Uitstappen

De voorbije dagen ben ik een paar maal op stap geweest om mijn en onze zinnen wat te verzetten tijdens de eindejaarsperiode.

Zondag ging het richting Charleroi, waar ik een vriend ging bezoeken. En raad eens... ik ben heelhuids en zonder kleerscheuren en een intacte wagen terug thuis geraakt !
PRT is een Henegouwenaar die een flink aantal jaren in Brussel heeft gewoond, maar dan onder meer wegens de uit de pan swingende vastgoedprijzen in Charleroi is gaan wonen, een stad waarvoor hij een zwak heeft. Dat steekt hij niet onder stoelen of banken en ik waardeer het dat hij ons regelmatig informeert over wat er allemaal reilt en zeilt in die stad.
Mede dankzij hem ben ik me ervan bewust geworden dat het daar niet alleen maar kommer en kwel is, integendeel. Zeker sinds de huidige bewindsploeg er aan de macht is, waait er niet alleen een nieuwe wind door de stad, maar is er eveneens plaats voor hoop en optimisme. Het bougeert daar en een ding lijkt me duidelijk : voor (avant-garde) kunstenaars is het een plek geworden die ze niet meer links kunnen laten liggen, sterker nog, die mee toonaangevend is geworden. Zal de rest volgen ?

Zondag eerst in het aangename gezelschap van RPT, M, zijn vriendin, en PC een drankje bij hem thuis, een enorm herenhuis dat hij geleidelijk opknapt naarmate zijn financiële toestand het mogelijk maakt, om ons vervolgens naar een gemoedelijk Italiaans familierestaurant te begeven. De kaart is over het algemeen vrij eenvoudig, maar het eten smaakt er wel. Mijn spaghetti forestier (met champignons, spekblokjes en truffelolie) heb ik met veel genoegen naar binnen gewerkt. Waar ? Le Jardin d'Italie in Montignies-sur-Sambre.

Daarna gingen we naar het in binnen- en buitenland vermaarde Musée de la photographie. Ik was er nog nooit geweest ook al had me al sinds enkele jaren voorgenomen het eens te bezoeken. Voor PRT en M moet het zowat een obligate halte zijn op hun toeristische route doorheen de stad, want vermoedelijk wil praktisch elke bezoeker er wel eens langsgaan. Maar zoals het voorbeeldige gastheren (-vrouwen) betaamt, hebben ze niet laten zien dat het hen verveelde. Momenteel lopen er naast de vaste collectie 3 verschillende tijdelijke tentoonstellingen, waaronder een over de Nakba in Palestina en een over een speciale soort, erotisch geladen vlinders, die eros en thanatos met elkaar verbindt.
Na een drankje in het cafetaria ging het ten slotte om de avond af te sluiten naar het commerciële hart van Charleroi (althans dat vermoed ik), de boulevard J. Tirou, waar we in een taverne nog een koffie of ijsje bestelden.

Het was een sfeervolle afsluiter van een fijne dag en ik hoop deze stad in de toekomst nog wat beter te leren kennen.

Daags nadien vertrokken we dan met z'n vieren naar Bastogne. Ik had de kinderen namelijk beloofd dat we eens naar een oorlogsmuseum zouden gaan i.p.v. naar het eeuwige Legermuseum in het Brusselse Jubelpark, wat bij hen op nummer een staat van te bezoeken toeristische 'attracties'. Ook dit werd een gezellige dag met een bezoek aan het al bij al vrij kleine Bastogne Historical Center, een wandelingetje doorheen de centrale winkelstraat en tweemaal een halte in een plaatselijke bistro waar we wat van de regionale keuken konden proeven. De koude gaf er nog een extra cachet aan. De lange autoritten moesten we er dan wel bij nemen, maar die verliepen probleemloos.

Tot slot nog een vreugdevol of -loos 2009 gewenst aan alle lezers van goede en slechte wil en aan mysantropen die hier soms langskomen.

La cité des enfants perdus

Deze film heb ik vanmiddag bekeken.
Vorige week had ik hem op dvd gekocht, met de bedoeling er met de kinderen eens naar te kijken. Maar eerst moest ik hem 'keuren'.

Het is een aparte film, een griezelig sprookje eigenlijk dat zich afspeelt in een speciaal universum, wat we ook gewoon zijn van de regisseurs Jean-Pierre Jeunet en Marc Carot (ze hebben ook 'Delicatessen' op hun naam en Jeunet draaide later onder meer 'Le fabuleux destin d'Amélie Poulain', beide parels).

De sfeer is nogal apocalyptisch, maar tegelijk zijn er zoveel poëtische beelden dat de kijker nauwelijks onberoerd kan blijven. De makers hebben hun fantasie alweer de vrije loop gelaten, wat een resulteerde in talloze bijzonder ingenieuze vondsten. Eens je de mentale klik maakt en je laat meeslepen met het verhaal, is het puur genieten geblazen, en soms ook huiveren (voor mij toch, maar ik buiten vampier- en wat zombiefilms heb ik het niet begrepen op horrortoestanden ; ik huiver nogal snel dus).

Wat mij betreft een absolute aanrader voor wie even zijn sores wil vergeten of zich wil onderdompelen in een barokke wereld vol verrassingen.
Daarnaast is er ook de absoluut ravissante Miette, een rol van Judith Vittet die 10 jaar oud was toen de prent gemaakt werd en die de rol van la belle op zich neemt. Ron Perlman neemt die van la bête voor zijn rekening.

O ja, voor jonge kinderen is hij misschien toch nog niet geschikt. Hij verdwijnt dan ook nog voor even in de kast (nadat ik de extra's heb bekeken).

Droevig nieuws

Via m'n Franstalige connectie vernam ik vanmorgen dat geheel onverwacht Anne-Michèle Cremer overleden is.
Niet dat ik ze heel goed kende, maar regelmatig probeerde ik toch een stuk van Matin Première mee te pikken, een actualiteitenprogramma 's morgens op La Première, het RTBF-equivalent van Radio 1. Dus vaak heb ik haar aan het werk gehoord, doorgaans in de wagen als ik de kinderen naar school bracht of anders op het werk.

Ik zal haar en haar warme stem missen. Voor haar gezin, familie, vrienden en collega's moet het uiteraard nog een groter verlies zijn.
Link

Brussel deze week

Onlangs onderging dit weekblad een face lift ter gelegenheid van z'n tienjarig bestaan. Van harte gefeliciteerd zou ik zeggen.

Helaas ging dit ook gepaard met een aantal aanpassingen die ik wel betreur, want met de oude look gingen ook twee rubrieken verloren die ik steevast las : Chou de Bruxelles en Wonen in Brussel. De eerste was een korte voorstelling van iemand die een of andere band had met Brussel en de tweede was een groot artikel over iemand die erin woonde. Daarvoor was ook al het stripje 'De Rederijkers' een tijd verdwenen.

OK, de mensen die erin aan het woord kwamen waren bijna steeds personen die Brussel een warm hart toedragen, waardoor het misschien een wat eenzijdig beeld schepte van onze hoofdstad, maar persoonlijk zie ik ook makkelijker de positieve dingen van deze macrokosmos, dus dat strookte doorgaans wel met m'n eigen beeld.

Maar helaas dus zal ik nu andere referentiepunten moeten vinden in dat krantje, dat ik steeds met veel interesse doorneem.

Opvallend

Een paar dagen geleden vernam ik via een gunstige wind dat er bij De Morgen sociale onrust op til is. Daarvoor had ik al bij hun concurrent De Standaard (online) gelezen dat men overwoog om de redactiekantoren te verhuizen van hartje Brussel (waarover De Morgen een aantal jaar geleden nog apetrots was) naar Kobbegem of een ander bled.

Gisteren dan wijdde op Canvas het actualiteitsprogramma Terzake een reportage aan de De Standaard en De Morgen. Bij deze laatste krant worden immers volgens de recentste berichten 26 op 96 medewerkers ontslagen. De persgroep waar De Standaard bij hoort neemt een gelijkaardige beslissing. Managers en marketeers roept de huidige crisis in en willen erger voorkomen...
Het personeel van De Morgen bleek volgens de reportage verbijsterd, want deze beslisssing werd genomen ondanks steevast stijgende waarderings- en verkoopcijfers.

Vanmorgen blader ik dan snel door de krant om te weten of er iets over in staat. Ik alvast heb niet het minste woord over deze situatie gezien. Dus ofwel heb ik erover gekeken, ofwel wordt het (voorlopig) gewoon doodgezwegen door De Morgen. Dit stelt me toch teleur van een krant die er steevast als de kippen bij is om zichzelf te bewieroken, zelfs bij het minste fait divers. Als het dan wat minder gaat, als de werking zelf van dit persorgaan mogelijk aangetast wordt, zwijgt men als vermoord. Zwijgplicht ? Onafhankelijke redactie had u gezegd ?

Ook toevallig

Net nu ik Dree Peremans vernoemd heb in het vorige bericht hoor ik hem vanavond voor het eerst in jaren nog eens op de radio.
Meer bepaald in het programma 'Le monde est un village' op La Première (RTBF), waar hij kwam vertellen over de betreurde Wannes Van de Velde.
Het deed me goed die typische en warme stem nog eens te horen.

Helaas weigerde het computerprogramma dat opstart als je de uitzending via computer wil beluisteren, alle dienst (i-Tunes) of/en ben ik te stom om het te doen werken, waardoor ik niet het hele gesprek heb kunnen volgen.