Al enkele jaren nam ik me voor om nog eens naar een opera te gaan, maar om verschillende redenen was dat er nog niet van gekomen.
In de jaren '90 had ik er al een paar gezien (een in Praag (een opera van Monteverdi denk ik) met een gecultiveerde meneer in wiens huis ik toen logeerde en eenmaal met M. in de Antwerpse opera waar we naar 'Lohengrin' van Wagner gingen). Maar dat was dus allemaal minstens 15 jaar geleden en ik herinner me er bitter weinig van.
Toen ik merkte dat De Toverfluit van Mozart op het programma van de Vlaamse Opera stond, besloot ik dat dit een mooie gelegenheid zou zijn om nog eens een voorstelling bij te wonen. Ik ken deze opera helemaal niet, dus het zou een ontdekking zijn.
Omdat het zo weinig gebeurt, is het ook genieten van het hele gebeuren rond de opvoering. Dus vorige week zondag, 23 december, vertrokken we met de trein naar Antwerpen (de auto lieten we maar thuis uit vrees voor de grote drukte op een koopzondag), waar we eens aangekomen wat rondwandelden op zoek naar een chocolatier (Günther Watté). Eens die gevonden en voldoende proviand ingeslagen voor de komende maanden, gingen we op ons gemak iets eten op een plek waar M. vroeger af en toe kwam toen ze met haar familie naar Antwerpen ging ('Het theekanneke' of iets dergelijks). Vervolgens wandelden we op ons gemak naar de Opera te gaan die op een boogscheut van het volkse taverne lag.
Eens aangekomen, kocht ik nog snel een programmaboekje en gingen we naar de 2de verdieping waar onze plekken waren. De bodes verzochten ons om toch maar eerst naar de inleiding te gaan luisteren. Zo gezegd zo gedaan, maar er was daar al zoveel volk verzameld dat we er niet meer binnen konden en na een paar minuten keerden we op onze stappen terug. Net op dat moment mocht het publiek de zaal binnen. Gedurende een dik half uur hebben we ons dan maar vergaapt aan de decoratie, het orkest dat zich opwarmde en aan het publiek dat geleidelijk binnen kwam. Toch wel een aparte sfeer heerst er in zo'n cultuurtempel. Daarbij was het ook fijn om enkele gesprekken af te luisteren van mensen die in de buurt zaten en De Toverfluit duidelijk al kenden.
Verrassend om zien was dat ondanks de hoge gemiddelde leeftijd van de toeschouwers, er ook redelijk wat kinderen en jongeren aanwezig waren. Het spreekt toch blijkbaar niet alleen mensen van de 3de leeftijd zoals wij aan, maar trekt eveneens vers bloed aan. Al zullen sommigen wel mee gemoeten hebben van pa en ma.
Het werd uiteindelijk een mooie voorstelling. Al snapten we weinig of niets van de regie, de muziek en de zang maakten veel goed. Enerzijds had ik liever een klassieke voorstelling gehad, met mooie gewaden, grootse, dramatische gebaren en dergelijke, maar anderzijds is het natuurlijk wel fijn om te merken dat opera, een genre dat toch vaak aanzien wordt als conservatief, vastgeroest, saai, ook de mogelijkheid biedt tot innovatie en nieuwe interpretaties van eeuwenoude klassiekers. Of die dan in de smaak vallen, is een andere zaak, maar er blijft ruimte voor vernieuwing. Niet iedereen in het publiek was tevreden met deze versie, zo hoorden we op weg terug naar het station, maar wellicht zou een 'traditionele' uitvoering ook heel wat kritiek gekregen hebben.
Benieuwd wanneer we de volgende keer nog eens naar een opera gaan.
Tot slot wens ik u, lezer, oprecht een fijn 2013 toe. Het ga u goed het komende jaar !
maandag 31 december 2012
zondag 30 december 2012
Walking with dinosaurs
Rond eind september - begin oktober had S. er lucht van gekregen dat er begin december een groots opgezette dinoshow gepland was in Brussel.
Hoewel de inkom verre van goedkoop was, vonden we dat we hem dat pleziertje wel mochten gunnen en kochten we dus 4 tickets.
Op een goede zondagochtend vertrokken we dus goegemutst naar de Heizel, waar in een van de paleizen het spektakel zou plaatsvinden. Zelf had ik lage verwachtingen en ik vermoedde dat het een nogal statische boel zou zijn met enkele grote poppen die wat met hun nek zouden draaien en lawaai zouden maken.
Aan de afrit voor de Heizel aangekomen, was het al vanop de autosnelweg aanschuiven, dus i.p.v. te blijven wachten, reed ik maar door tot de afrit 'Wemmel', waarna we op een 5 à 10 minuten een plek op de parking van Kinepolis gevonden hadden. Het voordeel van die buurt een beetje te kennen.
Dat was toch een vrij grote misrekening. Niet dat de show overweldigend was, maar er was een stuk meer te zien dan ik dacht. De dinosaurussen stonden meestal op een soort van sokkel op wieltjes die vanop afstand bestuurd werd en waren net heel mobiel, wellicht een stuk meer dan de echte beesten ooit geweest zijn. Het geheel werd ingeleid en becommentarieerd door een of andere acteur die paleontoloog speelde.
Er waren onder meer een T-Rex te zien, een stegosaurus, enkele beesten die op triceratopsen lijken (maar met 'maar' 2 horens), velociraptors (als ik het me goed herinner waren dat verklede mensen) en nog een boel sauriërs. Verrassend en vrij mooi was hoe de vegetatie werd uitgebeeld : d.m.v. opblaasbare plastic figuren/ballonnen.
Zo ging men op zowat anderhalf uur tijd van (mogelijk) het Trias, het Krijt en het Jura totdat die meteoriet in de Golf van Mexico stortte.
Ik denk wel dat de kinderen ervan genoten hebben en voor ons viel het ook een stuk beter mee dan aanvankelijk gedacht.
Daarna repten we ons naar Brupark om iets te gaan eten in hetzelfde Mexicaans restaurant waar we eerder dit jaar al geweest waren en waar S. met zoveel smaak zijn 'piou piou' had gegeten. Ditmaal was onze ervaring wat minder positief, ten eerste omdat S. heel wat minder enthousiast was over zijn (nochtans identieke) eten en ook omdat men ons tot tweemaal toe vergeten was (we zaten dan ook wat verdoken).
Maar al bij al een fijne dag, waarna we op ons gemak weer naar huis konden rijden, ondanks de overvloedige regen en de zomerbanden onder onze auto.
Hoewel de inkom verre van goedkoop was, vonden we dat we hem dat pleziertje wel mochten gunnen en kochten we dus 4 tickets.
Op een goede zondagochtend vertrokken we dus goegemutst naar de Heizel, waar in een van de paleizen het spektakel zou plaatsvinden. Zelf had ik lage verwachtingen en ik vermoedde dat het een nogal statische boel zou zijn met enkele grote poppen die wat met hun nek zouden draaien en lawaai zouden maken.
Aan de afrit voor de Heizel aangekomen, was het al vanop de autosnelweg aanschuiven, dus i.p.v. te blijven wachten, reed ik maar door tot de afrit 'Wemmel', waarna we op een 5 à 10 minuten een plek op de parking van Kinepolis gevonden hadden. Het voordeel van die buurt een beetje te kennen.
Dat was toch een vrij grote misrekening. Niet dat de show overweldigend was, maar er was een stuk meer te zien dan ik dacht. De dinosaurussen stonden meestal op een soort van sokkel op wieltjes die vanop afstand bestuurd werd en waren net heel mobiel, wellicht een stuk meer dan de echte beesten ooit geweest zijn. Het geheel werd ingeleid en becommentarieerd door een of andere acteur die paleontoloog speelde.
Er waren onder meer een T-Rex te zien, een stegosaurus, enkele beesten die op triceratopsen lijken (maar met 'maar' 2 horens), velociraptors (als ik het me goed herinner waren dat verklede mensen) en nog een boel sauriërs. Verrassend en vrij mooi was hoe de vegetatie werd uitgebeeld : d.m.v. opblaasbare plastic figuren/ballonnen.
Zo ging men op zowat anderhalf uur tijd van (mogelijk) het Trias, het Krijt en het Jura totdat die meteoriet in de Golf van Mexico stortte.
Ik denk wel dat de kinderen ervan genoten hebben en voor ons viel het ook een stuk beter mee dan aanvankelijk gedacht.
Daarna repten we ons naar Brupark om iets te gaan eten in hetzelfde Mexicaans restaurant waar we eerder dit jaar al geweest waren en waar S. met zoveel smaak zijn 'piou piou' had gegeten. Ditmaal was onze ervaring wat minder positief, ten eerste omdat S. heel wat minder enthousiast was over zijn (nochtans identieke) eten en ook omdat men ons tot tweemaal toe vergeten was (we zaten dan ook wat verdoken).
Maar al bij al een fijne dag, waarna we op ons gemak weer naar huis konden rijden, ondanks de overvloedige regen en de zomerbanden onder onze auto.
zaterdag 15 december 2012
Amina Alaoui
Zowat een maand geleden was deze zangeres met haar groep voor een concert te gast in het plaatselijk cultureel centrum.
Om allerlei redenen was ik de avond van het concert heel moe en tijdens het eerste en tweede muziekstuk vreesde ik dat ik misschien zou indommelen of op z'n minst zou beginnen knikkebollen, waardoor een groot stuk aan me zou voorbijgaan. Maar dat bleek uiteindelijk onterecht. Na het voor een Westers oor mogelijk wat monotoon begin, evolueerde de set naar
Mevrouw Alaoui en haar kompanen brachten een mooie set en na het buitenkomen had ik niet de indruk een anderhalf à twee uur durend concert te hebben bijgewoond.
Ze brachten een mengeling van Noord-Afrikaanse, Arabische (vermoed ik), Spaanse en Portugese liederen of waarin muzikale invloeden uit die plaatsen/streken met elkaar werden vermengd.
Om allerlei redenen was ik de avond van het concert heel moe en tijdens het eerste en tweede muziekstuk vreesde ik dat ik misschien zou indommelen of op z'n minst zou beginnen knikkebollen, waardoor een groot stuk aan me zou voorbijgaan. Maar dat bleek uiteindelijk onterecht. Na het voor een Westers oor mogelijk wat monotoon begin, evolueerde de set naar
Mevrouw Alaoui en haar kompanen brachten een mooie set en na het buitenkomen had ik niet de indruk een anderhalf à twee uur durend concert te hebben bijgewoond.
Ze brachten een mengeling van Noord-Afrikaanse, Arabische (vermoed ik), Spaanse en Portugese liederen of waarin muzikale invloeden uit die plaatsen/streken met elkaar werden vermengd.
donderdag 13 december 2012
Generatiekloof
Gisteren zat ik in de trein voor twee leerlingen uit het laatste jaar secundair die hun les geschiedenis aan het leren waren.
Namen die voorbijkwamen en die ze merkbaar niet kenden : Chroesjtsjov, Breznjev, Mao Zedong, Chiang Kai Shek, Tito, Ho Chi Minh...
Van Stalin hadden ze blijkbaar toch minstens eens gehoord.
Toch wel verbazend voor iemand als ik die tiener was in de jaren '80 van de vorige eeuw.
Niet dat ik dat zo erg vind (alhoewel) en zij kennen wellicht talloze namen die bij mij geen belletje doen rinkelen, maar het viel toch wel op dat ze in een compleet andere wereld en tijdsbestel zijn opgegroeid dan ik. En eigenlijk zouden ze toch op z'n minst al van Mao gehoord mogen hebben, zeker nu China economisch en in de internationale politiek een steeds grotere rol speelt.
'k Had wel een paar maal zin om me om te draaien en hen wat bij te scholen, maar dat heb ik wijselijk niet gedaan.
Namen die voorbijkwamen en die ze merkbaar niet kenden : Chroesjtsjov, Breznjev, Mao Zedong, Chiang Kai Shek, Tito, Ho Chi Minh...
Van Stalin hadden ze blijkbaar toch minstens eens gehoord.
Toch wel verbazend voor iemand als ik die tiener was in de jaren '80 van de vorige eeuw.
Niet dat ik dat zo erg vind (alhoewel) en zij kennen wellicht talloze namen die bij mij geen belletje doen rinkelen, maar het viel toch wel op dat ze in een compleet andere wereld en tijdsbestel zijn opgegroeid dan ik. En eigenlijk zouden ze toch op z'n minst al van Mao gehoord mogen hebben, zeker nu China economisch en in de internationale politiek een steeds grotere rol speelt.
'k Had wel een paar maal zin om me om te draaien en hen wat bij te scholen, maar dat heb ik wijselijk niet gedaan.
woensdag 21 november 2012
Degoutant
Een paar dagen geleden publiceerde The Economist een vlammmend artikel over Frankrijk, dat als de grote bedreiging voor de euro-zone werd afgeschilderd.
Het blad bekende ook meteen kleur door die landen te noemen die op de juiste weg naar het herstel waren met broodnodige hervormingen : onder meer Italië, Portugal, Spanje...
Ironie van de geschiedenis : in Frankrijk was net het rapport Gallois verschenen, waarin gepleit wordt voor een aantal hervormingsmaatregelen. Meteen was de special van The Economist bij het verschijnen al ten minste deels achterhaald.
Tja, wat moet je daarmee ?
In de vuilbak keilen, zeker...
Het blad bekende ook meteen kleur door die landen te noemen die op de juiste weg naar het herstel waren met broodnodige hervormingen : onder meer Italië, Portugal, Spanje...
Ironie van de geschiedenis : in Frankrijk was net het rapport Gallois verschenen, waarin gepleit wordt voor een aantal hervormingsmaatregelen. Meteen was de special van The Economist bij het verschijnen al ten minste deels achterhaald.
Tja, wat moet je daarmee ?
In de vuilbak keilen, zeker...
donderdag 15 november 2012
Frankenweenie
Een tiental dagen geleden ben ik de recentst uitgebrachte film van Tim Burton moederziel alleen gaan bekijken. De andere gezinsleden hadden, zoals wel vaker, blijkbaar andere prioriteiten (S. had geen zin omdat hij een afkeer heeft van zwart-witfilms...).
Eindelijk nog eens een grootse Tim Burton, na twee (voor mij althans) teleurstellende prenten die ik onlangs op dvd had bekeken : 'Sweeney Todd' (een musical, o horror !) en 'Alice in Wonderland'.
Doordat ik zijn gelijknamige kortfilm uit de jaren '80 al had gezien, was vooral het eerste gedeelte redelijk voorspelbaar, maar dat wordt wel goedgemaakt door de leuke vondsten, het tweede deel en beslist ook door de gebruikte techniek : echte poppetjes die door de 'stop motiontechniek' tot leven worden gewekt. Persoonlijk verkies ik zoveel meer dit soort speciale effecten dan wat men met behulp van computerprogramma's op het scherm kan brengen. Bij stop motion komt nog echt ambachtelijk werk kijken, ook al hebben de mensen achter digitale toverkunstjes (CGI) ongetwijfeld ook hun verdiensten. Stop-motion is bijzonder arbeidsintensief : per seconde beeld, moeten de 'acteurs' (vaak dus poppen) 25 maal gefilmd worden in steeds een miniem verschillende houding zodat het allemaal vloeiend lijkt i.p.v. schokkerig. Begin er maar aan voor een film van 80 à 90 minuten...
Het is voor Burton ook niet de eerste maal dat hij zich aan deze techniek waagt. Eerder maakte hij al 'The Nightmare before Christmas' en 'James and the Giant Peach' mee mogelijk en regisseerde hij zelf het onvolprezen 'Corpse Bride' ; stuk voor stuk parels.
Onder meer leuk in 'Frankenweenie' zijn de knipoogjes van de regisseur naar acteurs en thema's die hem boeien : zo verschijnt op een bepaald moment Christopher Lee als Dracula even in beeld en een van de 'angstaanjagende' personages verwijst overduidelijk naar het Japanse monster Godzilla.
Burton gebruikt graag opvallende kleuren enkele van zijn films, maar in deze lijkt me de keuze voor een zwart-witfilm terecht. Het geeft er een eigen cachet aan, dat wonderwel past bij het thema. Het verhaal speelt zich, indien ik het me nog goed herinner, ook enkele tientallen jaren geleden af (jaren '50 of '60 ?), toen er nog griezel- en monsterfilms in wit-zwart gemaakt werden. Het past gewoon bij de sfeer die opgeroepen wordt.
Ik kan deze film alvast ten zeerste aanbevelen, ook voor kinderen, ook al zijn er wel een paar meer 'griezelige' momenten bij voor de jongsten. Daartegenover staat dan wel dat heel wat vondsten van Burton als vanouds erg geslaagd en grappig zijn en van veel creativiteit getuigen.
Eindelijk nog eens een grootse Tim Burton, na twee (voor mij althans) teleurstellende prenten die ik onlangs op dvd had bekeken : 'Sweeney Todd' (een musical, o horror !) en 'Alice in Wonderland'.
Doordat ik zijn gelijknamige kortfilm uit de jaren '80 al had gezien, was vooral het eerste gedeelte redelijk voorspelbaar, maar dat wordt wel goedgemaakt door de leuke vondsten, het tweede deel en beslist ook door de gebruikte techniek : echte poppetjes die door de 'stop motiontechniek' tot leven worden gewekt. Persoonlijk verkies ik zoveel meer dit soort speciale effecten dan wat men met behulp van computerprogramma's op het scherm kan brengen. Bij stop motion komt nog echt ambachtelijk werk kijken, ook al hebben de mensen achter digitale toverkunstjes (CGI) ongetwijfeld ook hun verdiensten. Stop-motion is bijzonder arbeidsintensief : per seconde beeld, moeten de 'acteurs' (vaak dus poppen) 25 maal gefilmd worden in steeds een miniem verschillende houding zodat het allemaal vloeiend lijkt i.p.v. schokkerig. Begin er maar aan voor een film van 80 à 90 minuten...
Het is voor Burton ook niet de eerste maal dat hij zich aan deze techniek waagt. Eerder maakte hij al 'The Nightmare before Christmas' en 'James and the Giant Peach' mee mogelijk en regisseerde hij zelf het onvolprezen 'Corpse Bride' ; stuk voor stuk parels.
Onder meer leuk in 'Frankenweenie' zijn de knipoogjes van de regisseur naar acteurs en thema's die hem boeien : zo verschijnt op een bepaald moment Christopher Lee als Dracula even in beeld en een van de 'angstaanjagende' personages verwijst overduidelijk naar het Japanse monster Godzilla.
Burton gebruikt graag opvallende kleuren enkele van zijn films, maar in deze lijkt me de keuze voor een zwart-witfilm terecht. Het geeft er een eigen cachet aan, dat wonderwel past bij het thema. Het verhaal speelt zich, indien ik het me nog goed herinner, ook enkele tientallen jaren geleden af (jaren '50 of '60 ?), toen er nog griezel- en monsterfilms in wit-zwart gemaakt werden. Het past gewoon bij de sfeer die opgeroepen wordt.
Ik kan deze film alvast ten zeerste aanbevelen, ook voor kinderen, ook al zijn er wel een paar meer 'griezelige' momenten bij voor de jongsten. Daartegenover staat dan wel dat heel wat vondsten van Burton als vanouds erg geslaagd en grappig zijn en van veel creativiteit getuigen.
zondag 11 november 2012
Motorrit (eerste en laatste)
Enigszins op de vlucht voor het snel verrechtsende politieke klimaat in ons weergaloze Vlaanderenland had ik me voor het laatste weekend van oktober opgegeven voor een motorrit in het Luikse, met begin- en eindpunt in Hoei : de ABR1.
ABR stond voor 'Andere boskesrit'. De maker van de rit heeft er al jaren een traditie van gemaakt om eind oktober een herfstrit te organiseren, de alom bekende IS'en (Indian Summerritten).
Voor mij was het alweer enkele jaren geleden dat ik nog had meegereden, maar dit jaar had ik er nog eens zin in.
Deze ABR moet zowat de enige echte motorrit geweest zijn die ik in 2012 heb gereden. Voor de rest kwam de motor enkel buiten voor het afmalen van vervelende woon-werkkilometers of om in de streek amper een of twee uur rond te tuffen om de accu nog wat in goede staat te houden. Met het winterweer in aantocht zal ik de komende anderhalve maand wellicht niet vaak meer met de Ducati op de baan te vinden zijn.
Zodoende trok ik op zaterdag rond 7 uur m'n motorkledij aan om richting Mol te rijden, waar ik met twee anderen had afgesproken om binnendoor naar Hoei te rijden. Het was wellicht de eerste nacht met lichte nachtvorst, want op verschillende plaatsen waren autoruiten bevroren.
Risico's op ijzelplekken dus, wat nooit fijn is als je met de motorfiets onderweg bent.
In Hoei aangekomen, was er tijd om wat bij te kletsen met enkele mensen die ik al lang niet meer gezien had of met anderen die ik nog nooit in levende lijve had ontmoet. En dan de motor op, waar na een paar kilometer al de eerste ontgoocheling volgde : m'n Tripy-toestel (een soort van elektronisch roadbook dat op een opgeblazen GPS-apparaat lijkt, liet het afweten en dat voor de rest van de rit).
Dan maar aangepikt bij een groepje dat achter me aan kwam en getracht om het papieren roadbook te volgen dat ik zekerheidshalve toch maar geprint had, ook in deze tijden van hoogtechnologische snufjes.
Om een lang verhaal kort(er) te maken : de rit was fijn, maar verliep voor mij niet geheel zonder problemen. De zon was gelukkig van de partij, maar vaak werd je er ook door verblind, wat strak sturen niet bevordert...
Daarnaast zat ik na een paar uur met veel pijn in de handen, polsen, schouders en ook nek in die mate zelfs dat ik op den duur probeerde zo weinig mogelijk te schakelen om zo men linkerhand en polsen te ontzien. Dat kwam deels door de relatief lage snelheid (de Duc is gebouwd om er vlot mee te rijden, niet om uren over half natte, deels door bladeren bedekte kronkelwegen te rijden en dat reflecteert zich in de sportieve zitpositie). De winterhandschoenen zorgden er daarnaast ook voor dat ik extra hard de koppelingshendel moest inknijpen.
Onderweg ook nog m'n compagnon de route moeten rechthelpen... Gelukkig was er buiten zijn ego nauwelijks schade aan hem of z'n moto.
Maar bon. Ik heb de rit uitgereden en ben vrij snel daarna naar huis vertrokken, via de snelweg zodat ik minder zou hoeven te schakelen. Verstijfd en verkrampt kwam ik anderhalf uur later aan, waar ik met m'n laatste krachten de motor in de garage geduwd heb en met grote moeite de trap op gestrompeld ben om uit te rusten.
ABR stond voor 'Andere boskesrit'. De maker van de rit heeft er al jaren een traditie van gemaakt om eind oktober een herfstrit te organiseren, de alom bekende IS'en (Indian Summerritten).
Voor mij was het alweer enkele jaren geleden dat ik nog had meegereden, maar dit jaar had ik er nog eens zin in.
Deze ABR moet zowat de enige echte motorrit geweest zijn die ik in 2012 heb gereden. Voor de rest kwam de motor enkel buiten voor het afmalen van vervelende woon-werkkilometers of om in de streek amper een of twee uur rond te tuffen om de accu nog wat in goede staat te houden. Met het winterweer in aantocht zal ik de komende anderhalve maand wellicht niet vaak meer met de Ducati op de baan te vinden zijn.
Zodoende trok ik op zaterdag rond 7 uur m'n motorkledij aan om richting Mol te rijden, waar ik met twee anderen had afgesproken om binnendoor naar Hoei te rijden. Het was wellicht de eerste nacht met lichte nachtvorst, want op verschillende plaatsen waren autoruiten bevroren.
Risico's op ijzelplekken dus, wat nooit fijn is als je met de motorfiets onderweg bent.
In Hoei aangekomen, was er tijd om wat bij te kletsen met enkele mensen die ik al lang niet meer gezien had of met anderen die ik nog nooit in levende lijve had ontmoet. En dan de motor op, waar na een paar kilometer al de eerste ontgoocheling volgde : m'n Tripy-toestel (een soort van elektronisch roadbook dat op een opgeblazen GPS-apparaat lijkt, liet het afweten en dat voor de rest van de rit).
Dan maar aangepikt bij een groepje dat achter me aan kwam en getracht om het papieren roadbook te volgen dat ik zekerheidshalve toch maar geprint had, ook in deze tijden van hoogtechnologische snufjes.
Om een lang verhaal kort(er) te maken : de rit was fijn, maar verliep voor mij niet geheel zonder problemen. De zon was gelukkig van de partij, maar vaak werd je er ook door verblind, wat strak sturen niet bevordert...
Daarnaast zat ik na een paar uur met veel pijn in de handen, polsen, schouders en ook nek in die mate zelfs dat ik op den duur probeerde zo weinig mogelijk te schakelen om zo men linkerhand en polsen te ontzien. Dat kwam deels door de relatief lage snelheid (de Duc is gebouwd om er vlot mee te rijden, niet om uren over half natte, deels door bladeren bedekte kronkelwegen te rijden en dat reflecteert zich in de sportieve zitpositie). De winterhandschoenen zorgden er daarnaast ook voor dat ik extra hard de koppelingshendel moest inknijpen.
Onderweg ook nog m'n compagnon de route moeten rechthelpen... Gelukkig was er buiten zijn ego nauwelijks schade aan hem of z'n moto.
Maar bon. Ik heb de rit uitgereden en ben vrij snel daarna naar huis vertrokken, via de snelweg zodat ik minder zou hoeven te schakelen. Verstijfd en verkrampt kwam ik anderhalf uur later aan, waar ik met m'n laatste krachten de motor in de garage geduwd heb en met grote moeite de trap op gestrompeld ben om uit te rusten.
woensdag 31 oktober 2012
Heel moeilijk (crisis)
Eind vorige week heb ik twee mensen met een startbaancontract ("Rosetta-contract") moeten meedelen dat hun contract helaas niet wordt omgezet naar een contract van onbepaalde duur.
Beide worden binnenkort van 26 jaar en dus vervalt hun huidig contract automatisch op het eind van het trimester waarop ze die leeftijd bereiken.
De beslissing om hen al dan niet te houden was dan nog niet eens gebaseerd op een discussie over hun capaciteiten. De enige factoren die meespeelden waren het beschikbare budget voor contractuele collega's en minstens 1 'politieke' beweegreden, namelijk dat er iemand in dienst moet treden om een andere collega tevreden te stellen...
Een Louis Schweitzer, Nick Reilly, Lakshmy Mittal of Stephen Odell ben ik nog lang niet natuurlijk, maar het voelt verdomd ongemakkelijk aan, te meer omdat ik op persoonlijk vlak met beide collega's goed overweg kon.
En ik vrees dat het middellange of lange termijn niet bij deze twee personen zal blijven...
Beide worden binnenkort van 26 jaar en dus vervalt hun huidig contract automatisch op het eind van het trimester waarop ze die leeftijd bereiken.
De beslissing om hen al dan niet te houden was dan nog niet eens gebaseerd op een discussie over hun capaciteiten. De enige factoren die meespeelden waren het beschikbare budget voor contractuele collega's en minstens 1 'politieke' beweegreden, namelijk dat er iemand in dienst moet treden om een andere collega tevreden te stellen...
Een Louis Schweitzer, Nick Reilly, Lakshmy Mittal of Stephen Odell ben ik nog lang niet natuurlijk, maar het voelt verdomd ongemakkelijk aan, te meer omdat ik op persoonlijk vlak met beide collega's goed overweg kon.
En ik vrees dat het middellange of lange termijn niet bij deze twee personen zal blijven...
maandag 15 oktober 2012
Met dank aan Ben R.
Hierbij een nummer uit een plaat die ik al ruim 12 jaar geleden heb leren kennen (we woonden toen nog in Brussel, vanwaar we in 2000 helaas zijn verhuisd), met dank aan een toenmalige, boomlange en heel aimabele vriend.
Met hem is het contact helaas vervlogen lijkt het, maar bij wijze van dank toch het onderstaande nummer. Hij was het namelijk die me toen die plaat of cd (weet ik niet goed meer) leende om hem te beluisteren.
Ik had er enkele nummers van opgenomen op cassette en die heel sporadisch nog eens beluisterd, maar regelmatig belande de cassette voor een tijd in de vergeethoek, waar ik er dan af en toe bij wijze van toeval nog eens op stootte.
Toen ik er onlangs nog eens aan terugdacht, vond ik het toch maar tijd om de cd te kopen, voordat ook dat soort dragers definitief verdwijnt en daarmee wellicht het album in kwestie, want interessant zal de digitale verkoop ervan niet zijn. De laatste tijd heb ik wel meer cd's gekocht die ik -soms decennia geleden- had opgenomen op cassette : werken van Warren Zevon, Talking Heads bijvoorbeeld.
Het is een samenwerking tussen twee leden van de baanbrekende groep Can en de basspeler Jah Wobble. Geen idee of dit een vooraf gepland project was of dat Czukay en Liebezeit enerzijds en Wobble anderzijds elkaar toevallig getroffen hebben in een studio om dan enkele nummers op te nemen. Dit alles in het begin van de jaren '80.
Dit is het derde van de plaat "Full Circle" en ik kan er momenteel nauwelijks genoeg van krijgen. Heel repititief, enigszins hypnotiserend maar tegelijk bijzonder sfeervol vind ik.
Met hem is het contact helaas vervlogen lijkt het, maar bij wijze van dank toch het onderstaande nummer. Hij was het namelijk die me toen die plaat of cd (weet ik niet goed meer) leende om hem te beluisteren.
Ik had er enkele nummers van opgenomen op cassette en die heel sporadisch nog eens beluisterd, maar regelmatig belande de cassette voor een tijd in de vergeethoek, waar ik er dan af en toe bij wijze van toeval nog eens op stootte.
Toen ik er onlangs nog eens aan terugdacht, vond ik het toch maar tijd om de cd te kopen, voordat ook dat soort dragers definitief verdwijnt en daarmee wellicht het album in kwestie, want interessant zal de digitale verkoop ervan niet zijn. De laatste tijd heb ik wel meer cd's gekocht die ik -soms decennia geleden- had opgenomen op cassette : werken van Warren Zevon, Talking Heads bijvoorbeeld.
Het is een samenwerking tussen twee leden van de baanbrekende groep Can en de basspeler Jah Wobble. Geen idee of dit een vooraf gepland project was of dat Czukay en Liebezeit enerzijds en Wobble anderzijds elkaar toevallig getroffen hebben in een studio om dan enkele nummers op te nemen. Dit alles in het begin van de jaren '80.
Dit is het derde van de plaat "Full Circle" en ik kan er momenteel nauwelijks genoeg van krijgen. Heel repititief, enigszins hypnotiserend maar tegelijk bijzonder sfeervol vind ik.
zondag 14 oktober 2012
Ruddy Doom
Deze professor aan de UGent is onlangs met emeritaat gegaan.
Ik herinner me nog hoe hij enkele jaren regelmatig op tv en meer bepaald op de toenmalige BRT(N) verscheen, telkens met een schalkse blik en, vooral, kritische, tegendraadse analyses over de internationale socio-politieke context. Daarna verdween hij weer van het scherm.
Ik mocht hem wel.
Ik herinner me nog hoe hij enkele jaren regelmatig op tv en meer bepaald op de toenmalige BRT(N) verscheen, telkens met een schalkse blik en, vooral, kritische, tegendraadse analyses over de internationale socio-politieke context. Daarna verdween hij weer van het scherm.
Ik mocht hem wel.
Gemeente- en provincieraadsverkiezingen
Vandaag niet alleen gaan stemmen, maar ook bijzitter geweest in een stembureau.
Viel eigenlijk wel mee en ik vond het een fijne, zelfs leerrijke ervaring.
Mijn stem ging voor de gemeenteraad naar Groen en voor de provincieraad naar PVDA+.
Wellicht zal ik bij de losers horen die niet voor een van de grote kanshebbers stemden, maar liever dat dan strategisch te stemmen.
We zien wel hoe het afloopt, al zal ik wellicht wel weer enkele dagen gefrustreerd rondlopen.
Hopelijk haalt de N-VA in alle geval minder dan verwacht bij ons in de regio, maar da's wellicht ijdele hoop...
Voorlopig laat ik wel de televisieshows aan me voorbij gaan. Geef mij maar de radio. En uiteraard ging de prioriteit uit naar de MotoGP-race in het Japanse Motegi.
Viel eigenlijk wel mee en ik vond het een fijne, zelfs leerrijke ervaring.
Mijn stem ging voor de gemeenteraad naar Groen en voor de provincieraad naar PVDA+.
Wellicht zal ik bij de losers horen die niet voor een van de grote kanshebbers stemden, maar liever dat dan strategisch te stemmen.
We zien wel hoe het afloopt, al zal ik wellicht wel weer enkele dagen gefrustreerd rondlopen.
Hopelijk haalt de N-VA in alle geval minder dan verwacht bij ons in de regio, maar da's wellicht ijdele hoop...
Voorlopig laat ik wel de televisieshows aan me voorbij gaan. Geef mij maar de radio. En uiteraard ging de prioriteit uit naar de MotoGP-race in het Japanse Motegi.
zondag 30 september 2012
Vervelend
't Is ver gekomen als je wat doelloos thuis rondwandelt en je ongemakkelijk voelt wanneer je een weekend eens geen zin hebt om te werken waardoor je toch een beetje van de achterstand op het werk zou kunnen inhalen.
Niet overtuigd (The Beatles)
In relatief korte tijd (enkele maanden) heb ik twee CD's van The Beatles gekocht, gewoon om te weten wat ik er uiteindelijk van zou vinden en te proberen of ik me er onbevooroordeeld een mening over kon vormen.
Uiteindelijk is dat toch redelijk tegengevallen.
De eerste CD kocht ik op goed geluk bij Media Markt, waar hij relatief goedkoop geprijsd was : 'Abbey Road'. Er staan verschillende mooie songs op (zeker op de eerste 'kant'), maar als geheel kon hij me toch niet helemaal bekoren. Niettemin zal ik hem wellicht nog wel enkele keren beluisteren.
De tweede was 'Revolver' en daarvoor waren mijn verwachtingen toch wat hoger gespannen omdat er deze keer wat opzoekingswerk aan de aankoop vooraf ging. Maar ook hier weer hetzelfde verhaal : een aantal goede songs, maar het volledige album viel me toch tegen.
Dan verkies ik toch het soloalbum van George Harrison 'All things must pass' dat ik eveneens pas kocht. Dat sluit dan beter aan bij mijn muzieksmaak.
Van de twee grote namen die ik in de loop van dit jaar beter leerde kennen en waaraan ik voorheen toch eerder een hekel had wegens de ongebreidelde idolatrie van de fans, namelijk Elvis Presley ('Comeback Spechal' en 'Elvis in Memphis') en The Beatles, gaat mijn voorkeur voorlopig toch duidelijk uit naar de eerste. Misschien evolueert dat nog.
Van The Beatles koop ik vroeg of laat wellicht nog hun dubbele witte, maar daarna is het over en uit wat hen betreft. Meer interesseert me eigenlijk niet.
Uiteindelijk is dat toch redelijk tegengevallen.
De eerste CD kocht ik op goed geluk bij Media Markt, waar hij relatief goedkoop geprijsd was : 'Abbey Road'. Er staan verschillende mooie songs op (zeker op de eerste 'kant'), maar als geheel kon hij me toch niet helemaal bekoren. Niettemin zal ik hem wellicht nog wel enkele keren beluisteren.
De tweede was 'Revolver' en daarvoor waren mijn verwachtingen toch wat hoger gespannen omdat er deze keer wat opzoekingswerk aan de aankoop vooraf ging. Maar ook hier weer hetzelfde verhaal : een aantal goede songs, maar het volledige album viel me toch tegen.
Dan verkies ik toch het soloalbum van George Harrison 'All things must pass' dat ik eveneens pas kocht. Dat sluit dan beter aan bij mijn muzieksmaak.
Van de twee grote namen die ik in de loop van dit jaar beter leerde kennen en waaraan ik voorheen toch eerder een hekel had wegens de ongebreidelde idolatrie van de fans, namelijk Elvis Presley ('Comeback Spechal' en 'Elvis in Memphis') en The Beatles, gaat mijn voorkeur voorlopig toch duidelijk uit naar de eerste. Misschien evolueert dat nog.
Van The Beatles koop ik vroeg of laat wellicht nog hun dubbele witte, maar daarna is het over en uit wat hen betreft. Meer interesseert me eigenlijk niet.
dinsdag 25 september 2012
Vakantie (korte versie)
Bretagne : Cap Fréhel, Cancale, Saint-Malo, Dinan, Normandische landingsstranden, Mont Saint-Michel, Alligator Bay, menhirs en dolmen...
Loire-streek : Saumur, Le Mans, kastelen en parken, auto's
Parijs : Tim Burton, Eiffeltoren, kriskras door het centrum, Toetanchamon.
Vakantie (lange versie)
Snel nog enkele indrukken over onze zomervakantie 'neerpennen' alvorens alles compleet vervaagt. De reis dateert dan ook alweer van de eerste helft van juli (van dit jaar) en na haast 3 maanden mag dat wel.
Omdat we nogmaals met de auto gingen, waren ik en M. het er vrij snel over eens dat we naar een plek wilden gaan waar we met 1 dagreis met de auto konden geraken. En dus werd het Frankrijk en meer bepaald een week naar Bretagne, 8 dagen naar de Loirestreek en tot slot nog twee dagen naar Parijs.
Geen van ons was ooit al naar Bretagne of de Loirestreek geweest en voor R. en S. was ons verblijf in Parijs ook een primeur.
De heenreis verliep vrijwel probleemloos op 1 incident na : in de buurt van Rouen lanceerde een ons voorbij stekende auto een kei tegen de voorruit, wat al vlug resulteerde in een snel groter wordende barst. Op een bepaald moment werd ze wel niet meer langer en gelukkig bevond ze zich ook niet echt in mijn gezichtsveld. Een telefoontje naar onze concessiehouder zorgde ervoor dat we min of meer gerustgesteld verder konden rijden en voor de rest probleemloos onze bestemming konden bereiken.
Het vakantiehuis dat we huurden, ligt iets ten zuiden van Dol de Bretagne, haast op de grens tussen Normandië en Bretagne. De eigenaars waren heel vriendelijk. Daarenboven waren ze zo goed om ons een dag later alleen achter te laten, want ze gingen voor een paar dagen hun kinderen bezoeken. Ze wisten nog wel te zeggen dat er in het dorpje een bakker en kruidenier was. Vooral van de bakker werden we een week lang trouwe klant, waardoor er dagelijks fel gesmaakte croissants en stokbroden bij het ontbijt gegeten werden.
De dag na onze aankomst wilden we het nog vrij rustig aandoen, maar omdat het zondag was, het weer niet slecht maar evenmin echt zonnig en ook omdat de schoolvakantie in Frankrijk nog niet begonnen was, besloten toch al maar een uitstap te doen naar mogelijk de grootste toeristische trekpleister daar in de buurt : de Mont Saint-Michel. Wel spectaculair om zien, al was het water helemaal weggetrokken toen wij er waren. Daarnaast bezochten we ook een daar vlakbij gelegen reptielenboerderij. Qua volkstoeloop hadden we de juiste inschatting gemaakt : die viel nog redelijk mee.
De dag erna trokken we dan richting Normandië om er een museum in Bayeux te bezichtigen en de landingsstranden Omaha en Utah, waar de Amerikanen in juni 1944 voet aan land zetten. Vooral op Omaha werd er onder hen een ware slachting aangericht. Veel wind en bewolkt. In de auto (toch goed 2 uur rijden enkele reis)verdreven we de tijd met het beluisteren van cd's van het Geluidshuis. Succes verzekerd.
Nog een dag later kregen we een voorproefje van een van de meest spectaculaire zaken die we op onze reis zouden zien : de grillige, woeste Bretoense kust. Via Cancale reden we reden toen naar de piratenstad Saint-Malo. Eerst stopten we nog even aan de Pointe du Grouin om daar even rond te wandelen. Zo kruisten we onder meer het pad van een jonge slang, die zich zo snel hij kon 'uit de voeten maakte'. Afgaand op foto's die ik op het internet vond, moet het een addertje zijn geweest, maar helemaal zeker ben ik er ook niet van. Maar voor de kinderen (en mezelf toch ook een beetje) toch een spannend moment, want voor hen was het de eerste maal dat ze een (gif)slang in het wild zagen.
In Saint-Malo hebben we de stadswal die de oude stad helemaal omringt, volledig verkend, waarna we het historisch centrum bezocht hebben. Op het einde kregen we nog heel wat zeilboten te zien die net de haven kwamen binnen gevaren.
Een andere uitstap in Bretagne ging naar Dinan, waar nog heel wat oude gebouwen bewaard zijn gebleven. Het stadje is als een citadel op een rots gebouwd en je kunt er ook een serieuze klim (of afdaling) doen naar het stadhaventje. Daar hebben we ook een Bretoense specialiteit gekocht, namelijk Kouign Amann, een soort gebak met ook pudding erin. Ook bezochten we nog een wat bestoft, maar door z'n oubolligheid net charmant spoormuseumpje.
Gastronomisch viel ons verblijf daar ook wel mee, onder andere wegens de ettelijke pannenkoeken verorberd die we er verorberden ! Een restaurant waar we graag over de vloer kwamen, is de Auberge de la Cour Verte. Bij ons laatste bezoek konden we ook niet aan de verleiding weerstaan om elk 2 desserts te vragen...
Op onze laatste volledige dag reden we dan naar Cap Fréhel, een uitkijkpunt waar onder meer twee vuurtorens staan. Een mooie plaats. Het viel me wel op dat er daar nergens afspanningen waren ; mensen met donkere gedachten kunnen er probleemloos in de diepte springen. Op zo'n plek zou je ook lang kunnen mediteren, maar daar staken opkomende donderwolken een stokje voor. Net op tijd raakten we opnieuw tot bij de wagen voordat er een enorme stortbui losbarstte.
We hebben van ons verblijf in Bretagne ook geprofiteerd om enkele menhirs of dolmen te gaan bekijken. Dat zijn toch wel indrukwekkende punten in het landschap.
Na een week Bretagne vertrokken we dan richting de Loirestreek. Iets ten zuiden van La Flèche en Le Lude (en nog wat zuidelijker van Le Mans).
Onderweg konden we natuurlijk niet anders dan halt houden bij Le Manoir de l'Automobile in Lohéac. Een gehucht waar een autofanaat een museum heeft geopend gewijd aan auto's, autosport en ook koetsen allerhande. Er is zelfs ook een circuit naast het museum gebouwd. Eigenlijk zou je er een halve dag of langer voor moeten kunnen uittrekken, maar M. en S. waren nogal gehaast, zodat R. en ik nauwelijks de tijd hadden om een en ander goed te bekijken.
Enkele uren later kwamen we dan aan in onze gîte in Savigné-sous-le-Lude. De milieubewuste eigenaars hebben het relatief grote domein jaren geleden gekocht en de verschillende gîtes opgeknapt of bijgebouwd. Het was er erg rustig en de bezoekers zijn er omringd door het groen.
De eerste twee dagen dat we er waren, logeerde er ook een koppel Nederlanders, die daar met een klassieke Frans wagen uit de jaren '50 naartoe gereden waren : een Facel Vega, toen een luxewagen voor de welgestelden. Een heel fraai exemplaar.
Gelukkig voor de kinderen was er daar wel een zwembad, maar helaas voor hen zat het weer niet altijd mee, zodat ze er niet elke dag in konden spelen. Dat hebben we echter niet aan ons hart laten komen en ook nu weer hebben we verschillende uitstappen gedaan : naar Saumur bijvoorbeeld, waar een van de grootste tankmusea van West-Europa kan worden bezocht. Of de stad Le Mans, waar we enkele uurtjes zijn rond doolden in het oude stadsgedeelte. Uiteraard mocht een bezoek aan het museum gewijd aan de 24 uur niet ontbreken, net zomin als een ritje op het circuit dat dan gebruikt wordt en dat voor een groot deel gewoon uit openbare weg bestaat.
Een van de hoogtepunten op onze reis was echter onze uitstap naar enkele Loire-kastelen. Eerder hadden we het kasteel van Le Lude al bezocht en er een rondleiding gekregen, maar plekken als Villandry, Chenonceau of Azay-le-Rideau zijn toch nog van een andere orde, ofwel qua schoonheid of wegens de historische rol die ze gespeeld hebben, of gewoon allebei.
Villandry is hoofdzakelijk bekend door zijn prachtige tuinen. Het hele complex werd door een Spaanse arts in de eerste helft van de 20ste eeuw overgekocht en getransformeerd tot een betoverend mooie plek. Je zou er uren kunnen doorbrengen.
Daarna ging het naar een van de sprookjeskastelen van de Loire, althans wat de constructie betreft. Tegelijk was het jaren een machtscentrum waar Franse monarchen voor korte of langere tijd verbleven (o.m. Catharina de Medici). De audiogidsen bieden zeker een meerwaarde, temeer omdat er ook uitleg in het Nederlands beschikbaar is. Ook hier weer is niet alleen het kasteel een topattractie, maar ook de tuinen.
De week in de Loirestreek was ook alweer snel voorbij en normaal gezien zou onze vakantie er daarmee opgezeten hebben. Echter, omdat er in Parijs een tentoonstelling liep over Tim Burton, een van m'n favoriete regisseurs, had ik het idee opgevat om d.m.v. een Bongobon met het gezin nog 2 dagen in de Franse hoofdstad te blijven. Voor de kinderen was het bovendien de eerste maal dat ze er kwamen.
De dag van aankomst was bedoeld om de tentoonstelling in de Cinémathèque te bezoeken, vlakbij het metrostation Bercy. Ze trok wel heel veel volk, waardoor het niet altijd even makkelijk was om alles goed te bekijken. Er werd ook relatief veel aandacht besteed aan Burton's tekeningen, schetsen en vroeger werk, wellicht om deze aparte figuur en z'n wat ongewone filmwerk te situeren en verklaren. In de tweede helft kwamen dan zijn bioscoopfilms aan bod. Achteraf kon ik niet aan de verleiding weerstaan om 4 of 5 dvd's met films van hem te kopen. Tegenvaller daarbij was 'Sweeney Todd', niet alleen omdat het een musical is (gruw !), wat ik niet wist, maar ook omdat de ontknoping wat mij betreft eigenlijk nogal tegenvalt.
Na de tentoonstelling gingen we lekker eten in een vlakbij gelegen Indisch restaurant. Op zich wellicht niets speciaals, ware het niet dat S. ook at wat hij voorgeschoteld kreeg, iets wat lang geen vanzelfsprekendheid is bij hem. Tot slot was er daarna nog tijd om een toeristische locatie te bezoeken en dat werd de trekpleister bij uitstek : de Eiffeltoren. Helaas stonden er enorm lange wachtrijen, zodat we er maar gewoon wat bedremmeld bleven rondhangen, om daarna naar het Trocadero te gaan en vervolgens met de metro opnieuw naar het hotel.
De dag erop was gewijd aan een bezoek te voet aan de lichtstad, dat onder de kundige leiding van M. Ze leek echt te genieten van de rondleiding en zo kwamen we onder meer terecht bij Notre Dame, de Place des Vosges, het Louvre, de place de la Concorde, de Tuileries, Montmartre, Pigalle enz. Uiteindelijk eindigde deze bescheiden marathon bij de Galeries Lafayette.
Tijdens ons korte verblijf in Parijs hadden we vaak de metro gebruikt en daar werd veel reclame gemaakt over een tentoonstelling over het graf van Toetanchamon. S. wilde daar heel graag naartoe ; R. en M. hadden die voorheen al bezocht toen ze in Brussel te bezichtigen was. Op de ochtend van ons vertrek ging ik dus met S. op zoek naar de geheimen en schatten die ongeveer honderd jaar geleden blootgelegd werden. Het was een mooie tentoonstelling. De getoonde voorwerpen waren dan wel allemaal namaak, toch gaf het geheel een goed beeld van de heel indrukwekkende zaken die toen gevonden zijn en van de haast onvoorstelbare kunde van de Egyptenaren. S. was toch heel blij dat we die uitstap nog speciaal gemaakt hebben.
dinsdag 11 september 2012
Bernard Arnault
Ik heb het hier al vaker over vluchtelingen gehad.
Nu klopt er in België een wel bijzonder specimen aan : een van de allerrijkste personen ter wereld.
Fijn dat België toch nog enige positieve uitstraling heeft, in die mate zelfs dat iemand zoals de heer Arnault de onweerstaanbaar drang voelt om onze nationaliteit aan te vragen.
Nu, wat mij betreft, wordt zijn verzoek geweigerd, onder het mom dat hij een economisch vluchteling is en op geen enkele wijze vervolgd wordt in eigen land of belemmerd wordt in zijn komen en gaan.
Waarom gaat hij niet gewoon naar Londen, waar David Cameron met veel plezier de rode loper voor hem zal uitrollen ?
Nu klopt er in België een wel bijzonder specimen aan : een van de allerrijkste personen ter wereld.
Fijn dat België toch nog enige positieve uitstraling heeft, in die mate zelfs dat iemand zoals de heer Arnault de onweerstaanbaar drang voelt om onze nationaliteit aan te vragen.
Nu, wat mij betreft, wordt zijn verzoek geweigerd, onder het mom dat hij een economisch vluchteling is en op geen enkele wijze vervolgd wordt in eigen land of belemmerd wordt in zijn komen en gaan.
Waarom gaat hij niet gewoon naar Londen, waar David Cameron met veel plezier de rode loper voor hem zal uitrollen ?
zondag 9 september 2012
(Voorlopig ?) afscheid
Vandaag heb ik samen met R. wellicht de laatste rit in een hele tijd gemaakt met de Maserati Ghibli.
Deze of volgende week wordt hij (zij ?) namelijk uitgeschreven en blijft hij wellicht voor ettelijke maanden in een garagebox staan.
Twee weken geleden kreeg ik namelijk rood licht bij de jaarlijkse autokeuring. Wegens vergevorderde schade door corrosie op een welbepaalde plek vond de keurder in kwestie dat hij hem moest afkeuren.
Op zich nog geen ramp, al was het geen aangenaam nieuws, maar de bijzonder korte termijn die men me liet om dit euvel in orde te brengen (2 weken).
De staat van mijn rekeningen, de verwachte (hoge) kosten die ik weer zou moeten betalen om de auto in rijwaardige staat te krijgen, de autoverzekering die ik deze maand had moeten betalen, samen met de jaarlijkse belasting die zich aandient voor binnen 1 of 2 maand, hebben me doen besluiten om toch maar liever te wachten op betere tijden alvorens ik nog geld in deze welhaast bodemloze put blijf steken.
Jammer wel, want de wagen rijdt nog steeds goed en de motor blijft een lach op m'n gezicht toveren, zeker als de beide turbo's erin komen. Ondanks alle gebreken heeft de wagen me ook nooit ergens laten staan. Het ooit wel eens beschreven accuprobleem was ook niet eigen aan dit merk of model.
We zien wel wat het wordt binnen x aantal maanden of jaar...
Deze of volgende week wordt hij (zij ?) namelijk uitgeschreven en blijft hij wellicht voor ettelijke maanden in een garagebox staan.
Twee weken geleden kreeg ik namelijk rood licht bij de jaarlijkse autokeuring. Wegens vergevorderde schade door corrosie op een welbepaalde plek vond de keurder in kwestie dat hij hem moest afkeuren.
Op zich nog geen ramp, al was het geen aangenaam nieuws, maar de bijzonder korte termijn die men me liet om dit euvel in orde te brengen (2 weken).
De staat van mijn rekeningen, de verwachte (hoge) kosten die ik weer zou moeten betalen om de auto in rijwaardige staat te krijgen, de autoverzekering die ik deze maand had moeten betalen, samen met de jaarlijkse belasting die zich aandient voor binnen 1 of 2 maand, hebben me doen besluiten om toch maar liever te wachten op betere tijden alvorens ik nog geld in deze welhaast bodemloze put blijf steken.
Jammer wel, want de wagen rijdt nog steeds goed en de motor blijft een lach op m'n gezicht toveren, zeker als de beide turbo's erin komen. Ondanks alle gebreken heeft de wagen me ook nooit ergens laten staan. Het ooit wel eens beschreven accuprobleem was ook niet eigen aan dit merk of model.
We zien wel wat het wordt binnen x aantal maanden of jaar...
zondag 26 augustus 2012
Roma
De zigeuners die tot onlangs in de inkomhal van het Noordstation verbleven, zijn al ettelijke weken 'verdwenen'.
Voor velen een opluchting wellicht, maar waar zijn ze naartoe ?
Ik heb de indruk dat een relatief groot gedeelte de inkomhal gewoon geruild heeft voor een andere stek rond het Noordstation, waar ze zich schuilhouden in nissen en andere overdekte plaatsen.
Of mogelijk in het Maximiliaanpark, waar ik vorige week alweer enkele mensen zag liggen met matrassen en enkele bezittingen.
Nu, eens ze wat uit het zicht zijn verdwenen, zal het ook wel makkelijker zijn om een nieuwe opruimactie te houden en ze te verjagen.
Voor velen een opluchting wellicht, maar waar zijn ze naartoe ?
Ik heb de indruk dat een relatief groot gedeelte de inkomhal gewoon geruild heeft voor een andere stek rond het Noordstation, waar ze zich schuilhouden in nissen en andere overdekte plaatsen.
Of mogelijk in het Maximiliaanpark, waar ik vorige week alweer enkele mensen zag liggen met matrassen en enkele bezittingen.
Nu, eens ze wat uit het zicht zijn verdwenen, zal het ook wel makkelijker zijn om een nieuwe opruimactie te houden en ze te verjagen.
donderdag 23 augustus 2012
Goed nieuws voor Charleroi
Paul Magnette die beslist heeft om zich kandidaat te stellen voor de gemeenteraadsverkiezingen in Charleroi.
Wellicht kan hij na het terugtrekken van de heer J-J Viseur Charleroi een nieuw élan geven.
Dankzij goede vriend P-R T heb ik toch ook wat de charmes van Charleroi leren kennen en ik keer er telkens (al is dat niet zo vaak) met veel plezier terug om er wat de toerist uit te hangen (er wonen is wellicht iets heel anders).
Zelfs M. keerde onlangs enthousiast terug van een uitstap naar deze vaak verguisde stad.
Met een bekwaam zwaargewicht als de heer Magnette aan het roer lijkt de hoop me gerechtvaardigd dat de stadsontwikkeling zich kan voortzetten en de toekomst met enig vertrouwen kan tegemoet zien.
Jammer wellicht voor de federale regering en dus alle Belgen. Hopelijk tovert de PS iemand uit haar hoed die een waardig vervanger zal blijken. Aan deskundig personeel ontbreekt het haar in principe niet.
Wellicht kan hij na het terugtrekken van de heer J-J Viseur Charleroi een nieuw élan geven.
Dankzij goede vriend P-R T heb ik toch ook wat de charmes van Charleroi leren kennen en ik keer er telkens (al is dat niet zo vaak) met veel plezier terug om er wat de toerist uit te hangen (er wonen is wellicht iets heel anders).
Zelfs M. keerde onlangs enthousiast terug van een uitstap naar deze vaak verguisde stad.
Met een bekwaam zwaargewicht als de heer Magnette aan het roer lijkt de hoop me gerechtvaardigd dat de stadsontwikkeling zich kan voortzetten en de toekomst met enig vertrouwen kan tegemoet zien.
Jammer wellicht voor de federale regering en dus alle Belgen. Hopelijk tovert de PS iemand uit haar hoed die een waardig vervanger zal blijken. Aan deskundig personeel ontbreekt het haar in principe niet.
woensdag 22 augustus 2012
Gal Costa
Vrijdag, op weg naar Koksijde, in de wagen dit mooie stukje muziek van de Braziliaanse zangeres Gal Costa herontdekt nadat het al heel lang geleden was dat ik het nog had gehoord.
Wat een mooie lach ook, naast haar prachtige stem...
Het liedje gaat volgens mij over een man die zijn pleziertje gehad heeft bij zijn vriendin/minnares en allerlei excuses gebruikt om nadien terug naar huis te gaan. Daarom wil hij de trein van elf uur halen.
Maar ik ben nogal slecht in tekstexegese...
Voor wie een studioversie wil beluisteren, er zijn er beschikbaar via youtube.
Lezers die zich willen verdiepen in Braziliaanse muziek kan ik de collectie 'Minha Historia' aanraden. Elke cd is een compilatie van het werk van een bepaalde artiest en biedt een vrij goed overzicht van de carrière van de persoon of groep in kwestie. Helaas zijn ze moeilijk vindbaar.
Als uitsmijter nog een ode aan Brazilië
Wat een mooie lach ook, naast haar prachtige stem...
Het liedje gaat volgens mij over een man die zijn pleziertje gehad heeft bij zijn vriendin/minnares en allerlei excuses gebruikt om nadien terug naar huis te gaan. Daarom wil hij de trein van elf uur halen.
Maar ik ben nogal slecht in tekstexegese...
Voor wie een studioversie wil beluisteren, er zijn er beschikbaar via youtube.
Lezers die zich willen verdiepen in Braziliaanse muziek kan ik de collectie 'Minha Historia' aanraden. Elke cd is een compilatie van het werk van een bepaalde artiest en biedt een vrij goed overzicht van de carrière van de persoon of groep in kwestie. Helaas zijn ze moeilijk vindbaar.
Als uitsmijter nog een ode aan Brazilië
Fijn weerhoren
Een dikke week geleden hadden M. en ik, maar toch vooral M., afspraak met een bekende Canadese zanger die we bijna 4 jaar geleden in Vorst Nationaal al eens aan het werk hadden gezien en, vooral, gehoord : Leonard Cohen.
Dat eerste concert herinner ik me als heel mooi.
Ditmaal vond het concert plaats op het Sint-Pieterplein in Gent. Het was het tweede in een reeks van vier of vijf die hij op die plek gaf.
Ondanks aanschuiven op de ring rond Antwerpen en die rond Gent kwamen we toch ruim op tijd aan. Gelukkig koos ik er wel voor om meteen richting stadscentrum te rijden i.p.v. de suggestie van de organisatie te volgen en de auto te parkeren bij Flanders Expo. Nu kwamen we zonder aanschuiven aan bij parking Zuid, waar we meteen plaats vonden en vanwaar we makkelijk te voet naar het plein in kwestie konden.
Op weg daar naartoe zagen we meteen dat het niet eenvoudig zou worden om in de buurt nog iets te eten voordat het concert zou beginnen. Dus dan maar gewoon ter plekke een veel te dure lamsburger (of kipburger) verorberd en naar ons plaatsje gegaan.
Voor het begin van het concert nog wel een personaliteit gezien : Jan Peumans (met vermoedelijk zijn echtgenote).
Zowat om 20.00 uur stipt kwam de heer Cohen dan het podium haast opgelopen. Er schuilt nog verrassend veel vitaliteit in die bejaarde.
En vervolgens hield hij bijna 4 uur lang een publiek van verschillende duizenden toehoorders in de ban.
Zelf heb ik er ook wel van genoten, maar het kwam minder indrukwekkend op mij als 4 jaar geleden, wellicht ook omdat ik zijn nieuwe cd nog niet echt had beluisterd. Daarnaast was toch duidelijk dat zijn stem hem af en toe in de steek liet. De ingrediënten van zijn shows zijn intussen genoegzaam bekend, dus erg veel verrassends of spontaans viel er niet te beleven. Bovendien was het plein op zich niet bepaald mooi en vooral het eerste gedeelte had wat mij betreft toch wat te lijden onder het feit dat het concert (om begrijpelijke redenen) niet in een relatief kleine zaal plaatsvond. Later, toen het donker geworden was, viel dit veel minder op. En waarschijnlijk had het ook wat met onze zitplaatsen te maken, al hebben we niet gemist van wat zich op het podium afspeelde.
Cohen was niet alleen genereus t.o.v. zijn publiek, hij liet ook de muzikanten en (achtergrond)zangeressen ruim aan bod komen.
Enfin, het was een geslaagde avond en vooral M. heeft ervan genoten. Ik had, zeker voor de pauze, wat meer moeite om in de juiste stemming te geraken.
Dat eerste concert herinner ik me als heel mooi.
Ditmaal vond het concert plaats op het Sint-Pieterplein in Gent. Het was het tweede in een reeks van vier of vijf die hij op die plek gaf.
Ondanks aanschuiven op de ring rond Antwerpen en die rond Gent kwamen we toch ruim op tijd aan. Gelukkig koos ik er wel voor om meteen richting stadscentrum te rijden i.p.v. de suggestie van de organisatie te volgen en de auto te parkeren bij Flanders Expo. Nu kwamen we zonder aanschuiven aan bij parking Zuid, waar we meteen plaats vonden en vanwaar we makkelijk te voet naar het plein in kwestie konden.
Op weg daar naartoe zagen we meteen dat het niet eenvoudig zou worden om in de buurt nog iets te eten voordat het concert zou beginnen. Dus dan maar gewoon ter plekke een veel te dure lamsburger (of kipburger) verorberd en naar ons plaatsje gegaan.
Voor het begin van het concert nog wel een personaliteit gezien : Jan Peumans (met vermoedelijk zijn echtgenote).
Zowat om 20.00 uur stipt kwam de heer Cohen dan het podium haast opgelopen. Er schuilt nog verrassend veel vitaliteit in die bejaarde.
En vervolgens hield hij bijna 4 uur lang een publiek van verschillende duizenden toehoorders in de ban.
Zelf heb ik er ook wel van genoten, maar het kwam minder indrukwekkend op mij als 4 jaar geleden, wellicht ook omdat ik zijn nieuwe cd nog niet echt had beluisterd. Daarnaast was toch duidelijk dat zijn stem hem af en toe in de steek liet. De ingrediënten van zijn shows zijn intussen genoegzaam bekend, dus erg veel verrassends of spontaans viel er niet te beleven. Bovendien was het plein op zich niet bepaald mooi en vooral het eerste gedeelte had wat mij betreft toch wat te lijden onder het feit dat het concert (om begrijpelijke redenen) niet in een relatief kleine zaal plaatsvond. Later, toen het donker geworden was, viel dit veel minder op. En waarschijnlijk had het ook wat met onze zitplaatsen te maken, al hebben we niet gemist van wat zich op het podium afspeelde.
Cohen was niet alleen genereus t.o.v. zijn publiek, hij liet ook de muzikanten en (achtergrond)zangeressen ruim aan bod komen.
Enfin, het was een geslaagde avond en vooral M. heeft ervan genoten. Ik had, zeker voor de pauze, wat meer moeite om in de juiste stemming te geraken.
woensdag 15 augustus 2012
Miskoop
Maandag besloot ik tijdens m'n middagpauze nog maar eens naar Caroline te gaan.
Caroline is een 'platenwinkel', voorlopig nog gevestigd in de wat groezelige St-Honorégalerij in hartje Brussel.
Het is bij mijn weten binnen de vijfhoek ook de enig overblijvende onafhankelijke zaak waar je cd's of vinylplaten kunt kopen. De rest zijn Media Markts, Free Record Shops en tutti quanti.
Caroline heeft samen met de andere handelszaken in de galerij een paar maanden geleden het bericht gekregen dat ze moeten opkrassen. Het huurcontract wordt niet verlengd.
Om te weten hoe ze ervoor stonden ging ik maandag eens poolshoogte nemen, denkend dat ze reeds in september hun winkelruimte moesten verlaten.
Bleek het 'pas' in oktober te zijn, wat ze dus nog anderhalve maand respijt geeft. Er is nog geen geschikte plek gevonden om de zaak voort te zetten en de zoektocht verloopt moeizaam. De uitbater wil per se in het centrum blijven omdat de winkel zo bereikbaar blijft voor de occasionele bezoeker die tijdens zijn middagpauze eens binnenspringt en die voor een groot deel van de omzet zorgt.
Hopelijk vinden ze alsnog een oplossing, want het zou doodjammer zijn als deze speciaalzaak (de zoveelste) moet verdwijnen door de wensdromen van een sakkerse projectontwikkelaar.
Omdat ik er dan toch was, heb ik maar van de gelegenheid geprofiteerd om enkele afgeprijsde cd's te kopen. Twee daarvan waren van de Britse jaren '80-band Talk Talk : 'The Colour of Spring' en 'The Party's over'. En die laatste was een vergissing.
Ik was namelijk op zoek naar de laatste cd die ze hadden opgenomen, maar kende er de titel niet van. Daarom ging ik ervan uit dat het wel 'The Party's over' zou zijn, temeer omdat de enige datums die vermeld waren van de jaren '90 of '00 waren. Blijkt dat dit hun debuutalbum was, waarin ze nog op zoek waren naar een geluid en die dateert uit het begin van de jaren '80, met navenant elektrogeluid.
Als Mark Hollis en zijn companen dezelfde muziek hadden blijven maken als op hun eerste twee LP's, dan zouden ze geëindigd zijn als oninteressante voetnoten à la Heaven 17, ABC of OMD, die wel enkele hits scoorden ('It's my life' en 'Such a shame' blijven voor mensen van mijn generatie fijne nummers, maar anderen zeggen ze vrij weinig denk ik), maar voor de rest weinig of niets artistieks betekenden.
Vanaf hun 3de ('The Colour of Spring')gooiden ze het evenwel over een andere boeg om met hun 4de (Spirit of Eden) commerciële zelfmoord te plegen door radicaal andere muziek op te nemen. Dat album en de opvolger worden door critici intussen als klassiekers beschouwd, maar het grote publiek lustte er geen pap van.
De 5de en laatste studioplaat (diegene die ik eigenlijk zocht zonder de titel te kennen, 'Laughing Stock) sloot hun muziekcarrière begin jaren '90 definitief af (een comeback is wel bijzonder weinig waarschijnlijk).
En wie 'The Party's Over' wenst, mag het gratis komen afhalen. Twee beluisteringen volstaan eigenlijk wel wat mij betreft.
zondag 12 augustus 2012
BSF
Vanavond blijf ik gewoon thuis.
Ondanks het feit dat er in Brussel 3 acts zijn, waarvoor ik eigenlijk best uit m'n luie zetel zou willen/moeten komen, al was het maar om ze eens in m'n leven aan het werk te horen en zien.
Dat in het kader van het muziekfestival Brussels Summer Festival.
Wie treedt er dan wel op ?
Als eerste The Stranglers, gevolgd door de overblijvende helft van Les Ritas Mitsouko, namelijk Catherine Ringer en als afsluiter Iggy & The Stooges.
Iggy heb ik solo al enkele malen gezien, maar nog niet met zijn companen van weleer.
Alhoewel... Dave Alexander en Ron Asheton zijn niet meer van de partij, wegens allebei overleden (Ron pas enkele jaren geleden). Maar toch, Scott Asheton en James Williamson zullen wellicht toch het beste van zichzelf geven en het gebeuren vanavond zo op een waardige wijze mee afsluiten.
En enkele dagen geleden heb ik op de Lokerse Feesten naar verluidt een magistraal concert gemist van The Beach Boys. Maar dat 'magistrale' moet misschien met een korrel zout worden genomen, want de journalist van dienst was Bart Steenhout en met die mens heb ik toch al verschillende slechte ervaringen gehad (althans, met zijn recensies).
Zonde.
Ondanks het feit dat er in Brussel 3 acts zijn, waarvoor ik eigenlijk best uit m'n luie zetel zou willen/moeten komen, al was het maar om ze eens in m'n leven aan het werk te horen en zien.
Dat in het kader van het muziekfestival Brussels Summer Festival.
Wie treedt er dan wel op ?
Als eerste The Stranglers, gevolgd door de overblijvende helft van Les Ritas Mitsouko, namelijk Catherine Ringer en als afsluiter Iggy & The Stooges.
Iggy heb ik solo al enkele malen gezien, maar nog niet met zijn companen van weleer.
Alhoewel... Dave Alexander en Ron Asheton zijn niet meer van de partij, wegens allebei overleden (Ron pas enkele jaren geleden). Maar toch, Scott Asheton en James Williamson zullen wellicht toch het beste van zichzelf geven en het gebeuren vanavond zo op een waardige wijze mee afsluiten.
En enkele dagen geleden heb ik op de Lokerse Feesten naar verluidt een magistraal concert gemist van The Beach Boys. Maar dat 'magistrale' moet misschien met een korrel zout worden genomen, want de journalist van dienst was Bart Steenhout en met die mens heb ik toch al verschillende slechte ervaringen gehad (althans, met zijn recensies).
Zonde.
Spa Classic
Ongetwijfeld hebben sommige bezoekers (zijn er eigenlijk wel ?) zich al wanhopig afgevraagd of er hier nog berichten zouden worden gepost of niet.
Ik verneem uit goede bron dat er zelfs al een parlementaire vraag over deze kwestie in voorbereiding was.
Wel, wanhoop niet, voorlopig trek ik de stekker er nog niet uit, maar of ik er nog lang mee doorga, weet ik ook niet.
Aanleiding voor dit bericht is de 'Spa Classic', een evenement waar ik eind mei samen met PC naartoe ging en waar we ons gingen verlustigen op het bekijken en beluisteren van hoofdzakelijk oude gloriën. Op straffe van kastijding werd het stilletjesaan tijd om hier ook een berichtje aan te wijden.
Het was een fijne uitstap en zoals u kunt afleiden uit een van de foto's was ik op m'n paasbest gegaan, zoals het een dergelijk evenement ook betaamt.
We hadden geluk met het weer, want die dag of dat weekend was het vrij zonnig en warm, dit in tegenstelling tot de gebruikelijke regen en relatief frisse temperaturen tijdens de maanden april, mei en juni.
Naast het vergapen aan auto's gaven we ook onze ogen de kost in de standjes die er stonden met boeken, schaalmodellen, kledij en snuisterijen allerhande. Het werd een relatief dure uitstap...
Al bij aankomst bevonden we ons in goed gezelschap, zoals valt op te maken uit deze foto (een eveneens blauwkleurige Saab naast onze Ferrari).
Voor de rest post ik hier maar gewoon wat andere fotootjes en bedank ik PC enkel nog voor z'n aangename gezelschap en kundige uitleg.
Zeker voor herhaling vatbaar, wie weet volgend jaar.
Geen idee welk merk/model deze wagen is :
Een Bizzarrini (of Iso, kan ook als ik de les goed onthouden heb). De fraaie lijn van de auto komt hier wel tot zijn recht.
Hier een fraaie Maserati 300S (denk ik) (helaas misvormd door de lelijke rolbeugel)
Mooi op een rij :
Tot slot nog een bekende (was ook aanwezig op de tentoonstelling Belgian Racing Legends eind vorig jaar in Autoworld) :
En tot slot een prachtig portret van ondergetekende, genomen op Spa Classic :
dinsdag 31 juli 2012
Net niet
Eergisteren ben ik nog eens gaan zwemmen, nadat ik eigenlijk op 1 zwembeurt enkele maanden geleden, al jaren geen lengtes meer heb gezwommen.
Met 80 lengtes (60 schoolslag en 20 crawl) was ik ervan overtuigd m'n persoonlijke record te hebben verbroken, maar blijkbaar is dat niet het geval.
In april 2007 heb ik er blijkbaar 2 meer gezwommen.
Kan ik helemaal opnieuw beginnen...
Eigelijk was het ook R. zijn fout die me bij de 76ste kwam zeggen dat hij en zijn vriend gingen douchen. Zonder hen zou ik er zeker nog een extra lap van, ik zeg maar wat, 4 lengtes hebben bijgedaan.
Maar bon. Positief is toch dat ik zonder de minste voorbereiding nog zoveel lengtes aankan en dat op precies 1 uur tijd.
Met 80 lengtes (60 schoolslag en 20 crawl) was ik ervan overtuigd m'n persoonlijke record te hebben verbroken, maar blijkbaar is dat niet het geval.
In april 2007 heb ik er blijkbaar 2 meer gezwommen.
Kan ik helemaal opnieuw beginnen...
Eigelijk was het ook R. zijn fout die me bij de 76ste kwam zeggen dat hij en zijn vriend gingen douchen. Zonder hen zou ik er zeker nog een extra lap van, ik zeg maar wat, 4 lengtes hebben bijgedaan.
Maar bon. Positief is toch dat ik zonder de minste voorbereiding nog zoveel lengtes aankan en dat op precies 1 uur tijd.
zondag 17 juni 2012
Mobiliteit
Vorige week zondag werd er na een oproep van de filosoof Philippe Van Parijs dus een picknick gehouden. Wat aanvankelijk werd opgevat als een oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid evolueerde uiteindelijk tot een grootscheepse happening tussen de Beurs en het De Brouckèreplein.
Zelf had ik er graag bij geweest, maar om allerlei redenen ging dat niet.
Maar het initiatief verdient zeker een vervolg en het ziet er naar uit dat het volgende week zondag, 24 juni, al het geval zal zijn. Helaas zal ik het alweer moeten missen.
Het opgekomen publiek bestond blijkbaar vooral uit jonge Nederlandstaligen, maar de manier waarop het nieuws de ronde deed, bewijst dat het idee van Van Parijs wel degelijk een gevoelige snaar geraakt heeft en dat de problematiek van de door de auto verpeste openbare ruimte in een stad leeft.
Zelf vroeg ik me deze week af of het niet mogelijk zou zijn om in (grote) steden (brom)fietsers en wandelaars radicaal te scheiden auto's. Deze laatsten zouden dan zo veel mogelijk onder de grond kunnen worden gestopt d.m.v. tunnels, grote parkeergarages enz. waar ze elkaar het leven kunnen zuur maken en meer aangepaste infrastructuur tot hun beschikken zouden kunnen hebben om sneller van a naar b te rijden.
Intussen kunnen fietsers en wandelaars en het openbaar vervoer volop genieten en gebruik maken van de openbare ruimte boven de grond. Men zou een soort van aparte fietslanen en -tunnels kunnen bouwen boven de grond om ook fietsers van voetgangers te scheiden. Vaak hangt er in Brussel tussen deze beide soorten weggebruikers ook wat spanning in de lucht. Fietsers zijn door de gebrekkige infrastructuur en het gedrag van vele automobilisten immers vaak bijna gedwongen om de voor voetgangers gereserveerde ruimte ook te gebruiken.
Misschien zou zo'n radicale scheiding meer automobilisten aanzetten om hun koekblik wat vaker te laten staan. Ik kan me namelijk niet inbeelden dat het leuk is om je bijna constant ondergronds te verplaatsen met vooral kunstlicht als bron van verlichting.
Zo'n project zou ongetwijfeld enorm veel kosten, maar op langere termijn zeker ook veel opbrengen.
Maar compleet utopisch uiteraard. Makkelijker zou zijn om de auto's op vaste en geregelde tijdstippen gewoon uit een heel stuk van stadscentra te bannen.
Zelf had ik er graag bij geweest, maar om allerlei redenen ging dat niet.
Maar het initiatief verdient zeker een vervolg en het ziet er naar uit dat het volgende week zondag, 24 juni, al het geval zal zijn. Helaas zal ik het alweer moeten missen.
Het opgekomen publiek bestond blijkbaar vooral uit jonge Nederlandstaligen, maar de manier waarop het nieuws de ronde deed, bewijst dat het idee van Van Parijs wel degelijk een gevoelige snaar geraakt heeft en dat de problematiek van de door de auto verpeste openbare ruimte in een stad leeft.
Zelf vroeg ik me deze week af of het niet mogelijk zou zijn om in (grote) steden (brom)fietsers en wandelaars radicaal te scheiden auto's. Deze laatsten zouden dan zo veel mogelijk onder de grond kunnen worden gestopt d.m.v. tunnels, grote parkeergarages enz. waar ze elkaar het leven kunnen zuur maken en meer aangepaste infrastructuur tot hun beschikken zouden kunnen hebben om sneller van a naar b te rijden.
Intussen kunnen fietsers en wandelaars en het openbaar vervoer volop genieten en gebruik maken van de openbare ruimte boven de grond. Men zou een soort van aparte fietslanen en -tunnels kunnen bouwen boven de grond om ook fietsers van voetgangers te scheiden. Vaak hangt er in Brussel tussen deze beide soorten weggebruikers ook wat spanning in de lucht. Fietsers zijn door de gebrekkige infrastructuur en het gedrag van vele automobilisten immers vaak bijna gedwongen om de voor voetgangers gereserveerde ruimte ook te gebruiken.
Misschien zou zo'n radicale scheiding meer automobilisten aanzetten om hun koekblik wat vaker te laten staan. Ik kan me namelijk niet inbeelden dat het leuk is om je bijna constant ondergronds te verplaatsen met vooral kunstlicht als bron van verlichting.
Zo'n project zou ongetwijfeld enorm veel kosten, maar op langere termijn zeker ook veel opbrengen.
Maar compleet utopisch uiteraard. Makkelijker zou zijn om de auto's op vaste en geregelde tijdstippen gewoon uit een heel stuk van stadscentra te bannen.
Mini Europa
Vorig jaar bezocht ik samen met m'n moeder, die voor de gelegenheid eens overkwam, en de kinderen Mini Europa aan de voet van het Atomium.
S. hield blijkbaar heel goede herinneringen over aan dat bezoek en al enkele maanden vroeg hij of we er nog eens naartoe konden gaan, maar dit keer met M. erbij.
Half mei profiteerden we dan van Hemelvaartdag om een uitstap daarheen te maken. Gelukkig bleek het weer ons ook gunstig gezind.
Het bezoek verliep vrij vlot en ik denk dat M. het ook wel de moeite vond.
Vervolgens zochten we een plek om te eten en in het bedreigde Brupark bevinden zich verschillende restaurants, al zal er wel geen enkel bij zijn dat een vermelding in de Michelin-gids heeft.
Onze keuze viel uiteindelijk op het Mexicaans restaurant, hopend dat de R. en S. een van de kindermenu's zouden lusten.
En dat bleek wonderwel het geval.
Vooral S. verbaasde ons door zijn 'Piou Piou' helemaal op te eten, althans, op de groenten na. Hij kreeg een 4- op 6-tal kippenpootjes/-dijen die hij tot onze niet geringe verbazing allemaal met smaak opat ! Van R. zijn we al gewoon dat hij een vrij flinke eter is, maar R. is al jaren bijzonder kieskeurig en alles wat hem ook maar enigszins onbekend is, lijkt verdacht.
Ditmaal had hij ook wel enige aanmoediging nodig, maar vervolgens ging at hij vliegensvlug zijn bord leeg (op z'n groente na dus).
In dat opzicht was het voor ons een memorabele dag !
zaterdag 2 juni 2012
Weer eentje minder
Geen idee of ik het er hier reeds over gehad heb, maar in de mate van het mogelijke probeer ik toch heel wat inkopen bij zelfstandige ondernemers te doen die nog eigenaar zijn van hun eigen zaak.
Helaas zijn dat er steeds minder.
Gisterenavond vernam ik dan via M. dat de enige onafhankelijke speelgoedwinkel die ik in onze stad ken (maar ik ken onze stad niet zo heel goed) er de brui aan geeft : totale uitverkoop en het pand staat te huur/koop.
Lap zeg ; binnenkort blijven er dus ten onzent qua speelgoed enkel nog de ketens Bart Smit, Dreamland of Fun over. De verschraling zet zich verder.
Ik ging bewust liever naar die winkel, ook al waren de prijzen wellicht iets hoger, net omdat zo'n zelfstandigen die zelf een eigen zaak opzetten en trachten drijvende te houden, nodig zijn.
Alweer een franchise of een mastodont van het een of het ander creëert dan wel wat werkgelegenheid, maar er zit geen ziel achter, veel minder betrokkenheid, het is alweer eenheidsworst. En aangezien ze doorgaans niet in een woonbuurt geïntegreerd zijn, vervullen ze een veel kleinere sociale rol. Klanten komen en gaan met de wagen, doen snel hun inkopen, bezoeken eventueel nog een belendende winkel van een andere keten enz.
De uitbaatster wist me vanmiddag te vertellen dat het door het parkeer- en mobiliteitsbeleid van de gemeente kwam. Grote winkels worden zachtjes naar de rand verbannen en het parkeerbeleid in het centrum zou de occasionele klant ontmoedigen tot daar te komen. Enkel op hun trouwe klanten rekenen, is economisch voor hen niet leefbaar en dus trekken ze er stekker uit, wist ze me met haast tranen in de ogen te vertellen.
Ik ben slecht geplaatst om te oordelen over de gegrondheid van de aangehaalde redenen en bovendien kan ik het als 'groene' enkel maar toejuichen dat autoverkeer wat meer geweerd wordt uit het stadscentrum.
Ik heb er geen flauw benul van of jullie andere plannen koesteren of niet, maar het ga jullie goed mensen van 't Bazarke.
Helaas zijn dat er steeds minder.
Gisterenavond vernam ik dan via M. dat de enige onafhankelijke speelgoedwinkel die ik in onze stad ken (maar ik ken onze stad niet zo heel goed) er de brui aan geeft : totale uitverkoop en het pand staat te huur/koop.
Lap zeg ; binnenkort blijven er dus ten onzent qua speelgoed enkel nog de ketens Bart Smit, Dreamland of Fun over. De verschraling zet zich verder.
Ik ging bewust liever naar die winkel, ook al waren de prijzen wellicht iets hoger, net omdat zo'n zelfstandigen die zelf een eigen zaak opzetten en trachten drijvende te houden, nodig zijn.
Alweer een franchise of een mastodont van het een of het ander creëert dan wel wat werkgelegenheid, maar er zit geen ziel achter, veel minder betrokkenheid, het is alweer eenheidsworst. En aangezien ze doorgaans niet in een woonbuurt geïntegreerd zijn, vervullen ze een veel kleinere sociale rol. Klanten komen en gaan met de wagen, doen snel hun inkopen, bezoeken eventueel nog een belendende winkel van een andere keten enz.
De uitbaatster wist me vanmiddag te vertellen dat het door het parkeer- en mobiliteitsbeleid van de gemeente kwam. Grote winkels worden zachtjes naar de rand verbannen en het parkeerbeleid in het centrum zou de occasionele klant ontmoedigen tot daar te komen. Enkel op hun trouwe klanten rekenen, is economisch voor hen niet leefbaar en dus trekken ze er stekker uit, wist ze me met haast tranen in de ogen te vertellen.
Ik ben slecht geplaatst om te oordelen over de gegrondheid van de aangehaalde redenen en bovendien kan ik het als 'groene' enkel maar toejuichen dat autoverkeer wat meer geweerd wordt uit het stadscentrum.
Ik heb er geen flauw benul van of jullie andere plannen koesteren of niet, maar het ga jullie goed mensen van 't Bazarke.
Ontdek de artiest/architect in uw kinderen
Nu ze met een leuk idee op de proppen zijn gekomen, probeer ik m'n kinderen warm te maken mee te doen, maar het ziet er niet naar uit dat ze zullen meedoen. Jammer.
Waarover gaat het ?
Het ontwerpen van een kippenhok !
Omdat het initiatief mij dus ook kan bekoren, vond ik het gepast om er hier ook wat reclame voor te maken.
Bij deze dus.
zondag 27 mei 2012
Spa Italia 2012
In tegenstelling tot de vorige jaren werd dit evenement eind april georganiseerd i.p.v. in de loop van de maand juni, wat uiteraard qua weer bepaalde risico's met zich meebrengt. Zeker gezien het onstabiele weer dat we in april en een groot deel van mei gekend hebben. Maar PC en ik hebben geluk gehad en het heeft de ganse dag hoogstens een paar maal gedruppeld en dan nog vooral toen we onderweg waren.
Deze editie stond in het teken van het merk Lancia, een van de kleinere Italiaanse broertjes (althans in vergelijking met kleppers als Fiat en Ferrari).
Voor het vertrek heb ik nog lang getwijfeld of ik de Saab of de Maserati zou nemen, zeker wegens het weer dat elk moment had kunnen omslaan.
Uiteindelijk toch maar voor de Italiaanse volbloed gekozen, en terecht.
Ten eerste deed ik er PC een plezier mee en ten tweede was dat toch de voordehandliggende keuze. Onderweg naar Spa kregen we toch verschillende goedkeurende blikken van andere bestuurders en passagiers, waarvan er verschillende duidelijk ook onderweg waren naar Spa Italia. Onder meer daar doen we het natuurlijk voor.
Ter plekke aangekomen, kregen we ook terstond een speciale parkeerplaats aangeboden omdat men aanvankelijk dacht dat we deelnemers waren aan het evenement, wat begrijpelijk is als je aankomt met een Maserati Ghibli II. Nadat het misverstand uitgeklaard was, lieten de parkingwachters ons maar rijden naar waar ze ons eerst naartoe wilden leiden : een nagenoeg lege parking.
Eens uitgestapt ging het meteen richting circuit om al het tentoongestelde fraais te gaan bewonderen en te beoordelen (maar niet aan te raken...).
Veel Lancia's gezien dus, (relatief) jong en oud, waaronder enkele unieke exemplaren.
Zelf ben ik helemaal geen kenner terzake, maar dankzij PC, die voor de nodige toelichting zorgde, kon ik de aanwezige automobielen toch al een heel stuk beter waarderen.
Wat ook bijzonder fijn is aan dit evenement, is dat je omringd ben door gelijkgestemde zielen, ongeacht of je nu een arme sloeber bent (zoals wij) met een voorliefde voor mooie (Italiaanse) mechaniek en carrosserieën, of een miljonair die wel eens zin heeft om zijn Ferrari/Lamborghini of zeldzame Alfa Romeo te tonen. Ook laat men je, zolang je de wagens met respect behandelt, rustig je gang gaan en kun je zowat overal komen en staan waar je wil. Daarenboven biedt Spa Italia het voordeel dat alles op een relatief kleine oppervlakte bijeenstaat (hoogstens enkele honderden m²) en toch is het haast nergens dringen geblazen, tenzij voor de eettenten misschien. Een kijker heeft meestal alle tijd om de auto's te bekijken en te fotograferen vanuit de gewenste hoek.
Pikorde
Zo keerde ik nog eens terug naar het Koningin-Groenpark (blijkbaar in de volksmond toepasselijk het 'Parc raide' genoemd).
Vandaar kon ik ook eindelijk eens een gebouw van naderbij bekijken dat ik al jaren zie als de trein in Brussel-Noord aankomt : het voormalig RTT gebouw met de 4 torentjes op elke 'hoek' ervan. Nu huizen er blijkbaar allerlei administraties.
In het park is ook een voetbalterreintje, waar een groepje van eerst 3, dan 4 jongetjes wat aan het voetballen was. Plots doken er 4 iets oudere en grotere jongens op en meteen was het gedaan met spelen. De jongsten pakten ogenblikkelijk hun bal en vertrokken slecht geluimd. Waren het kennissen of zijn bepaalde codes me ontgaan ?
Het was eigenlijk niet zo'n fijn tafereel om te aanschouwen. Of het typisch grootstedelijks is ? Geen idee.
Kort erna vertrok ik om nog wat te dolen langs onder meer de Aarschotstraat en vervolgens de brug onder de sporen die leidt richting Vooruitgangstraat en Destouvellesstraat.
Daaronder vielen me eens te meer de schilderijen op die er onder impuls van het Comité de quartier Gaucheret-Destouvelles kwamen om de buurt te verfraaien.
Aan de ene kant van de brug schilderde men kleurrijke, wat naïeve schilderijen terwijl aan de andere kant donkerder en wat somberder taferelen werden afgebeeld die minder hoop en optimisme uitstralen.
Deze keer nam ik ook eens de tijd om de teksten te lezen die ze daarbij achterlieten.
Wat verder, vlakbij een school, nog wat tekeningen waarbij ze oproepen om de wijk leefbaar te houden.
Al deze werken worden al bij al toch redelijk gerespecteerd door de taggers/vandalen uit de buurt, wat op zich al een mooi teken is.
Er zijn dan toch verschillende bewoners van de buurt die het heft in handen genomen hebben om te trachten de situatie in die niet bepaald bevoorrechte plek niet uit de hand te laten lopen.
vrijdag 25 mei 2012
Parallel universum
Zoals wellicht de meesten onder ons heb ik af en toe de indruk in een andere wereld te leven dan velen rondom mij.
Zo ontgaat me volledig waaraan de N-VA en meer bepaald hun voorman, de heer De Wever, hun (volgens de peilingen) steeds stijgende populariteit te danken hebben.
Ze komen af en toe nog wel in het nieuws, maar waarmee eigenlijk ? En daarmee vraag ik me af wat ze presteren om meer kiezers te verleiden (waaronder ik De Wevers uitval naar de pers zeker niet reken)
Vooral profilering in het asieldossier, maar voor de rest ? of zie ik iets over het hoofd ?
Dat M. De Wever in Antwerpen nog wel het nieuws haalt, kan ik nog enigszins begrijpen, maar elders ?
Wellicht lees, bekijk en beluister ik de verkeerde media.
Of anders heb ik een slecht geheugen.
Zo ontgaat me volledig waaraan de N-VA en meer bepaald hun voorman, de heer De Wever, hun (volgens de peilingen) steeds stijgende populariteit te danken hebben.
Ze komen af en toe nog wel in het nieuws, maar waarmee eigenlijk ? En daarmee vraag ik me af wat ze presteren om meer kiezers te verleiden (waaronder ik De Wevers uitval naar de pers zeker niet reken)
Vooral profilering in het asieldossier, maar voor de rest ? of zie ik iets over het hoofd ?
Dat M. De Wever in Antwerpen nog wel het nieuws haalt, kan ik nog enigszins begrijpen, maar elders ?
Wellicht lees, bekijk en beluister ik de verkeerde media.
Of anders heb ik een slecht geheugen.
woensdag 16 mei 2012
Oef
Aandachtige
lezers
hebben
het
ongetwijfeld
gemerkt : ik heb begrepen hoe ik weer witregels en harde 'enters' in m'n tekstjes verwerkt krijg.
lezers
hebben
het
ongetwijfeld
gemerkt : ik heb begrepen hoe ik weer witregels en harde 'enters' in m'n tekstjes verwerkt krijg.
Touring
Wij hebben een auto, toegegeven, meer dan 1 zelfs.
Voor de wagen die we doorgaans gebruiken hebben we al jaren een pechverhelpingscontract met Touring.
Echter, regelmatig erger ik me aan sommige van hun standpunten en als ze nog veel dergelijke nonsens gaan blijven uitkramen, denk ik dat ik het gewoon opzeg.
Voor de wagen die we doorgaans gebruiken hebben we al jaren een pechverhelpingscontract met Touring.
Echter, regelmatig erger ik me aan sommige van hun standpunten en als ze nog veel dergelijke nonsens gaan blijven uitkramen, denk ik dat ik het gewoon opzeg.
Banksector
Geruststellende taal van ING tijdens het avondjournaal op de VRT : we hoeven niet te vrezen voor een instorting van de vastgoedmarkt zoals in de VSA of Spanje.
Gelukkig maar !
De reden : hier bij ons is er nog geen vastgoedbubbel, want er deden zich hier geen excessen en wanbeheer voor...
Doen de namen Fortis en Dexia bij sommigen zelfs nu nog geen belletje rinkelen ?
Gelukkig maar !
De reden : hier bij ons is er nog geen vastgoedbubbel, want er deden zich hier geen excessen en wanbeheer voor...
Doen de namen Fortis en Dexia bij sommigen zelfs nu nog geen belletje rinkelen ?
maandag 7 mei 2012
Een beetje frustrerend
Met de nieuwe versie van dit programma lijkt het onmogelijk om paragrafen te maken, of althans heb ik nog niet gesnapt hoe je dat moet doen, waardoor er voortdurend hele lappen tekst verschijnen.
Ook een witregel krijg ik er maar niet op...
Port Zélande
Presidentsverkiezingen in Frankrijk
Wat François Hollande allemaal niet vermag !
Ben vanochtend op m'n gebruikelijke uur opgestaan om op m'n gemak enkele nieuwswebsites te kunnen raadplegen. Dat i.p.v. een uur langer in bed te blijven liggen.
Nu maar hopen dat links bij de parlementsverkiezingen in juni ook een fraai resultaat behaalt, zodat President en Parlement wat overeenkomen en samenwerken.
Maar da's nog afwachten, want voor zover ik er een zicht op heb, was de keuze van de Fransman/Française vooral gemotiveerd vanuit de wens om M. Sarkozy weg te krijgen en niet zozeer als een blijk van vertrouwen in M. Hollande.
dinsdag 1 mei 2012
woensdag 4 april 2012
Mijlpaal(tje) ?
Vandaag zijn M. en ik na 18 jaar officieel in plaats van feitelijk samenwonend.
Geeft wat meer zekerheid en gemoedsrust voor wanneer ik beslis van een toren te springen.
Geeft wat meer zekerheid en gemoedsrust voor wanneer ik beslis van een toren te springen.
Dansvoorstelling
Vorige zondag stond in M's agenda in het rood aangevinkt.
Ze moest immers meedoen aan een dansoptreden van de flamencogroep waar ze sinds bijna 2 jaar bij danst : Los Flamencos.
Al sinds enkele weken gierden de zenuwen door haar lichaam en dat was er soms aan te merken, maar al bij al hebben we ten onzent al erger meegemaakt.
Zondagnamiddag trokken we in groep naar een lokaal cultureel centrum waar de Flamencas voor een selecte groep letterlijk hun beste beentje zouden voorzetten.
En da's aardig gelukt ! En neem van me aan, dat ik het kan weten, bogend op de 2 flamencovoorstellingen die ik de voorbije 2 jaar heb meegemaakt...
Daar amper aangekomen zagen we in de toegestroomde en haast oncontroleerbaar enthousiaste massa nog toevallig een collega van M. die zelfs in het verre Antwerpen had vernomen dat er iets belangrijks op til was in de stille Kempen.
De eerste dans was wat mij betreft al meteen geslaagd : een mooi gebrachte choreografie met waaiers op klassiek-Spaanse muziek. Andere uitschieters vond ik een dans met sjaals en een andere waarbij elke danseres (en 2 dansers) gezeten op en staand rond een stoel dansten.
Maar top of the bill waren natuurlijk de paar dansen waaraan M. meedeed. Alleen al door haar présence en aanwezigheid werden die naar een zelzaam hoog niveau getild en uiteindelijk bleken de stress, zenuwachtigheid, prikkelbaarheid, dat blauw oog en de ingeslagen ruit nergens voor nodig geweest.
M. en haar compañeras hebben dat heel goed gedaan en het is zeker voor herhaling vatbaar.
Minpunt was wel dat het publiek veel te dicht bij de dansers zat (wij zaten op de eerste rij). Ik heb ei zo na een sjaal en voet in m'n gezicht gekregen, maar het was vooral hinderlijk om een goed zicht te krijgen op het totale podium en op de choreografieën in hun geheel, aangezien je nooit het alles goed in je blikveld kreeg.
Niettemin was het een fijne manier om een zondagnamiddag door te brengen en zeker veel aangenamer dan naar het onuitstaanbare commentaar te luisteren van een dolgedraaide Michel Wuyts.
Ze moest immers meedoen aan een dansoptreden van de flamencogroep waar ze sinds bijna 2 jaar bij danst : Los Flamencos.
Al sinds enkele weken gierden de zenuwen door haar lichaam en dat was er soms aan te merken, maar al bij al hebben we ten onzent al erger meegemaakt.
Zondagnamiddag trokken we in groep naar een lokaal cultureel centrum waar de Flamencas voor een selecte groep letterlijk hun beste beentje zouden voorzetten.
En da's aardig gelukt ! En neem van me aan, dat ik het kan weten, bogend op de 2 flamencovoorstellingen die ik de voorbije 2 jaar heb meegemaakt...
Daar amper aangekomen zagen we in de toegestroomde en haast oncontroleerbaar enthousiaste massa nog toevallig een collega van M. die zelfs in het verre Antwerpen had vernomen dat er iets belangrijks op til was in de stille Kempen.
De eerste dans was wat mij betreft al meteen geslaagd : een mooi gebrachte choreografie met waaiers op klassiek-Spaanse muziek. Andere uitschieters vond ik een dans met sjaals en een andere waarbij elke danseres (en 2 dansers) gezeten op en staand rond een stoel dansten.
Maar top of the bill waren natuurlijk de paar dansen waaraan M. meedeed. Alleen al door haar présence en aanwezigheid werden die naar een zelzaam hoog niveau getild en uiteindelijk bleken de stress, zenuwachtigheid, prikkelbaarheid, dat blauw oog en de ingeslagen ruit nergens voor nodig geweest.
M. en haar compañeras hebben dat heel goed gedaan en het is zeker voor herhaling vatbaar.
Minpunt was wel dat het publiek veel te dicht bij de dansers zat (wij zaten op de eerste rij). Ik heb ei zo na een sjaal en voet in m'n gezicht gekregen, maar het was vooral hinderlijk om een goed zicht te krijgen op het totale podium en op de choreografieën in hun geheel, aangezien je nooit het alles goed in je blikveld kreeg.
Niettemin was het een fijne manier om een zondagnamiddag door te brengen en zeker veel aangenamer dan naar het onuitstaanbare commentaar te luisteren van een dolgedraaide Michel Wuyts.
zondag 1 april 2012
Change of the century
De laatste tijd koop ik af en toe weer wat meer jazzmuziek, daarbij geholpen door de keten Media Markt, waar er regelmatig cd's te koop staan tegen 4 euro of wat meer.
M'n muzikale nieuwsgierigheid heeft op die manier financieel alvast geen nefaste gevolgen.
De laatste dergelijke aankopen dateren alweer van een maand geleden en toen heb ik eindelijk ook eens een cd van Ornette Coleman gekocht (voor 6,5 euro). Ik kende hem al jaren van reputatie maar had nog nooit echt naar een van zijn nummers geluisterd.
Dat is sinds kort dus veranderd en ik begrijp nu beter waarom zijn muziek door sommigen met afgrijzen werd onthaald. Deze plaat nam hij in 1959 op en bracht het een jaar later uit. Vergeleken met andere jazz uit die periode die ik in huis heb, klinkt dit inderdaad, euhm, apart. Ik vermoed dat het zowat hetzelfde effect moet hebben gehad op de jazzwereld als de twaalftoonsmuziek van Schönberg op de klassieke muziek.
De plaat vraagt enige gewenning, maar voor een oor uit 2012 blijkt het niet zo moeilijk om de muziek te waarderen. Maar dat is ruim 50 jaar nadat ze werd uitgebracht. Toen gingen er wel degelijk schokgolven door de jazz.
Ook de naam van het album toont aan dat Coleman voldoende branie, zelfbewustzijn en stoutmoedigheid had (of was het arrogantie of gewoon humor ?).
Hierbij ter illustratie het eerste nummer uit het album : Ramblin
M'n muzikale nieuwsgierigheid heeft op die manier financieel alvast geen nefaste gevolgen.
De laatste dergelijke aankopen dateren alweer van een maand geleden en toen heb ik eindelijk ook eens een cd van Ornette Coleman gekocht (voor 6,5 euro). Ik kende hem al jaren van reputatie maar had nog nooit echt naar een van zijn nummers geluisterd.
Dat is sinds kort dus veranderd en ik begrijp nu beter waarom zijn muziek door sommigen met afgrijzen werd onthaald. Deze plaat nam hij in 1959 op en bracht het een jaar later uit. Vergeleken met andere jazz uit die periode die ik in huis heb, klinkt dit inderdaad, euhm, apart. Ik vermoed dat het zowat hetzelfde effect moet hebben gehad op de jazzwereld als de twaalftoonsmuziek van Schönberg op de klassieke muziek.
De plaat vraagt enige gewenning, maar voor een oor uit 2012 blijkt het niet zo moeilijk om de muziek te waarderen. Maar dat is ruim 50 jaar nadat ze werd uitgebracht. Toen gingen er wel degelijk schokgolven door de jazz.
Ook de naam van het album toont aan dat Coleman voldoende branie, zelfbewustzijn en stoutmoedigheid had (of was het arrogantie of gewoon humor ?).
Hierbij ter illustratie het eerste nummer uit het album : Ramblin
zaterdag 31 maart 2012
Mijn systeem werkt ook !
paperassen kun je ook gewoon wegstoppen in een lade, om ze er ettelijke jaren later nog eens uit te halen en te merken dat je 2/3 gewoon kan weggooien wegens totaal niet meer relevant.
En zo maak je weer heel wat plaats vrij !
En zo maak je weer heel wat plaats vrij !
vrijdag 30 maart 2012
IJzerfront
Vorige weekend hebben we samen met R. een georganiseerde uitstap gemaakt naar de Westhoek om daar wat aan oorlogstoerisme te gaan doen.
Aanvankelijk stonden M. en ik er nogal huiverachtig tegenover omdat de gids (die ook directeur is van de school van de kinderen) er uitgesproken Vlaams-nationalistische ideeën op nahoudt en sinds kort openlijk militeert voor de N-VA (maar in zijn functie als directeur valt daar weinig of niets van te merken). Een politieke strekking en partij waar wij niet bepaald veel sympathie voor koesteren.
Maar we moeten eerlijkheidshalve toegeven dat er daarvan niet heel veel te merken viel. Al was het bezoek aan het monument van de gebroeders Van Raemdonck toch wat overbodig wat mij betreft. Dan had ik liever wat rondgelopen op de wallen rond Ieper.
Maar al bij al viel de uitstap goed mee.
Om te beginnen een spiksplinternieuwe bus en een probleemloze heenreis, ondanks een tankstation langs de autosnelweg dat deels in brand bleek te staan na ongetwijfeld een aanslag van een moslimfundamentaliset.
In Nieuwpoort begon de eigenlijke trip aan een groot monument ter ere van de gesneuvelden en koning Albert I en het sluizencomplex 'de ganzepoot'. Daarna reden we in de richting van Diksmuide om daar een pauze in te lassen in Oud-Stuivekenskerke om te luisteren hoe er daar gevochten en gepoogd werd 'den Duits', die de IJzer had kunnen oversteken, tegen te houden.
De hele tijd luisterde R. bijzonder geïnteresseerd en praatte hij tijdens de wandelingen met verschillende andere 'toeristen' die erbij waren.
De rest van de dag besteedden we onder meer aan bezoeken aan een Duits kerkhof (Langemark) en een Britse begraafplaats (Essex Farm, waar John McCrae 'In Flanders Fields' schreef).
De dag werd afgesloten in Ieper. Daar konden we eerst apart uitrusten om de dag af te sluiten met het bijwonen van the last post onder de Menenpoort, een primeur voor elk van ons drieën.
Daarna ging het naar huis, waar we tegen 23 uur aankwamen.
Aanvankelijk stonden M. en ik er nogal huiverachtig tegenover omdat de gids (die ook directeur is van de school van de kinderen) er uitgesproken Vlaams-nationalistische ideeën op nahoudt en sinds kort openlijk militeert voor de N-VA (maar in zijn functie als directeur valt daar weinig of niets van te merken). Een politieke strekking en partij waar wij niet bepaald veel sympathie voor koesteren.
Maar we moeten eerlijkheidshalve toegeven dat er daarvan niet heel veel te merken viel. Al was het bezoek aan het monument van de gebroeders Van Raemdonck toch wat overbodig wat mij betreft. Dan had ik liever wat rondgelopen op de wallen rond Ieper.
Maar al bij al viel de uitstap goed mee.
Om te beginnen een spiksplinternieuwe bus en een probleemloze heenreis, ondanks een tankstation langs de autosnelweg dat deels in brand bleek te staan na ongetwijfeld een aanslag van een moslimfundamentaliset.
In Nieuwpoort begon de eigenlijke trip aan een groot monument ter ere van de gesneuvelden en koning Albert I en het sluizencomplex 'de ganzepoot'. Daarna reden we in de richting van Diksmuide om daar een pauze in te lassen in Oud-Stuivekenskerke om te luisteren hoe er daar gevochten en gepoogd werd 'den Duits', die de IJzer had kunnen oversteken, tegen te houden.
De hele tijd luisterde R. bijzonder geïnteresseerd en praatte hij tijdens de wandelingen met verschillende andere 'toeristen' die erbij waren.
De rest van de dag besteedden we onder meer aan bezoeken aan een Duits kerkhof (Langemark) en een Britse begraafplaats (Essex Farm, waar John McCrae 'In Flanders Fields' schreef).
De dag werd afgesloten in Ieper. Daar konden we eerst apart uitrusten om de dag af te sluiten met het bijwonen van the last post onder de Menenpoort, een primeur voor elk van ons drieën.
Daarna ging het naar huis, waar we tegen 23 uur aankwamen.
Wat ongelukkige uitdrukking
Vandaag in de krant van gisteren een interview gelezen met Amadou en Mariam, twee blinde Malinese muzikanten/zangers.
Staat er ergens in de tekst dat ze "in de jaren '80 [...] veel zwarte sneeuw [hebben] gezien"...
In deze context niet zo'n geslaagde vertaling.
Staat er ergens in de tekst dat ze "in de jaren '80 [...] veel zwarte sneeuw [hebben] gezien"...
In deze context niet zo'n geslaagde vertaling.
donderdag 22 maart 2012
Bankencrisis
Vanmorgen ging het in Matin Première over de bankencrisis en meer bepaald de teloorgang van Dexia. Een waarnemer/expert kwam er zijn ongezouten mening geven over de ontwikkelingen in dat dossier.
Grappig was dat vlak voor het radionieuws van 9.00 uur er ook een reclameboodschap over Belfius werd uitgezonden, dat terwijl het hele Dexia-verhaal even tevoren met de grond gelijk was gemaakt.
Het toont wel aan dat de RTBF waarlijk onafhankelijk is !
Grappig was dat vlak voor het radionieuws van 9.00 uur er ook een reclameboodschap over Belfius werd uitgezonden, dat terwijl het hele Dexia-verhaal even tevoren met de grond gelijk was gemaakt.
Het toont wel aan dat de RTBF waarlijk onafhankelijk is !
dinsdag 20 maart 2012
Druk vliegverkeer...
boven Lier vanmorgen tussen 6.30 en 6.45 uur.
8 condensstrepen in een blik te zien
7 vliegtuigen leken zowat uit dezelfde richting te komen en waaierden lichtjes uiteen zoals een ruiker bloemen of een geconcentreerde vuurwerkbundel
eentje ging in de tegenovergestelde richting
het was wat mij betreft toch geen alledaags zicht
8 condensstrepen in een blik te zien
7 vliegtuigen leken zowat uit dezelfde richting te komen en waaierden lichtjes uiteen zoals een ruiker bloemen of een geconcentreerde vuurwerkbundel
eentje ging in de tegenovergestelde richting
het was wat mij betreft toch geen alledaags zicht
maandag 12 maart 2012
Even afwegen
De 9-3 tegen de Giulietta.
De zetels van de Saab zijn toch van een andere klasse dan die in de Alfa Romeo ; gewoon top. Die van de Alfa zitten lang niet slecht, maar lijken toch een stuk minder ergonomisch en je zit er ook op i.p.v. erin. Maar ze zijn wel mooi en de bruine uitvoering kon me zeker bekoren.
Enkele zaken in het interieur komen in de Saab toch een stuk robuuster over dan in de Alfa, waar er meer frivoliteit heerst binnenin.
Ook ben ik evenmin echt wild van het dashboard van de Giulietta. Misschien mooi design om even naar te kijken, maar zou het kunnen dat je er na verloop van tijd op uitgekeken raakt ? Ik weet het nog niet.
Een ander groot verschil is het aantal opbergruimtes en het volume ervan.
Op dat vlak is er haast geen vergelijking mogelijk ; de Saab haalt het met vlag en wimpel. De koffer van de Giulietta is ook een heel stuk kleiner dan die van onze huidige sedan.
De benzinemotor die ik op het oog heb, is wel een groot pluspunt van de Italiaan t.o.v. de Zweed, waarin eigenlijk gewoon een veredelde Opel-motor in huist. Veel krachtiger, zuiniger, lagere uitstoot. Een pareltje.
Wij reden gisteren wel tweemaal met een dieselversie en dat ben ik niet gewoon, want dat vergt een andere rijstijl : i.p.v. in de toeren te klimmen, moet je hier gewoon op een veel lager toerental reeds schakelen en komt het vermogen en het koppel veel eerder vrij.
Slotsom : vanuit louter praktisch oogpunt haalt de Saab het ongetwijfeld.
Wellicht rijden we er het best toch nog enkele jaren mee verder. De sexy Giulietta komt er misschien ooit nog, maar intussen hebben we dan toch iets om over te blijven dromen. Het is per slot van rekening ook maar een gewoon stuk blik.
zondag 11 maart 2012
Alfa Romeo Giulietta
Qua auto's is onze jongste, S., nooit echt overtuigd geweest van mijn goede smaak.
Hij heeft nooit begrepen waarom de Maserati Ghibli in huis is gekomen en de Saab draagt hij ook maar een koel hart toe.
Alfa Romeo is zijn favoriete automerk en dat al jaren lang.
Het toeval wilde dat onze officiële Saab-concessiehouder enkele maanden voor het merk uiteindelijk failliet ging (18 december 2011) zijn aanbod uitbreidde met twee nieuwe merken : Fiat en Alfa Romeo. Een zucht van verlichting ging door me heen : enerzijds omdat de concessiehouder toch een oplossing had gevonden voor de dreigende sluiting en anderzijds omdat die oplossing er niet in bestond om verkoper te worden van het zoveelste dertien-in-een-dozijn merk genre Opel, Toyota of Volkswagen, maar in het verkopen van een merk dat iedere rechtgeaarde autoliefhebber zijn/haar hart sneller doet slaan.
Dit weekend waren er daar opendeurdagen en ik maakte van de gelegenheid gebruik om S. een pleziertje te doen : een testrit in een Alfa Romeo. Meteen ook de allereerste keer dat hij überhaupt meereed in een Alfa Romeo.
Daarvoor koos ik het model dat mijn persoonlijke voorkeur heeft en het merk er ook weer bovenop moet helpen : de (relatief) nieuwe Giulietta. De naam verwijst rechtstreeks naar een bekend model van het hetzelfde merk uit de jaren '50.
Graag had ik met een benzineversie gereden, maar helaas waren op de krachtigste topversie na (de Quadrifoglio Verde) enkel diesels beschikbaar. Voorzichtigheidshalve koos ik dan toch maar voor de diesels, aangezien het voor S. niet veel uitmaakte en voor mij ook nog niet aangezien we geen concrete plannen hebben om een andere wagen te kopen.
Eerst de braafste versie getest (de 1.6-liter met 105 pk), wat al fijn was en daarna een exemplaar met een stukken krachtiger motor (de 2.0 met 170 pk). Bij die laatste viel me vooral de automatische versnellingsbak op die je ook kunt gebruiken als gewone handbak (weliswaar sequentieel). Dit was een aangename verrassing ; terwijl ik tot nu toe een automatische bak liever vermeed, kun je in deze wagen kiezen, wat me wel eens zou kunnen doen bijdraaien als...
Enfin, thuis R. opgepikt die eerst niet wilde meekomen, maar toen hij de wagen voor de deur zag staan toch niet aan de verleiding kon weerstaan en dan nog wat rustig rondgekacheld. Aangename wagen die Giulietta, een lust voor zowel het oog als voor de bestuurder en, hopelijk, de passagiers (minder voor het oor, want zo'n diesel is op dat vlak niet veel soeps).
S. was alvast in de wolken en heel blij met deze traktatie en ook R. bleek heel tevreden. Samen met het mooie weer vandaag heeft dat toch hun (en mijn) dag gekleurd.
Abonneren op:
Posts (Atom)
