverschillen zijn.
Domper op de pret was wel dat de snelste wagens, die al jaren worden aangedreven door dieselmotoren, nauwelijks nog enig geluid een racewagen waardig maken. Ongetwijfeld zullen de groene jongens dit toejuichen, maar de belevenis van naar een race te gaan kijken en luisteren valt er zo wel voor een stuk door weg. Gelukkig zorgden de andere deelnemers nog voor voldoende auditief genot.

Uiteindelijk werden we door de snel verslechterende toestand van PC gedwongen om rond halfweg de wedstrijd weer naar huis te keren. Ondanks deze minder positieve noot was het uiteindelijk toch een fijne dag en de hele rit naar Brussel brulden we enthousiast mee met de onverwoestbare André Williams en diens cd 'Silky', waarop ettelijke regelrechte klassiekers staan, zoals deze 'Let me put it in'. Aangekomen in Brussel zette ik alsnog een tevreden en voldane, zij het uitgeputte PC af.

De race eindigde op een 1-2 van Peugeot, voor een Audi. Na de trainingen leek het erop dat de Audi's, die de eerste 3 plaatsen bezetten de grootste kanshebbers waren, maar uiteindelijk kregen ze te kampen met te veel technische problemen en foutjes. De Peugeots van hun kant hadden daar veel minder last van en konden na erg slecht verlopen trainingsritten naar de kop oprukken om die niet meer af te staan. Qua snelheid ontliepen beide merken elkaar nauwelijks, maar op het vlak van betrouwbaarheid lijkt het Frans merk deze keer verder te staan (in tegenstelling tot Le Mans vorig jaar, dat wegens pech een compleet debâcle voor hen werd).