In maart heb ik getracht om op financieel vlak zo sober mogelijk te leven.
De voorbije maanden hadden we immers heel wat verwachte en overwachte rekeningen in de bus gekregen, en bovendien had ik een aantal verplichtingen waar ik niet onderuit kon. Dat samen maakte dat ik in maart de buikriem enigszins moest aantrekken, of op z'n minst, het geld niet langs ramen en deuren kon buitengooien.
Mijn maandelijkse bijdrage aan de gemeenschappelijke pot (waarmee de boodschappen en maandelijkse rekeningen worden betaald) bleef uiteraard wel ongewijzigd.
Van de nood heb ik dan maar een deugd gemaakt en ik nam me voor om de voorbije maand zo weinig mogelijk geld uit te geven. In de praktijk kwam dat neer op het niet kopen van boeken, cd's, dvd's, het weerstaan aan de verleiding zaken op ebay, amazon, proxis enz. te kopen, geen restaurantbezoek, wegblijven uit het casino of het luxebordeel enz.
Wel, dat is me mits de nodige kunstgrepen (lees : uitstellen van enkele uitgaven zoals een kapper of scheerschuim) aardig gelukt. In maart heb ik voor courante uitgaven welgeteld maar net iets meer dan 50 euro uitgegeven. Daarin zat begrepen een bijdrage voor het feestje van iemand die met pensioen ging, enkele middagmalen op het werk en nog een paar kleine dingen. Soberheid troef dus, maar tegelijkertijd heb ik voor mezelf bewezen dat ik indien nodig, met vrij weinig kan rondkomen, al vergt het heel wat wilskracht. Maar het is wel moeilijk om in deze consumptiemaatschappij te weerstaan aan alle verlokkingen die je constant belagen.
En als beloning viel er vandaag een regularisatie van m'n werk uit de lucht, waardoor er heel wat meer op m'n rekening werd overgeschreven dan normaal.
Het bewijs is onomstotelijk geleverd : God bestaat ! Ik kan in april weer naar hartelust consumeren. Halleluja !
woensdag 31 maart 2010
zaterdag 27 maart 2010
Vrijheid is er ook voor schabouwelijke meningen
Zo heet een stuk van de heer Yves Desmet als reactie op de beroering die ontstond na een column die in de Franstalige krant Le Soir verscheen en die inging tegen een aantal uitwassen gecreëerd door de Vlaamse wooncode. Bart De Wever diende daarop klacht in bij het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding, omdat hij vond dat het stuk in kwestie de grenzen van het fatsoen ruim overschreed.
De heer Desmet achtte daarom het moment gekomen om zijn duit in het zakje te doen. Op het einde van zijn artikel pakt hij dan uit met aantal Franse uitdrukkingen, mogelijk om De Wever wat te jennen.
En zo komt het dat de lezer ineens 'à la bonheur' voorgeschoteld krijgt... Nu verwacht ik niet dat iedereen de juiste schrijfwijze kent, verre van, maar als je er dan toch per se mee wil uitpakken, doe het dan goed ('à la bonne heure' !). Schabouwelijk eigenlijk...
Wat Frans en Frans(talig)e cultuur betreft, bewijst hij hiermee nog maar eens dat hij niet meer is dan een dilettant. Zie ook een eerder bericht van me dat dit enkel maar bevestigt...
De heer Desmet achtte daarom het moment gekomen om zijn duit in het zakje te doen. Op het einde van zijn artikel pakt hij dan uit met aantal Franse uitdrukkingen, mogelijk om De Wever wat te jennen.
En zo komt het dat de lezer ineens 'à la bonheur' voorgeschoteld krijgt... Nu verwacht ik niet dat iedereen de juiste schrijfwijze kent, verre van, maar als je er dan toch per se mee wil uitpakken, doe het dan goed ('à la bonne heure' !). Schabouwelijk eigenlijk...
Wat Frans en Frans(talig)e cultuur betreft, bewijst hij hiermee nog maar eens dat hij niet meer is dan een dilettant. Zie ook een eerder bericht van me dat dit enkel maar bevestigt...
zondag 21 maart 2010
Ik raak nogal achterop
... met het hier bijhouden van de boeken die ik onlangs las.
Ik weet immers dat jullie allen steeds met ongeduld zitten te wachten op nieuws hieromtrent !
Wel, na de romanwerken van Diderot en de laatste, toch wat teleurstellende pennevrucht van Nick Cave koos ik een boek van Lucas Catherine : 'Van morendoders tot botsende beschavingen'.
De eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat ik al grotendeels vergeten ben wat er allemaal in staat, ook al heb ik het boek heel wat aangestreept. Vandaar gewoon een algemene indruk.
Dit heel interessante boekje, waaruit veel te leren valt, houdt ons een spiegel voor inzake onze houding t.o.v. de moslimwereld. Af en toe nogal confronterend, maar tegelijk kon ik me niet van de indruk ontdoen dat het wel een bijzonder eenzijdig beeld schetst, en zowat ons (i.e. West-Europa en later ook de VS) proces maakt in deze toch complexe materie, waardoor het werk qua toon bijna een pamflet wordt. Maar wel een heel leerrijk.
Daarna kwam een boek van een andere deskundige m.b.t. het Nabije- en Midden-Oosten en Zuid-Azië aan de beurt : 'De heilige wereldoorlog' van VRT-journalist en coryfee Jef Lambrecht.
In soms heel korte hoofdstukken geeft de auteur in dit lijvige boek duiding bij elk noemenswaardig nieuwsfeit dat zich de afgelopen 2 à 3 jaar voordeed in een enorm uitgestrekt gebied waarin het 'moslimterrorisme' actief is, gaande van de Magrheb, de Machrek, over Israël, Libanon, Irak en Iran tot Afghanistan, Pakistan en Indië.
Mede doordat deze conflicten nog steeds aan de gang zijn, kan het boek een soort van handleiding en who's who vormen om ze beter te begrijpen. Ik kan het alvast aanbevelen voor iedereen die ietwat in de materie/deze regio's geïnteresseerd is.
Mijn enige bedenking geldt de titel, die ik nogal sensationalistisch vind (gericht op de verkoop) ?
Ik heb er evenmin een verklaring in gevonden voor het onvoorspelbare gedrag van de Iraanse president Ahmadinejad.
Hoop geeft het (helaas) evenmin, al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat Barack Obama's regeerperiode, die toch een serieuze heroriëntatie inhield t.o.v. het beleid van diens voorganger George W. Bush, waarvoor Lambrecht nauwelijks een goed woord over heeft, nauwelijks aan bod kon komen.
Opvallend zijn ook de sneren naar zijn vroegere werkgever, de VRT en het journalistieke 'métier' in het bijzonder. Dat glijdt steeds verder af naar iets waar Lambrecht niets meer mee te maken wil hebben.
Tot slot heb ik deze turf nog eens ter hand genomen en eindelijk beëindigd door het hoofdstuk gewijd aan de correspondentie van Erasmus te lezen. Hiervan zijn er ruim 3100 bewaard gebleven en enkele tientallen kwamen in deze bloemlezing terecht, waardoor je een beter beeld krijgt op de mens Erasmus, met zijn kwaliteiten, maar ook zijn zorgen en gebreken.
Ik weet immers dat jullie allen steeds met ongeduld zitten te wachten op nieuws hieromtrent !
Wel, na de romanwerken van Diderot en de laatste, toch wat teleurstellende pennevrucht van Nick Cave koos ik een boek van Lucas Catherine : 'Van morendoders tot botsende beschavingen'.
De eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat ik al grotendeels vergeten ben wat er allemaal in staat, ook al heb ik het boek heel wat aangestreept. Vandaar gewoon een algemene indruk.
Dit heel interessante boekje, waaruit veel te leren valt, houdt ons een spiegel voor inzake onze houding t.o.v. de moslimwereld. Af en toe nogal confronterend, maar tegelijk kon ik me niet van de indruk ontdoen dat het wel een bijzonder eenzijdig beeld schetst, en zowat ons (i.e. West-Europa en later ook de VS) proces maakt in deze toch complexe materie, waardoor het werk qua toon bijna een pamflet wordt. Maar wel een heel leerrijk.
Daarna kwam een boek van een andere deskundige m.b.t. het Nabije- en Midden-Oosten en Zuid-Azië aan de beurt : 'De heilige wereldoorlog' van VRT-journalist en coryfee Jef Lambrecht.
In soms heel korte hoofdstukken geeft de auteur in dit lijvige boek duiding bij elk noemenswaardig nieuwsfeit dat zich de afgelopen 2 à 3 jaar voordeed in een enorm uitgestrekt gebied waarin het 'moslimterrorisme' actief is, gaande van de Magrheb, de Machrek, over Israël, Libanon, Irak en Iran tot Afghanistan, Pakistan en Indië.
Mede doordat deze conflicten nog steeds aan de gang zijn, kan het boek een soort van handleiding en who's who vormen om ze beter te begrijpen. Ik kan het alvast aanbevelen voor iedereen die ietwat in de materie/deze regio's geïnteresseerd is.
Mijn enige bedenking geldt de titel, die ik nogal sensationalistisch vind (gericht op de verkoop) ?
Ik heb er evenmin een verklaring in gevonden voor het onvoorspelbare gedrag van de Iraanse president Ahmadinejad.
Hoop geeft het (helaas) evenmin, al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat Barack Obama's regeerperiode, die toch een serieuze heroriëntatie inhield t.o.v. het beleid van diens voorganger George W. Bush, waarvoor Lambrecht nauwelijks een goed woord over heeft, nauwelijks aan bod kon komen.
Opvallend zijn ook de sneren naar zijn vroegere werkgever, de VRT en het journalistieke 'métier' in het bijzonder. Dat glijdt steeds verder af naar iets waar Lambrecht niets meer mee te maken wil hebben.
Tot slot heb ik deze turf nog eens ter hand genomen en eindelijk beëindigd door het hoofdstuk gewijd aan de correspondentie van Erasmus te lezen. Hiervan zijn er ruim 3100 bewaard gebleven en enkele tientallen kwamen in deze bloemlezing terecht, waardoor je een beter beeld krijgt op de mens Erasmus, met zijn kwaliteiten, maar ook zijn zorgen en gebreken.
donderdag 18 maart 2010
Le jeu de la mort
Gisterenavond vond ik het al vreemd, maar ik was niet helemaal zeker van m'n stuk.
Het avondjournaal van de VRT besteedde gisterenavond een hele reportage aan een soort documentaire die in Frankrijk werd gemaakt en gisteren ook werd uitgezonden op France 2 : 'Le jeu de la mort'. Vanmorgen zie ik dat het programma ook de Vlaamse kranten gehaald heeft.
Op zich niets schokkends.
Echter, volgens mij had de RTBF identiek hetzelfde programma een aantal weken geleden uitgezonden en toen kraaide er in ons taalgebied geen haan naar. Een snelle controle vanmorgen bevestigde mijn vermoeden.
Het gaat m'n petje toch een beetje te boven hoe men elkaar zo kan negeren. Zijn Vlamingen wat traag (van begrip), nog steeds een latente vijandschap tussen beide overheidszenders en andere media, gewoon onwetendheid ?
De documentaire heb ik niet gezien, dus geen idee of het goed gemaakt was. Met het gegeven (de druk van omgevingsfactoren is groot en kan 'normale' mensen heel ver drijven) was ik wel al een beetje vertrouwd, want tijdens mijn opleiding is dat experiment ook eens aangekaart.
Het avondjournaal van de VRT besteedde gisterenavond een hele reportage aan een soort documentaire die in Frankrijk werd gemaakt en gisteren ook werd uitgezonden op France 2 : 'Le jeu de la mort'. Vanmorgen zie ik dat het programma ook de Vlaamse kranten gehaald heeft.
Op zich niets schokkends.
Echter, volgens mij had de RTBF identiek hetzelfde programma een aantal weken geleden uitgezonden en toen kraaide er in ons taalgebied geen haan naar. Een snelle controle vanmorgen bevestigde mijn vermoeden.
Het gaat m'n petje toch een beetje te boven hoe men elkaar zo kan negeren. Zijn Vlamingen wat traag (van begrip), nog steeds een latente vijandschap tussen beide overheidszenders en andere media, gewoon onwetendheid ?
De documentaire heb ik niet gezien, dus geen idee of het goed gemaakt was. Met het gegeven (de druk van omgevingsfactoren is groot en kan 'normale' mensen heel ver drijven) was ik wel al een beetje vertrouwd, want tijdens mijn opleiding is dat experiment ook eens aangekaart.
zaterdag 6 maart 2010
Taça Guanabara 2010
Het zal wellicht geen hond interesseren (voorzover deze blog nog überhaupt enige aandacht wekt), maar Botafogo heeft op 21 februari de begeerde Taça Guanabara 2010 gewonnen.
Deze trofee bekroont de heenronde van het voetbalkampioenschap van de staat Rio en geeft automatisch recht op een plaats in de finale waarin de winnaar van de heenronde uitkomt tegen de beste van de terugronde. In de finale versloeg Botafogo de prestigieuze concurrent Vasco da Gama, die hen nochtans in het poulesysteem met 6-0 had geklopt.
Het is voor Botafogo de 3de keer in 5 jaar dat ze met deze eer gaan lopen en hopelijk kan de ploeg, zoals in 2006, het kampioenschap van Rio winnen. Vorig jaar liep het helaas niet zo voorspoedig en werden ze door Flamengo geklopt in de twee wedstrijden die de Carioca 2009 beslechtten.
vrijdag 5 maart 2010
NMBS
Ter ondersteuning van onze veelgeplaagde spoorwegmaatschappij toch deze anecdote.
Gisterenavond had ik in de trein een origineel universiteitsdiploma laten liggen. Dat had ik nodig om een formaliteit op m'n werk in orde te brengen. Tegelijk had ik dan maar kopieën genomen zodat ik het origineel niet meer ergens naartoe hoefde te nemen. Dat origineel en de 2 kopieën had ik in het bagagerek laten liggen.
Tegen dat ik het besefte was het al 45 minuten later en was de trein alweer vertrokken. Ik snelde toch nog naar het station, waar men mij alleen vriendelijk kon zeggen dat ik via de website het daartoe bestemde formulier moest invullen en dat ze dan zouden trachten de Inno-zak met het waardevolle document terug te vinden. De trein kwam immmers gisterenavond nog terug.
Ik dus onverrichterzake weer naar huis, alwaar via de website van de NMBS de nodige gegevens invulde. En ziedaar, hoogstens een uur later kregen we al telefoon om te zeggen dat de zak was teruggevonden en dat ik hem kon afhalen, wat ik vanmorgen ook prompt deed en wat mij een tevreden mens maakte. Alsof de duivel ermee gemoeid was, werd de trein die ik toen wilde nemen afgeschaft en moest ik met die van een uur later reizen.
Niettemin een welgemeend 'hartelijk dank NMBS' voor deze goede service !
De voorbije dagen stelde ik in het Noordstation overigens zelf ook vast dat het reservaat voor daklozen daar verdwenen is. Maandenlang konden in een wat afgelegen ruimte daklozen of mensen zonder geldige verblijfspapieren terecht om de nacht binnen door te brengen in plaats van buiten, waar het deze winter toch behoorlijk koud is geweest. Ze werden afgeschermd van de pendelaars, dat tuig, door stalen hekken. Eerlijk gezegd heb ik geen idee wie van wie werd weggehouden : wij van hen of zij van ons. Privacy hadden ze in alle geval geenszins. Misschien had men er een of andere wand moeten plaatsen i.p.v. hekken waar iedereen kon doorkijken.
Ik heb wel niemand hen pindanootjes zien voeren.
Ergens was het wel schrijnend om die mensen daar te zien zitten en de wijze waarop we met dergelijke personen (of met bedelaars of gevangenen, met randfiguren in het algemeen) omgaan het zegt toch veel over onze maatschappij. Hier werd hen gelukkig een dak boven het hoofd geboden, maar of er verder van veel begeleiding of bijstand sprake was, durf ik betwijfelen.
En nu is alles opgedoekt alhoewel het toch alweer heel koud wordt 's nachts. Ik heb gelezen dat ze tot 1 maart mochten blijven maar dat het daarna onherroepelijk gedaan was met deze onvoorstelbare gulheid van onzentwege.
Gisterenavond had ik in de trein een origineel universiteitsdiploma laten liggen. Dat had ik nodig om een formaliteit op m'n werk in orde te brengen. Tegelijk had ik dan maar kopieën genomen zodat ik het origineel niet meer ergens naartoe hoefde te nemen. Dat origineel en de 2 kopieën had ik in het bagagerek laten liggen.
Tegen dat ik het besefte was het al 45 minuten later en was de trein alweer vertrokken. Ik snelde toch nog naar het station, waar men mij alleen vriendelijk kon zeggen dat ik via de website het daartoe bestemde formulier moest invullen en dat ze dan zouden trachten de Inno-zak met het waardevolle document terug te vinden. De trein kwam immmers gisterenavond nog terug.
Ik dus onverrichterzake weer naar huis, alwaar via de website van de NMBS de nodige gegevens invulde. En ziedaar, hoogstens een uur later kregen we al telefoon om te zeggen dat de zak was teruggevonden en dat ik hem kon afhalen, wat ik vanmorgen ook prompt deed en wat mij een tevreden mens maakte. Alsof de duivel ermee gemoeid was, werd de trein die ik toen wilde nemen afgeschaft en moest ik met die van een uur later reizen.
Niettemin een welgemeend 'hartelijk dank NMBS' voor deze goede service !
De voorbije dagen stelde ik in het Noordstation overigens zelf ook vast dat het reservaat voor daklozen daar verdwenen is. Maandenlang konden in een wat afgelegen ruimte daklozen of mensen zonder geldige verblijfspapieren terecht om de nacht binnen door te brengen in plaats van buiten, waar het deze winter toch behoorlijk koud is geweest. Ze werden afgeschermd van de pendelaars, dat tuig, door stalen hekken. Eerlijk gezegd heb ik geen idee wie van wie werd weggehouden : wij van hen of zij van ons. Privacy hadden ze in alle geval geenszins. Misschien had men er een of andere wand moeten plaatsen i.p.v. hekken waar iedereen kon doorkijken.
Ik heb wel niemand hen pindanootjes zien voeren.
Ergens was het wel schrijnend om die mensen daar te zien zitten en de wijze waarop we met dergelijke personen (of met bedelaars of gevangenen, met randfiguren in het algemeen) omgaan het zegt toch veel over onze maatschappij. Hier werd hen gelukkig een dak boven het hoofd geboden, maar of er verder van veel begeleiding of bijstand sprake was, durf ik betwijfelen.
En nu is alles opgedoekt alhoewel het toch alweer heel koud wordt 's nachts. Ik heb gelezen dat ze tot 1 maart mochten blijven maar dat het daarna onherroepelijk gedaan was met deze onvoorstelbare gulheid van onzentwege.
maandag 1 maart 2010
We zijn het nog niet helemaal verleerd
Zaterdag was het weer eens tijd voor de jaarlijkse autosportquiz waar ik mijn opwachting moet maken.
Al 5 jaar met 4 dezelfde ploegmaats trachten niet te veel af te gaan. En ook dit jaar zijn we daar met brio in geslaagd, ook al was de voorbereiding opnieuw zo goed als onbestaande. Wij zijn gewoon cracks !
Hoe het de vorige jaren ging, staat hier nog te lezen.
Dit jaar begonnen we uitstekend en stonden we na de 2de ronde op de 2de plaats op 16 deelnemers. Daarna zakten we wat (4de na 5 ronden) om vervolgens constant op de 4de plaats te blijven hangen en na 10 ronden op die plaats ook te eindigen. Het verschil met het 3de team was vrij groot, dus op die plek hebben we nooit aanspraak kunnen maken. De afstand tot de 5de en 6de plaats daarentegen was miniem en elk juist antwoord telde dus. En op dat vlak heb ik dit jaar toch ook meer dan m'n steentje bijgedragen.
Als beloning keerde ik met een fraai boek terug naar huis.
1. Haspengouw Racing Team 226,4 punten
2. Damamaho-automobilia.net 1 214,4 punten
3. Skylimit 206,8 punten
4. De Quizpoezen 190,2 punten
5. Fanclub Marc Goossens 1 189,2 punten
6. Scuderia Maaseik 189 punten
Het weerzien met teamgenoten en organisatoren viel daarnaast ook weer heel goed mee. We ontmoeten elkaar zowat eenmaal per jaar, maar dat lijkt niets af te doen aan het plezier dat we eraan beleven.
Al 5 jaar met 4 dezelfde ploegmaats trachten niet te veel af te gaan. En ook dit jaar zijn we daar met brio in geslaagd, ook al was de voorbereiding opnieuw zo goed als onbestaande. Wij zijn gewoon cracks !
Hoe het de vorige jaren ging, staat hier nog te lezen.
Dit jaar begonnen we uitstekend en stonden we na de 2de ronde op de 2de plaats op 16 deelnemers. Daarna zakten we wat (4de na 5 ronden) om vervolgens constant op de 4de plaats te blijven hangen en na 10 ronden op die plaats ook te eindigen. Het verschil met het 3de team was vrij groot, dus op die plek hebben we nooit aanspraak kunnen maken. De afstand tot de 5de en 6de plaats daarentegen was miniem en elk juist antwoord telde dus. En op dat vlak heb ik dit jaar toch ook meer dan m'n steentje bijgedragen.
Als beloning keerde ik met een fraai boek terug naar huis.
1. Haspengouw Racing Team 226,4 punten
2. Damamaho-automobilia.net 1 214,4 punten
3. Skylimit 206,8 punten
4. De Quizpoezen 190,2 punten
5. Fanclub Marc Goossens 1 189,2 punten
6. Scuderia Maaseik 189 punten
Het weerzien met teamgenoten en organisatoren viel daarnaast ook weer heel goed mee. We ontmoeten elkaar zowat eenmaal per jaar, maar dat lijkt niets af te doen aan het plezier dat we eraan beleven.
Abonneren op:
Posts (Atom)
