Het is toch wel opvallend hoe rustig de Noordwijk en het Noordstation kunnen zijn na 18.30 uur. Blijkbaar reppen de meeste pendelaars zich in de drie uur daarvoor naar huis. Op de trein is het dan ook heel kalm op een dinsdagavond ; het leek bijna een vakantiesfeertje eigenlijk.
Aangenaam.
donderdag 29 mei 2008
maandag 26 mei 2008
Phara
Het voorbije weekend heb ik voor het eerst een aflevering van het programma 'Phara' bekeken. Maandag wilde ik namelijk het de uitzending ervoor en die erna opnemen en in één moeite nam ik er 'Phara' dan maar bij.
Toevallig was J.-P. Van Bendeghem een van de gasten. Ik heb in een ver verleden ooit nog een cursus logica bij hem gevolgd. Laat me volstaan met te vermelden dat ik er niet echt voor in de wieg gelegd was.
Maar mijn punt nu : 'Phara' trekt op geen kloten. Zo, het is er ook eens uit.
Wat genuanceerder nu, want ik mag dat programma niet afrekenen op basis van 1 enkele aflevering. Echter, als dat de standaard is waarop tegenwoordig praatprogramma's worden afgerekend (heb nooit 'De laatste show' bekeken), dan is het droevig gesteld met tv in onze gouw. En ik vrees dat dit lang niet alleen ten onzent zo gaat, maar een algemeen en uiterst bedroevend verschijnsel is.
Gasten mogen namelijk nauwelijks uitspreken, worden voortdurend onderbroken, krijgen weer een andere vraag voorgeschoteld nog voor ze goed en wel begonnen zijn aan een antwoord op de vorige. Voor echte en interessante gesprekken is nauwelijks nog plaats.
Het programma duurt dan ook maar 30 minuten en da's een veel te kort tijdsbestek om verschillende gasten echt aan het woord te laten : 10 minuten per item, waarbij natuurlijk de journalist zelf ook nog aan bod moet komen en tonen dat hij het onderwerp kent...
Afvoeren die hap !!
(of toch als dat het vaste stramien ervan is) ;-)
'Nauwgezet en wanhopig', waar is de tijd...
Niet dat elk praatprogramma daarop geënt moet zijn, velen zouden afhaken en dat willen we immers niet, maar mogen er nog echte gesprekken op tv worden gevoerd, waar de een respectvol naar de andere luistert en hem/haar eens gewoon laat praten en zijn gedachtengang ontvouwen in plaats van geforceerd van de hak op de tak te springen ?
Toevallig was J.-P. Van Bendeghem een van de gasten. Ik heb in een ver verleden ooit nog een cursus logica bij hem gevolgd. Laat me volstaan met te vermelden dat ik er niet echt voor in de wieg gelegd was.
Maar mijn punt nu : 'Phara' trekt op geen kloten. Zo, het is er ook eens uit.
Wat genuanceerder nu, want ik mag dat programma niet afrekenen op basis van 1 enkele aflevering. Echter, als dat de standaard is waarop tegenwoordig praatprogramma's worden afgerekend (heb nooit 'De laatste show' bekeken), dan is het droevig gesteld met tv in onze gouw. En ik vrees dat dit lang niet alleen ten onzent zo gaat, maar een algemeen en uiterst bedroevend verschijnsel is.
Gasten mogen namelijk nauwelijks uitspreken, worden voortdurend onderbroken, krijgen weer een andere vraag voorgeschoteld nog voor ze goed en wel begonnen zijn aan een antwoord op de vorige. Voor echte en interessante gesprekken is nauwelijks nog plaats.
Het programma duurt dan ook maar 30 minuten en da's een veel te kort tijdsbestek om verschillende gasten echt aan het woord te laten : 10 minuten per item, waarbij natuurlijk de journalist zelf ook nog aan bod moet komen en tonen dat hij het onderwerp kent...
Afvoeren die hap !!
(of toch als dat het vaste stramien ervan is) ;-)
'Nauwgezet en wanhopig', waar is de tijd...
Niet dat elk praatprogramma daarop geënt moet zijn, velen zouden afhaken en dat willen we immers niet, maar mogen er nog echte gesprekken op tv worden gevoerd, waar de een respectvol naar de andere luistert en hem/haar eens gewoon laat praten en zijn gedachtengang ontvouwen in plaats van geforceerd van de hak op de tak te springen ?
zondag 25 mei 2008
Ramzan Kadyrov
Net een eerder deze week op de RTBF uitgezonden reportage gezien over deze 'staatsman', intussen president van Tsjetsjenië (helaas heb ik maar een deel kunnen opnemen).
Door het 'Russisch dagboek' van Anna Politkovskaja kende ik het personage een beetje en het beeld dat door de programmamakers geschetst wordt, strookt wel met het boek. De geïnteresseerde kijker bekruipt een mengeling van gevoelens : ongeloof, weerzin, kwaadheid.
Hoe zo'n figuur ongestraft van Tsjetsjenië zijn privéspeeltuin mocht maken en daar als een absolute heerser over wel en wee van zijn onderdanen beslist, gaat het gezond verstand haast te boven. Maar ach, hij is niet het eerste en waarschijnlijk ook niet het laatste voorbeeld van hoe het lot of het toeval de mensheid een neus zet.
Hij doet me eigenlijk wat denken aan Idi Amin, die ook een fervent bokser was, er een larger than life levensstijl op nahield, totaal onbekwaam was om op verantwoorde manier iets, laat staan een land, te besturen, alleen de taal van geweld begreep en talloze doden op zijn geweten had.
Door het 'Russisch dagboek' van Anna Politkovskaja kende ik het personage een beetje en het beeld dat door de programmamakers geschetst wordt, strookt wel met het boek. De geïnteresseerde kijker bekruipt een mengeling van gevoelens : ongeloof, weerzin, kwaadheid.
Hoe zo'n figuur ongestraft van Tsjetsjenië zijn privéspeeltuin mocht maken en daar als een absolute heerser over wel en wee van zijn onderdanen beslist, gaat het gezond verstand haast te boven. Maar ach, hij is niet het eerste en waarschijnlijk ook niet het laatste voorbeeld van hoe het lot of het toeval de mensheid een neus zet.
Hij doet me eigenlijk wat denken aan Idi Amin, die ook een fervent bokser was, er een larger than life levensstijl op nahield, totaal onbekwaam was om op verantwoorde manier iets, laat staan een land, te besturen, alleen de taal van geweld begreep en talloze doden op zijn geweten had.
Jean de La Fontaine
Vrijdag ben ik in een nieuw boek beginnen lezen : "Fables" van Jean de la Fontaine, wat ik Rijsel had gekocht, ruim anderhalve maand geleden.
Tijdens en na het lezen van dit boek, besefte ik immers nog maar eens welk belang deze schrijver heeft gehad voor het Franse en eigenlijk West-Europese collectieve geheugen. En dat is stukken groter dan wat ik vermoedde.
Bovendien was het eigenlijk al lang tijd dat ik dit monument eens las, meer dan een geïsoleerde fabel heb ik er eigenlijk nooit van gelezen. Terwijl haast elke Franse (Franstalige ?) scholier vermoedelijk zo uit het vuistje minstens 1 of 2 van die fabels kan opzeggen...
zaterdag 24 mei 2008
Van Kooten & De Bie
Gisterenavond kwam men een pak afgeven.
Ikzelf was niet thuis, want met de motorfiets Vlaams- en Waals-Brabant aan het verkennen (Huldenberg, Terlanen, Loonbeek, Grez-Doiceau, Chaumont-Gistoux enz., die kanten).
Een dvd-box met 11 schijven vol met afleveringen van dit beroemde duo. Ik kijk er al naar uit ze te bekijken en hun oeuvre beter te leren kennen. Buiten wat op cassette opgenomen platen en een handvol afleveringen op het einde van hun samenwerking heb ik er eigenlijk bitter weinig van gezien. Dat dateert namelijk nog uit een tijd dat ik op zondagavond niet veel in de pap te brokken had wat betreft welk tv-programma bekeken werd.
Ikzelf was niet thuis, want met de motorfiets Vlaams- en Waals-Brabant aan het verkennen (Huldenberg, Terlanen, Loonbeek, Grez-Doiceau, Chaumont-Gistoux enz., die kanten).
Een dvd-box met 11 schijven vol met afleveringen van dit beroemde duo. Ik kijk er al naar uit ze te bekijken en hun oeuvre beter te leren kennen. Buiten wat op cassette opgenomen platen en een handvol afleveringen op het einde van hun samenwerking heb ik er eigenlijk bitter weinig van gezien. Dat dateert namelijk nog uit een tijd dat ik op zondagavond niet veel in de pap te brokken had wat betreft welk tv-programma bekeken werd.
vrijdag 23 mei 2008
NMBS
"de trein naar M en T heeft een vertraging van 10 minuten, gelieve ons daarvoor te excuseren."
"de trein naar M en T heeft een vertraging van 15 minuten, gelieve ons daarvoor te excuseren."
"reizigers met bestemming T worden verzocht plaats te nemen in de trein naar A, waar ze hun reis dan kunnen verderzetten naar T."
ik dacht : dan ga ik maar naar het Zuidstation, alwaar ik de trein van een uur later neem en op m'n gemak een plaats kan uitzoeken (want dat is de vertrekplaats).
Aangekomen in het Zuidstation :
de trein naar M en T staat nog steeds aangekondigd, ditmaal met een vertraging van 40 minuten. "Hmmm, als ik me nu eens naar dat perron begeef om te kijken of hij eraan komt"
En effectief, daar komt een trein aan gereden en op de borden staat ook aangekondigd dat het onze trein is. De trein stopt en plots verschijnt op de borden "Niet instappen". Conducteur stapt uit en verzoekt iedereen niet in te stappen.
Dus toch maar de trein van een uur later genomen en die kwam mooi op tijd aan in T.
Dergelijke taferelen doen zich vrij regelmatig voor op onze lijn. Op den duur vraagt de reiziger zich dan ook af of sporen naar T. niet meer op een loterij begint te lijken dan iets anders. Gelukkig had ik gisteren niets heel dringends of belangrijks te doen, maar vervelend is het soms echt wel.
"de trein naar M en T heeft een vertraging van 15 minuten, gelieve ons daarvoor te excuseren."
"reizigers met bestemming T worden verzocht plaats te nemen in de trein naar A, waar ze hun reis dan kunnen verderzetten naar T."
ik dacht : dan ga ik maar naar het Zuidstation, alwaar ik de trein van een uur later neem en op m'n gemak een plaats kan uitzoeken (want dat is de vertrekplaats).
Aangekomen in het Zuidstation :
de trein naar M en T staat nog steeds aangekondigd, ditmaal met een vertraging van 40 minuten. "Hmmm, als ik me nu eens naar dat perron begeef om te kijken of hij eraan komt"
En effectief, daar komt een trein aan gereden en op de borden staat ook aangekondigd dat het onze trein is. De trein stopt en plots verschijnt op de borden "Niet instappen". Conducteur stapt uit en verzoekt iedereen niet in te stappen.
Dus toch maar de trein van een uur later genomen en die kwam mooi op tijd aan in T.
Dergelijke taferelen doen zich vrij regelmatig voor op onze lijn. Op den duur vraagt de reiziger zich dan ook af of sporen naar T. niet meer op een loterij begint te lijken dan iets anders. Gelukkig had ik gisteren niets heel dringends of belangrijks te doen, maar vervelend is het soms echt wel.
donderdag 22 mei 2008
Survival of the fittest ?
Neen, geen lekke band deze keer.
Gisteren in onze hoofdstad getuige geweest van een vreemd fenomeen : verkeersagressie door een fietser of althans, daar leek het toch op.
Wij pendelaars begaven ons gewoontegetrouw kuddegewijs naar het Noordstation toen er plots een fluitje weerklonk zoals van een politieagent die het verkeer staat te regelen. Verschrikt keken we op maar in plaats van een druk gesticulerende dienaar der wet in actie te zien verscheen er een fietser met mountainbike-achtig stalen ros, hesje en een fluit in z’n mond. Blijkbaar maakt deze persoon de hoofdstad op die manier onveilig. Steeds paraat om de andere, niets vermoedende medegebruikers van de stedelijke infrastructuur op zijn aanwezigheid te wijzen. Vermoedelijk weegt een fietsbel net iets meer dan zo’n fluitje en in dergelijke middens telt mogelijk elk overtollige gram, net zoals in de motorsport eigenlijk.
In plaats van geduldig te wachten tot de hele troep het zebrapad had overgestoken, kwam hij eraan gereden en maakte door zijn gefluit duidelijk dat hij erdoor wilde/moest. Daarbij gaf hij nog een heuse stoppie ten beste (alweer een analogie met motormiddens ! ) en gebaarde tevens druk naar diegenen die zich instinctmatig naar de plaats van afspraak met hun trein begaven. Of die gebaren als excuus bedoeld waren, dan wel om uiting te geven aan zijn ergernis, heb ik helaas niet kunnen opmaken.
Nu weet ik wel dat in Brussel de pendelaar veel vaker voorkomt dan de nog relatief zeldzame fietser en dat de risico’s voor deze laatste op lichamelijke letsels vanwege de alomtegenwoordige gemotoriseerde predators groter is omdat hij zich meer dan eens tussen zijn natuurlijke vijanden moet wagen om vooruit te komen, maar dat is geenszins een reden om het zich al bij al vreedzame, te voet voortbewegende specimen op stang te jagen. Ook niet als het de week van de fietser is. Op den duur ga ik mijn waarde vriend R.D. nog gelijk moeten geven, die een absolute hekel heeft aan de hoofdstedelijke fietser, net vanwege diens vermeende arrogantie.
Zelf ben ik een vrij assertieve fietser, een Brusselse erfenis waarmee ik de automobilisten bij ons te lande meer dan eens terroriseer. Maar voetgangers, die laat ik met rust of bejegen ik wèl met het nodige respect.
Gisteren in onze hoofdstad getuige geweest van een vreemd fenomeen : verkeersagressie door een fietser of althans, daar leek het toch op.
Wij pendelaars begaven ons gewoontegetrouw kuddegewijs naar het Noordstation toen er plots een fluitje weerklonk zoals van een politieagent die het verkeer staat te regelen. Verschrikt keken we op maar in plaats van een druk gesticulerende dienaar der wet in actie te zien verscheen er een fietser met mountainbike-achtig stalen ros, hesje en een fluit in z’n mond. Blijkbaar maakt deze persoon de hoofdstad op die manier onveilig. Steeds paraat om de andere, niets vermoedende medegebruikers van de stedelijke infrastructuur op zijn aanwezigheid te wijzen. Vermoedelijk weegt een fietsbel net iets meer dan zo’n fluitje en in dergelijke middens telt mogelijk elk overtollige gram, net zoals in de motorsport eigenlijk.
In plaats van geduldig te wachten tot de hele troep het zebrapad had overgestoken, kwam hij eraan gereden en maakte door zijn gefluit duidelijk dat hij erdoor wilde/moest. Daarbij gaf hij nog een heuse stoppie ten beste (alweer een analogie met motormiddens ! ) en gebaarde tevens druk naar diegenen die zich instinctmatig naar de plaats van afspraak met hun trein begaven. Of die gebaren als excuus bedoeld waren, dan wel om uiting te geven aan zijn ergernis, heb ik helaas niet kunnen opmaken.
Nu weet ik wel dat in Brussel de pendelaar veel vaker voorkomt dan de nog relatief zeldzame fietser en dat de risico’s voor deze laatste op lichamelijke letsels vanwege de alomtegenwoordige gemotoriseerde predators groter is omdat hij zich meer dan eens tussen zijn natuurlijke vijanden moet wagen om vooruit te komen, maar dat is geenszins een reden om het zich al bij al vreedzame, te voet voortbewegende specimen op stang te jagen. Ook niet als het de week van de fietser is. Op den duur ga ik mijn waarde vriend R.D. nog gelijk moeten geven, die een absolute hekel heeft aan de hoofdstedelijke fietser, net vanwege diens vermeende arrogantie.
Zelf ben ik een vrij assertieve fietser, een Brusselse erfenis waarmee ik de automobilisten bij ons te lande meer dan eens terroriseer. Maar voetgangers, die laat ik met rust of bejegen ik wèl met het nodige respect.
dinsdag 20 mei 2008
Vandaag...
nogmaals de voorband van mijn fiets hersteld...
Er hangen nu welgeteld 5 'rustinnekes' op. Binnenkort heb ik geen plaats meer om er nog een bij te plakken.
Er hangen nu welgeteld 5 'rustinnekes' op. Binnenkort heb ik geen plaats meer om er nog een bij te plakken.
woensdag 14 mei 2008
Ook hoofdeconomen hebben het soms bij het verkeerde eind
Zoals Peter Noels, hoofdeconoom van het bedrijf Petercam, u allen vermoedelijk toch bekend door zijn typische kop die de laatste jaren met de regelmaat van een klok op het tv-journaal verschijnt. Ook in onze krant komt hij regelmatig aan het woord.
Door mijn rigide visie op tal van zaken, heb ik geen bijzonder hoge pet op van economen (onterecht vermoedelijk), maar de heer Noels vormt daar om redenen die er hier niet toe doen een uitzondering op, als is dat ook maar geleidelijk gegaan.
Maar in de krant van zaterdag slaat hij de bal toch wel mis als hij beweert dat de oplossing voor de wereldwijde voedselcrisis bij multinationals als Monsanto en consoorten moet worden gezocht. Neen, meneer Noels, de oplossing voor de voedselcrisis ligt bij de kleine boer overal ter wereld, daarin eventueel geholpen door zaden of meststoffen afkomstig van die mastodonten, en met de nodige argwaan t.o.v. die producten.
Er zijn bitter weinig echte succesverhalen over grootschalige 'groene revoluties' e.d. die met behulp van hitech tot duurzame economische en sociale ontwikkeling hebben geleid. De sleutel tot een grotere voedselproductie ligt bj de kleinschalige boer, die mits de juiste ondersteuning van de overheid, veel rendabeler èn duurzamer produceert dan de gigantische landbouwbedrijven waar men graag mee uitpakt.
Door mijn rigide visie op tal van zaken, heb ik geen bijzonder hoge pet op van economen (onterecht vermoedelijk), maar de heer Noels vormt daar om redenen die er hier niet toe doen een uitzondering op, als is dat ook maar geleidelijk gegaan.
Maar in de krant van zaterdag slaat hij de bal toch wel mis als hij beweert dat de oplossing voor de wereldwijde voedselcrisis bij multinationals als Monsanto en consoorten moet worden gezocht. Neen, meneer Noels, de oplossing voor de voedselcrisis ligt bij de kleine boer overal ter wereld, daarin eventueel geholpen door zaden of meststoffen afkomstig van die mastodonten, en met de nodige argwaan t.o.v. die producten.
Er zijn bitter weinig echte succesverhalen over grootschalige 'groene revoluties' e.d. die met behulp van hitech tot duurzame economische en sociale ontwikkeling hebben geleid. De sleutel tot een grotere voedselproductie ligt bj de kleinschalige boer, die mits de juiste ondersteuning van de overheid, veel rendabeler èn duurzamer produceert dan de gigantische landbouwbedrijven waar men graag mee uitpakt.
Frustratie
door de soms toch wel heel korte avonden hier.
Zoals vandaag toen de trein een dik uur vertraging had, net zoals vorige week toen het 40 minuten waren. Al kan ik dan wel bijlezen, waardoor de ergernis bij dergelijke pech heel wat beperkt.
Zoals meestal dinsdag als ik met R. naar de karate ga en we pas tegen 20.00 uur terug thuis zijn, waarna ik nog vanalles moet doen.
Om dan te proberen tegen 9.30 in bed te liggen, wat overigens steeds minder lukt, want anders ben ik de dag erop geen mens. Immers rond 5.12 moet ik er weer uit.
Zoals vandaag toen de trein een dik uur vertraging had, net zoals vorige week toen het 40 minuten waren. Al kan ik dan wel bijlezen, waardoor de ergernis bij dergelijke pech heel wat beperkt.
Zoals meestal dinsdag als ik met R. naar de karate ga en we pas tegen 20.00 uur terug thuis zijn, waarna ik nog vanalles moet doen.
Om dan te proberen tegen 9.30 in bed te liggen, wat overigens steeds minder lukt, want anders ben ik de dag erop geen mens. Immers rond 5.12 moet ik er weer uit.
maandag 12 mei 2008
Integratie ?
Gisteren was het overal moederdag. Overal, behalve in de provincie Antwerpen, waar de inboorlingen dat liever in augustus vieren, t.g.v. de tenhemelopneming van de Maagd Maria. Allemaal goed en wel, maar ik weiger me dus in die mate te integreren of te laten assimileren. Het is dus wachten op de dag dat ik met (of zonder) hebben en houden gedeporteerd wordt, want bovendien spreek ik nog Frans met S., wat binnenkort misschien ook nog een misdrijf wordt.
Bij ons wordt moederdag dus gewoon op de 2de zondag van mei gevierd, punt uit. Zo heb ik het 'geleerd' (immers, afkomstig uit Vlaams-Brabant). Van starheid en immobilisme gesproken. Met zo'n houding kan men in Vlaanderen niets beginnen, dynamisme en flexibiliteit, dat is wat ze hier nodig hebben.
En van de twee cd's die M. kreeg had ze er blijkbaar al één...
Bij ons wordt moederdag dus gewoon op de 2de zondag van mei gevierd, punt uit. Zo heb ik het 'geleerd' (immers, afkomstig uit Vlaams-Brabant). Van starheid en immobilisme gesproken. Met zo'n houding kan men in Vlaanderen niets beginnen, dynamisme en flexibiliteit, dat is wat ze hier nodig hebben.
En van de twee cd's die M. kreeg had ze er blijkbaar al één...
zondag 11 mei 2008
1000 km van Spa
Gisteren ben ik samen met P.C. naar de oefenritten van de vandaag verreden 1000 km van Spa geweest. Het heeft me een aardige duit gekost, maar het was wel een aangename en leuke dag.
Peugeot, een van de deelnemende constructeurs, had namelijk eerder een publiciteitsactie gelanceerd waarbij geïnteresseerden gratis inkomkaarten konden afhalen. Toen ik er donderdagnamiddag wou halen, bleken ze bij ons al uitgeput en elders ving ik na een telefoontje ook bot...
Dat werd dus 30 euro inkom betalen, althans daar ging ik vanuit.
Plaats van afspraak was het treinstation van Spa, waar ik op P.C. zou wachten ; hij kwam namelijk met de trein. Terwijl ik nog naar het station aan het zoeken was ging m'n gsm af en een haast wanhopige P.C. liet weten dat zijn trein, een stokoud geval, wegens een technisch mankement stilstond ergens tussen Verviers en Spa. Geen probleem, ik zou wel op hem wachten. Iets later opnieuw telefoon. Of ik hem in Theurs - Franchimont kon komen oppikken, want de opgelopen averij was te groot om verder te rijden. Na wat zoeken vond ik per toeval het station een gelukkig stond P.C. te zwaaien langs de kant van de weg of ik was hem straal voorbij gereden.
Later dan verwacht begaven we ons dus naar het circuit van Spa-Francorchamps en daar vlakbij aangekomen, kon ik onmogelijk weerstaan aan de lokroep van een plaatselijke sirene die me dichterbij wenkte en een parkeerplaats wees. Ik was nog net lucide genoeg om te vermoeden dat daar een snood plan achter stak, maar besliste toch maar in te gaan op haar avances. Wat bleek, een betalende parking dus, maar, en da's belangrijker, ook inkomarmbandjes voor 20 euro i.p.v. 30. Een koopje dus en voor 25 euro was ik 'gesteld'. P.C. had wel nog 2 bandjes kunnen bemachtigen ergens bij een dealer in het Brusselse.
Wij naar de ingang, waar we net aankwamen toen er een auto op de Raidillon hard spinnend de bandenstapel in ging (zichtbaar vanaf waar wij stonden toen men ons controleerde, net voor La Source). De Raidillon is niet meteen de meest aangewezen plek voor dergelijke fratsen (de wagens halen daar toch makkelijk een snelheid van 150 à 200 km/u) maar uiteindelijk bleek het met de rijder mee te vallen. De wagen zou echter die dag (gisteren dus) niet meer in actie komen. Op de bovenste foto (genomen in de namiddag) zijn de bandensporen nog duidelijk zichtbaar.
De hele voormiddag en begin van de namiddag hebben we dan op ons gemak rondgewandeld bij het circuit en de wedstrijden en oefenritten bekeken en becommentarieerd. Ik heb ook getracht wat foto's te nemen, met name van de BMW M1's die meereden met de 'klassieke auto's', maar dat is wegens mijn onhandigheid maar zelden gelukt en die M1's heb ik geen enkele keer op de gevoelige plaat vastgelegd.
Rondgekuierd, gekeken en geluisterd naar de langsrijdende auto's, half verbrand aan de linkerhelft van m'n lichaam, ons niet tussen de massa volk moeten wurmen (er was nagenoeg geen volk) en helaas niet tot in de paddock mogen gaan om de wagens van dichterbij te bekijken. P.C. had het gekund met zijn bandje, maar ik mocht niet mee. En te bedenken dat indien hij z'n tweede (gratis!) bandje aan mij had gegeven, we probleemloos zouden hebben doorgekund. Maar dat wisten we dus niet.
Rond half vier zijn we dan vertrokken, want hij moest 's avonds nog naar een barbecue en er stond hem vanuit Brussel (tot waar ik hem een lift gaf) nog een hele treinexpeditie in het vooruitzicht tot in onbekende oorden ergens in de buurt van ons Wilde Westen, namelijk de periferie van Charleroi. Hopelijk heeft hij het gevonden en is hij er zonder kleerscheuren (ook letterlijk te nemen natuurlijk !) geraakt.
Het was een fijne dag en voor herhaling vatbaar wat mij betreft. Zo'n uitstapjes met Franstalige vrienden is bovendien ook goed voor m'n Frans, dat nog wat bijschaving behoeft...
Den Iepen-Iepen MiepMiep
Vrijdag had ik de eer en het genoegen dat den Iepen-Iepen MiepMiep recht over mij in de trein kwam zitten. Terwijl hij rustig zijn boterhammetjes zat op te eten en De Standaard las, kon ik hem op m'n gemak even monsteren : hij wordt, net als ik een dagje ouder.
Den Iepen-Iepen MiepMiep is tegelijk een typische pendelaar en tegelijk ook een ondernemend manneke. Werkzaam bij KBC (niet moeilijk te zien, want er zijn zo van die personen aan wie de badge van hun werkgever wel vergroeid lijkt en die dus nooit zonder buiten schijnen te komen) en tegelijk zou men hem kunnen strikken voor een prominente rol in een reclamefilmpje voor Duracell. KBC legt namelijk bussen in om zijn pendelend personeel vanaf het Noordstation naar het grote gebouw aan de Havenlaan te vervoeren. Dat is echter niet aan onze vriend besteed, neen, den Iepen-Iepen MiepMiep begeeft zich doorgaans te voet naar zijn werkplek. En dat aan een stevig tempo. Vandaar het tweede lid van zijn bijnaam, want hij doet me denken aan de roadrunner uit de bekende tekenfilmreeks.
Het eerste lid valt te verklaren door het eerder hees en relatief hoog stemgeluid dat hij soms voortbrengt.
Voor de rest ziet hij er normaal uit : gemiddelde hoogte, brilletje, licht krullend haar. Maar vrijdagochtend had hij nog een ander attribuut aan/bij dat mijn aandacht trok : sandalen en kousen assorti met zijn donkerblauwe broek of zwarte broek. Mooi is dat.
De sater zie ik ook nog wel met sandalen naar Brussel trekken, da's nog zo'n stijlicoon die dezelfde trein als ik neem.
Den Iepen-Iepen MiepMiep is tegelijk een typische pendelaar en tegelijk ook een ondernemend manneke. Werkzaam bij KBC (niet moeilijk te zien, want er zijn zo van die personen aan wie de badge van hun werkgever wel vergroeid lijkt en die dus nooit zonder buiten schijnen te komen) en tegelijk zou men hem kunnen strikken voor een prominente rol in een reclamefilmpje voor Duracell. KBC legt namelijk bussen in om zijn pendelend personeel vanaf het Noordstation naar het grote gebouw aan de Havenlaan te vervoeren. Dat is echter niet aan onze vriend besteed, neen, den Iepen-Iepen MiepMiep begeeft zich doorgaans te voet naar zijn werkplek. En dat aan een stevig tempo. Vandaar het tweede lid van zijn bijnaam, want hij doet me denken aan de roadrunner uit de bekende tekenfilmreeks.
Het eerste lid valt te verklaren door het eerder hees en relatief hoog stemgeluid dat hij soms voortbrengt.
Voor de rest ziet hij er normaal uit : gemiddelde hoogte, brilletje, licht krullend haar. Maar vrijdagochtend had hij nog een ander attribuut aan/bij dat mijn aandacht trok : sandalen en kousen assorti met zijn donkerblauwe broek of zwarte broek. Mooi is dat.
De sater zie ik ook nog wel met sandalen naar Brussel trekken, da's nog zo'n stijlicoon die dezelfde trein als ik neem.
donderdag 8 mei 2008
Das Boot
Een prachtige, meeslepende anti-oorlogsfilm, met als grote ster, naast de U-boot, Jürgen Prochnow als de 'Kaleun' (Kapitän-Leutnant). We hebben hem in stukken bekeken, iedere avond zowat een half uur tot een klein uur, wat uiteraard niet ideaal is, maar kom, langer was ook moeilijk haalbaar.
De 'boze' Duitsers worden hier geportretteerd als gewone mensen met hun kwaliteiten en zwakheden en je leeft als kijker mee met het reilen en zeilen in de duikboot.
Naar verluidt zou hij overigens wegens zijn vertolking een rolmodel in de homowereld zijn geworden. Geen idee of het klopt (een homo zou dat M. ooit hebben toevertrouwd), maar het verbaast me niet.
Voor het eerst ook samen met de kinderen bekeken (de uitgebreide versie 'director's cut') en ik denk dat de oudste ook wel onder de indruk was. Hopelijk beseft hij zo nog beter dat oorlog geen pretje is en dat het uiteindelijk weinig uitmaakt welke nationaliteit 'de goede' zijn en wie 'de slechte'.
maandag 5 mei 2008
Zin ?
Om Theodor Adorno te parafraseren : is bloggen geen barbaarse daad in tijden dat in Oost-Kongo de meest verschrikkelijke misdaden welig tieren en er in een dorp vlakbij een asielzoeker uit pure wanhoop zelfmoord pleegt in zijn cel ?
De man had de euvele moed om hier een beter leven te zoeken zonder over de juiste documenten te beschikken ; zoiets kunnen we als beschaafde natie uiteraard niet dulden.
"Etranger ! Papiers !!", om Léo Ferré te parafraseren.
Tijden waarin Europa serieus overweegt om zijn asielbeleid aanzienlijk te verstrengen om zichzelf zo nog meer af te schermen en kan voortdoen alsof we zelf geen deel hebben aan de oorzaken die anderen ertoe aanzetten om hun land te ontvluchten en eventueel hier hun toevlucht te komen zoeken.
Naastenliefde, verdrukten helpen, het vrije verkeer van arbeid ? Allemaal mooie principes die dan de prullenmand in vliegen.
God, wat ben ik blij dat ik niet bij de Dienst Vreemdelingenzaken werk, of bij het Commissariaat-generaal voor vluchtelingen en staatlozen, Fedasil enz. Ik zou mezelf niet meer in de spiegel kunnen bekijken vrees ik en er mentaal compleet aan kapotgaan. Wat mij betreft, werken al die instellingen mee aan een beleid dat een misdaad tegen de menselijkheid vormt.
Al zijn er ongetwijfeld tal van personen die er hun brood verdienen die het goed menen. Maar dat was vroeger zeker ook zo in andere landen en onder andere regimes, waar toen zelfs idealisten zich inspanden voor een verwerpelijke ideologie. Allemaal radertjes die meedraaien in die grote onmenselijke en ontmenselijkende machine. En dat allemaal mede in mijn naam.
Er zijn van die dagen dat zoiets triviaals als een blog eigenlijk pervert lijkt.
En intussen leest er hier een scholier mee die me vragen stelt over wat ik neertyp. En probeer dan maar eens een genuanceerd antwoord te geven, los van je persoonlijke mening, want daar heeft hij recht op...
De man had de euvele moed om hier een beter leven te zoeken zonder over de juiste documenten te beschikken ; zoiets kunnen we als beschaafde natie uiteraard niet dulden.
"Etranger ! Papiers !!", om Léo Ferré te parafraseren.
Tijden waarin Europa serieus overweegt om zijn asielbeleid aanzienlijk te verstrengen om zichzelf zo nog meer af te schermen en kan voortdoen alsof we zelf geen deel hebben aan de oorzaken die anderen ertoe aanzetten om hun land te ontvluchten en eventueel hier hun toevlucht te komen zoeken.
Naastenliefde, verdrukten helpen, het vrije verkeer van arbeid ? Allemaal mooie principes die dan de prullenmand in vliegen.
God, wat ben ik blij dat ik niet bij de Dienst Vreemdelingenzaken werk, of bij het Commissariaat-generaal voor vluchtelingen en staatlozen, Fedasil enz. Ik zou mezelf niet meer in de spiegel kunnen bekijken vrees ik en er mentaal compleet aan kapotgaan. Wat mij betreft, werken al die instellingen mee aan een beleid dat een misdaad tegen de menselijkheid vormt.
Al zijn er ongetwijfeld tal van personen die er hun brood verdienen die het goed menen. Maar dat was vroeger zeker ook zo in andere landen en onder andere regimes, waar toen zelfs idealisten zich inspanden voor een verwerpelijke ideologie. Allemaal radertjes die meedraaien in die grote onmenselijke en ontmenselijkende machine. En dat allemaal mede in mijn naam.
Er zijn van die dagen dat zoiets triviaals als een blog eigenlijk pervert lijkt.
En intussen leest er hier een scholier mee die me vragen stelt over wat ik neertyp. En probeer dan maar eens een genuanceerd antwoord te geven, los van je persoonlijke mening, want daar heeft hij recht op...
Herontdekking (Nick Cave tris)
Daarstraks 'Tender Prey' gekocht, een lp die ik al haast 20 jaar op cassette heb maar nu ook op cd. Al heel lang had ik er niet meer naar geluisterd, maar deze avond dus wel weer en het blijft een verdomd aangename en, onder de juiste omstandigheden (wat joelende kinderen en een wegens diezelfde muziek balende partner bezwaarlijk zijn), heel intense luisterervaring.
R. begint zich qua muziekkeuze overigens meer en meer aan mij te spiegelen (zie ook zijn interesse voor The Stooges waarover ik eerder al berichtte) en verwijt zijn mama dat zij systematisch elke muziek die ik, en nu hij ook, graag hoor(t), verschrikkelijk vindt. Groot gelijk heeft ie !
R. begint zich qua muziekkeuze overigens meer en meer aan mij te spiegelen (zie ook zijn interesse voor The Stooges waarover ik eerder al berichtte) en verwijt zijn mama dat zij systematisch elke muziek die ik, en nu hij ook, graag hoor(t), verschrikkelijk vindt. Groot gelijk heeft ie !
zaterdag 3 mei 2008
Beekse Bergen
Gisteren hadden we allemaal een vrije dag en we profiteerden ervan om eens een uitstapje te doen. Het mooie weer was mooi meegenomen. Onze keuze viel op de Beekse Bergen, het natuurpark vlak over de grens. Geen van ons was er ooit al geweest en we waren wel benieuwd. Voor ons is het ook dichter dan bijvoorbeeld Planckendael, dus dat was ook een meevaller. Ook hoopten we dat er niet al te veel bezoekers zouden zijn, omdat we dachten dat het in Nederland misschien een gewone werkdag was.
Met dat laatste kwamen we mogelijk bedrogen uit, want er waren veel meer Nederlanders dan Belgen. Niettemin viel het met de volkstoeloop nog best mee en was het een aangename dag, met veel dieren. Het park biedt de mogelijkheid om de dieren te voet te bekijken of de auto, een bus of een boot te nemen. Wij hebben alles te voet gedaan en kozen voor de boot om de kinderen te plezieren, maar je kunt ze ook allemaal combineren. Ik vermoed dat het met de auto soms wel indrukwekkend moet zijn als je vlak langs een of ander 'wild' dier kunt rijden of in de buurt ervan stoppen. Helaas waren de batterijen van ons fototoestel halfweg ons bezoek leeg, dus heel veel foto's hebben we niet. Het gecombineerde bezoek aan 'speelland' (een deel van het complex) ging niet door omdat we er geen tijd meer voor hadden.
Opvallend (Nick Cave bis)
... hoe twee verschillende mensen die verondersteld worden er verstand van te hebben, namelijk muziekjournalisten, van mening kunnen verschillen. Het toont ook meteen aan dat hun recenties met de nodige korrels zout moeten worden genomen.
De De Standaard-journalist toonde zich bijzonder tevreden, terwijl die van De Morgen het maar een povere vertoning vond. Wie moet je dan geloven ? Wat mij betreft geen van beide, maar zeker niet die van De Morgen, want onze meningen over concerten die we beide bijwoonden, verschilden al vaker grondig.
De De Standaard-journalist toonde zich bijzonder tevreden, terwijl die van De Morgen het maar een povere vertoning vond. Wie moet je dan geloven ? Wat mij betreft geen van beide, maar zeker niet die van De Morgen, want onze meningen over concerten die we beide bijwoonden, verschilden al vaker grondig.
vrijdag 2 mei 2008
Nick Cave & The Bad Seeds
...gisterenavond in concert in Vorst Nationaal en ik mocht erbij zijn.
Door m'n (alweer) te lang getalm was het namelijk een of twee weken op voorhand uitverkocht, maar prompt reageren van mijn part leverde via ebay alsnog een ticket op en bovendien tegen een bijzonder redelijke prijs. Vooraf vroeg ik me af hoe dit concert zich zou verhouden t.o.v. datgene dat ik begin de jaren '90 in de Brielpoort in Deinze bijwoonde. Toen verliet ik de zaal enigszins ontgoocheld omdat ik gehoopt had de Nick Cave van de jaren '80 aan het werk te zien, maar die dagen lagen toen al een tijdje achter hem. Het was zeker geen slecht concert, maar het kwam toen wel na een van zijn wat mij betreft mindere platen (Henry's Dream) en het had niet de verhoopte intensiteit of angstaanjagendheid. Wat ook een rol kon spelen in de manier waarop ik het komende concert zou ervaren, was het feit dat ik zijn laatste plaat nog niet in huis heb en er nog geen enkel nummer van heb gehoord.
Samen met R.D. en zijn charmante echtgenote begaf ik me gisteren dus op weg. Het begin van het concert was gepland om 20.00 uur, maar tot onze grote verrassing begon het voorprogramma al rond 19.30 uur. Tja, wat kan ik erover zeggen ? Deze groep paste helemaal niet in de bunker van Vorst Nationaal. De muzikanten waren met 3, een met akoestische gitaar, een bassist en iemand aan de xylofoon (of iets dergelijks). De songs van de Australische groep kwamen totaal niet tot hun recht en 95 % van het publiek luisterde ook niet, want langs alle kanten hoorde je geroezemoes. Naar het einde toe konden hun nummers me meer boeien dan in het begin, maar niettemin vroegen we ons toch steeds af of hun concert nog lang zou duren (uiteindelijk 30 à 45 minuten).
Na een pauze van toch wel een half uur, kwamen dan toch The Bad Seeds het podium op en als laatste een ogenschijnlijk goed geluimde Nick Cave. En meteen staken ze bijzonder energiek van wal, wat bij mij zeker in goede aarde viel. De toon was meteen gezet, ook qua inzet van de voorman, want hij gaf zich nu opnieuw volop. Maar deze aanpak kon me wel niet steeds bekoren, zoals in het geval van zijn klassieker 'Tupelo'. Het is een zaak om er volop tegenaan te gaan, maar hier was er naast de stem van Cave meer een soort muzikale brij hoorbaar vond ik. De typische Bargeld-riff in het nummer, die het wat mij betreft draagt, verdween haast compleet in al het (weliswaar indrukwekkende) muzikale geweld. Daarnaast vond ik ook dat de korte pauzes tussen elk nummer, de vaart wat uit het concert haalden. Daarbovenop kwam dat hij er af en toe een trager nummer of ballade tussen gooide (genre 'The Ship Song'), waardoor het concert voor mij persoonlijk soms wat verzandde. Die indruk werd nog versterkt door het feit dat ik zijn nieuwste plaat dus helemaal niet ken en die nummer bijgevolg evenmin herkende.
Cave heeft zijn houding t.o.v. zijn publiek ook fundamenteel veranderd in vergelijking met pakweg 20 jaar geleden, toen hij het vaak uitdaagde en eerder vijandelijk bejegende of in ieder geval op afstand hield. Daarvan viel nu niets meer te merken en zeker tijdens de eerste helft van het concert zocht hij vaak contact met de toeschouwers en maakte grapjes. Niks geen beklemmende, onheilspellende sfeer meer. De andere groepsleden leken het trouwens ook best naar hun zin te hebben, want Mick Harvey stond de helft van de tijd te lachen naar de anderen. Cave deed zelfs talrijke pogingen om een danspasje te doen, maar of hem dat goed afging, laat ik in het midden. Mogelijk oefent Brazilië dan toch nog enige invloed op hem uit ! De voormalige King Crow ging wel niet als een bezetene te keer, maar was toch bijzonder gedreven.
Na 75 minuten stopte de groep er dan mee. Maar gelukkig deden ze nog 2 bissen met in totaal 5 nummers waarin ze het publiek een paar maal weer collectief uit de bol lieten gaan. Tevens speelden ze ook het mooie 'Into my arms'.
Wat kan ik hier nu uit besluiten ?
Een goed concert, maar voor mijn part niet helemaal memorabel, wat ik aanvankelijk wel dacht na de sterke en heel energieke start.
Ook dat Nick Cave geëvolueerd is en dat ik ver achtergebleven ben. Van zijn eerste 4, 5 platen met de Bad Seeds heeft hij tot mijn ontgoocheling nauwelijks nummers gespeeld (wel Tupelo dus, ook Deanna, maar niets uit 'From her to eternity' bijvoorbeeld). Wat uiteindelijk wel een opluchting was voor mij was het laatste nummer, uit het onnavolgbare 'Your funeral... my trial'. Het hele concert lang hoopte ik dat hij ten minste 1 liedje uit dat monument zou spelen (The Carny, of Stranger than kindness of Hard on for love) en als laatste toegift, brachten ze inderdaad 'Hard on for love' (voor de leken, 'hard on' betekent hier wel degelijk ook 'erectie'; het nummer barst van de al dan niet expliciete seksuele toespelingen).
Daarnaast ben ik nog niet helemaal overtuigd van zijn croonerkwaliteiten. Op plaat vallen die songs best mee, maar live lijkt zijn stem me iets te beperkt om dat repertorium degelijk te brengen.
Niettemin was ik heel blij dat ik deze groep nog eens aan het werk heb gezien en gehoord (ook al is de bezetting niet meer dezelfde als in '92) en van mijn part mogen ze gerust nog eens terugkomen.
Door m'n (alweer) te lang getalm was het namelijk een of twee weken op voorhand uitverkocht, maar prompt reageren van mijn part leverde via ebay alsnog een ticket op en bovendien tegen een bijzonder redelijke prijs. Vooraf vroeg ik me af hoe dit concert zich zou verhouden t.o.v. datgene dat ik begin de jaren '90 in de Brielpoort in Deinze bijwoonde. Toen verliet ik de zaal enigszins ontgoocheld omdat ik gehoopt had de Nick Cave van de jaren '80 aan het werk te zien, maar die dagen lagen toen al een tijdje achter hem. Het was zeker geen slecht concert, maar het kwam toen wel na een van zijn wat mij betreft mindere platen (Henry's Dream) en het had niet de verhoopte intensiteit of angstaanjagendheid. Wat ook een rol kon spelen in de manier waarop ik het komende concert zou ervaren, was het feit dat ik zijn laatste plaat nog niet in huis heb en er nog geen enkel nummer van heb gehoord.
Samen met R.D. en zijn charmante echtgenote begaf ik me gisteren dus op weg. Het begin van het concert was gepland om 20.00 uur, maar tot onze grote verrassing begon het voorprogramma al rond 19.30 uur. Tja, wat kan ik erover zeggen ? Deze groep paste helemaal niet in de bunker van Vorst Nationaal. De muzikanten waren met 3, een met akoestische gitaar, een bassist en iemand aan de xylofoon (of iets dergelijks). De songs van de Australische groep kwamen totaal niet tot hun recht en 95 % van het publiek luisterde ook niet, want langs alle kanten hoorde je geroezemoes. Naar het einde toe konden hun nummers me meer boeien dan in het begin, maar niettemin vroegen we ons toch steeds af of hun concert nog lang zou duren (uiteindelijk 30 à 45 minuten).
Na een pauze van toch wel een half uur, kwamen dan toch The Bad Seeds het podium op en als laatste een ogenschijnlijk goed geluimde Nick Cave. En meteen staken ze bijzonder energiek van wal, wat bij mij zeker in goede aarde viel. De toon was meteen gezet, ook qua inzet van de voorman, want hij gaf zich nu opnieuw volop. Maar deze aanpak kon me wel niet steeds bekoren, zoals in het geval van zijn klassieker 'Tupelo'. Het is een zaak om er volop tegenaan te gaan, maar hier was er naast de stem van Cave meer een soort muzikale brij hoorbaar vond ik. De typische Bargeld-riff in het nummer, die het wat mij betreft draagt, verdween haast compleet in al het (weliswaar indrukwekkende) muzikale geweld. Daarnaast vond ik ook dat de korte pauzes tussen elk nummer, de vaart wat uit het concert haalden. Daarbovenop kwam dat hij er af en toe een trager nummer of ballade tussen gooide (genre 'The Ship Song'), waardoor het concert voor mij persoonlijk soms wat verzandde. Die indruk werd nog versterkt door het feit dat ik zijn nieuwste plaat dus helemaal niet ken en die nummer bijgevolg evenmin herkende.
Cave heeft zijn houding t.o.v. zijn publiek ook fundamenteel veranderd in vergelijking met pakweg 20 jaar geleden, toen hij het vaak uitdaagde en eerder vijandelijk bejegende of in ieder geval op afstand hield. Daarvan viel nu niets meer te merken en zeker tijdens de eerste helft van het concert zocht hij vaak contact met de toeschouwers en maakte grapjes. Niks geen beklemmende, onheilspellende sfeer meer. De andere groepsleden leken het trouwens ook best naar hun zin te hebben, want Mick Harvey stond de helft van de tijd te lachen naar de anderen. Cave deed zelfs talrijke pogingen om een danspasje te doen, maar of hem dat goed afging, laat ik in het midden. Mogelijk oefent Brazilië dan toch nog enige invloed op hem uit ! De voormalige King Crow ging wel niet als een bezetene te keer, maar was toch bijzonder gedreven.
Na 75 minuten stopte de groep er dan mee. Maar gelukkig deden ze nog 2 bissen met in totaal 5 nummers waarin ze het publiek een paar maal weer collectief uit de bol lieten gaan. Tevens speelden ze ook het mooie 'Into my arms'.
Wat kan ik hier nu uit besluiten ?
Een goed concert, maar voor mijn part niet helemaal memorabel, wat ik aanvankelijk wel dacht na de sterke en heel energieke start.
Ook dat Nick Cave geëvolueerd is en dat ik ver achtergebleven ben. Van zijn eerste 4, 5 platen met de Bad Seeds heeft hij tot mijn ontgoocheling nauwelijks nummers gespeeld (wel Tupelo dus, ook Deanna, maar niets uit 'From her to eternity' bijvoorbeeld). Wat uiteindelijk wel een opluchting was voor mij was het laatste nummer, uit het onnavolgbare 'Your funeral... my trial'. Het hele concert lang hoopte ik dat hij ten minste 1 liedje uit dat monument zou spelen (The Carny, of Stranger than kindness of Hard on for love) en als laatste toegift, brachten ze inderdaad 'Hard on for love' (voor de leken, 'hard on' betekent hier wel degelijk ook 'erectie'; het nummer barst van de al dan niet expliciete seksuele toespelingen).
Daarnaast ben ik nog niet helemaal overtuigd van zijn croonerkwaliteiten. Op plaat vallen die songs best mee, maar live lijkt zijn stem me iets te beperkt om dat repertorium degelijk te brengen.
Niettemin was ik heel blij dat ik deze groep nog eens aan het werk heb gezien en gehoord (ook al is de bezetting niet meer dezelfde als in '92) en van mijn part mogen ze gerust nog eens terugkomen.
donderdag 1 mei 2008
Hoera !
Gisterenavond heb ik samen met M., m'n schoonzus en haar man en m'n schoonvader meegedaan aan een quiz. De ambities waren niet echt hooggestemd (althans bij mij toch niet), maar we boekten een onverhoopt resultaat !
Er mochten ploegen meedoen bestaande uit 4 tot 6 personen ; wij waren met 5. Net voor het begin van de quiz, of net erna, kwam een volstrekt onbekende ons vragen of hij met ons mocht meedoen, aangezien we nog een plaatsje vrij hadden. Enigszins verbouwereerd antwoordden we "ja" en opgetogen nam hij plaats, waarna hij meteen de papieren met de rebussen in beslag nam. Ik wist meteen : "dit is een pro!". En ja hoor, al snel bleek hij een ervaren quizzer.
Na 5 van de 10 ronden stonden we op een gedeelde 4 plaats van de 19 ploegen. Ieder van ons draagde zijn of haar steentje bij en wist wel een paar antwoorden. Diegenen die niet zo sterk waren qua algemene kennis concentreerden zich op de rebussen, droedels e.d. en de anderen dan op de vragen. Onze onbekende collega had ook al snel door dat de fotovragen en rebussen al in andere quizzen waren gebruikt, waardoor hij ons kostbare punten opleverde die we anders vermoedelijk nooit zelf zouden hebben behaald. Ook was er eenmaal een betwisting van mijnentwege : op een vraag waarvan ik het antwoord zeker wist werd door de jury een verkeerd antwoord als correct beschouwd. De anders zo bedaarde, haast lethargische Brompot schoot plots wakker en wees de jury terecht. Aanvankelijk leken ze me niet te geloven, maar uiteindelijk konden ze na controle niets anders dan ons antwoord juist te rekenen en ons een extra punt toe te kennen (het was een vraag over een Formule 1-wedstrijd uit 1989 en wat dat betreft ben ik toch wel een kenner als ik zo eerlijk mag zijn). Juist is juist, verdorie !!
Zoals dat gaat met dergelijke evenementen zijn er rondes waarop onze ploeg iets minder goed presteerde en andere waarin we wel veel juiste antwoorden scoorden, maar ik denk dat we in geen enkele ronden minder dan 7/10 hebben behaald.
Na de laatste ronde bleken de eerste 3 ploegen zo dicht bij elkaar te liggen dat een hertelling zich opdrong, waarna dan de eindstand werd meegedeeld. Iedereen zat in spanning te wachten en de meesten van ons dachten aan een top 5-resultaat. Onze maat voor één avond hoopte zelfs op een 3de plaats. Naarmate men vorderde in de klassering nam ons ongeloof toe en enkelen van ons dachten dat men ons simpelweg vergeten was. Toch niet. Als winnaar van de kwis kwam onverhoopt 'Voor spek en bonen' uit de bus (M. kwam met de naam op de proppen). We gingen met welgeteld 1 punt de 2de vooraf !
Blij en goedgemutst gingen we naar huis, waarbij we elkaar nog uitgebreid bedankten en feliciteren. Rudy mag volgend jaar beslist weer met ons meedoen !
Er mochten ploegen meedoen bestaande uit 4 tot 6 personen ; wij waren met 5. Net voor het begin van de quiz, of net erna, kwam een volstrekt onbekende ons vragen of hij met ons mocht meedoen, aangezien we nog een plaatsje vrij hadden. Enigszins verbouwereerd antwoordden we "ja" en opgetogen nam hij plaats, waarna hij meteen de papieren met de rebussen in beslag nam. Ik wist meteen : "dit is een pro!". En ja hoor, al snel bleek hij een ervaren quizzer.
Na 5 van de 10 ronden stonden we op een gedeelde 4 plaats van de 19 ploegen. Ieder van ons draagde zijn of haar steentje bij en wist wel een paar antwoorden. Diegenen die niet zo sterk waren qua algemene kennis concentreerden zich op de rebussen, droedels e.d. en de anderen dan op de vragen. Onze onbekende collega had ook al snel door dat de fotovragen en rebussen al in andere quizzen waren gebruikt, waardoor hij ons kostbare punten opleverde die we anders vermoedelijk nooit zelf zouden hebben behaald. Ook was er eenmaal een betwisting van mijnentwege : op een vraag waarvan ik het antwoord zeker wist werd door de jury een verkeerd antwoord als correct beschouwd. De anders zo bedaarde, haast lethargische Brompot schoot plots wakker en wees de jury terecht. Aanvankelijk leken ze me niet te geloven, maar uiteindelijk konden ze na controle niets anders dan ons antwoord juist te rekenen en ons een extra punt toe te kennen (het was een vraag over een Formule 1-wedstrijd uit 1989 en wat dat betreft ben ik toch wel een kenner als ik zo eerlijk mag zijn). Juist is juist, verdorie !!
Zoals dat gaat met dergelijke evenementen zijn er rondes waarop onze ploeg iets minder goed presteerde en andere waarin we wel veel juiste antwoorden scoorden, maar ik denk dat we in geen enkele ronden minder dan 7/10 hebben behaald.
Na de laatste ronde bleken de eerste 3 ploegen zo dicht bij elkaar te liggen dat een hertelling zich opdrong, waarna dan de eindstand werd meegedeeld. Iedereen zat in spanning te wachten en de meesten van ons dachten aan een top 5-resultaat. Onze maat voor één avond hoopte zelfs op een 3de plaats. Naarmate men vorderde in de klassering nam ons ongeloof toe en enkelen van ons dachten dat men ons simpelweg vergeten was. Toch niet. Als winnaar van de kwis kwam onverhoopt 'Voor spek en bonen' uit de bus (M. kwam met de naam op de proppen). We gingen met welgeteld 1 punt de 2de vooraf !
Blij en goedgemutst gingen we naar huis, waarbij we elkaar nog uitgebreid bedankten en feliciteren. Rudy mag volgend jaar beslist weer met ons meedoen !
Abonneren op:
Posts (Atom)
