VvRrOoaaRr !

Na de culturele intermezzo's met M. was het tijd voor een ander soort vertier, een die bij voorkeur op en rond circuits beoefend wordt.

Eind april stond de Nederlandse manche geprogrammeerd van het wereldkampschap Superbike (dat verschillende discipines omvat en dus meerdere races). Dit vind steevast plaats op het circuit van Assen, in het noorden van het land. Het is dus een eindje rijden, maar aangezien we vlakbij de grens wonen en meteen de autosnelweg kunnen oprijden, verloren we een minimum aan tijd. 'We' inderdaad, want ik had R. en S. meegenomen. Aangezien beide jonger zijn dan 15, mochten ze alletwee gratis binnen. Op S. heb ik wel zachte dwang moeten uitoefenen, maar dat stelde me niet voor grote gewetensproblemen, omdat hij zich steevast verveelt als hij thuis zit en NIET naar een scherm zit te staren. R. ging wel enthousiast mee, want het was voor hem de kans om een van z'n favoriete motorrijders in het echt te aanschouwen, de Brit Tom Sykes, die vorig jaar voor Kawasaki de wereldtitel binnenhaalde. Ikzelf heb het meer voor z'n teammaat, de jonge Fransman Loris Baz, die sinds medio 2012 de onfortuinlijke Joan Lascorz bij Kawasaki vervangt nadat deze laatste bij een zwaar ongeval wellicht voor het leven verlamd werd vanaf de borst naar onder toe...



Eind april betekent dat het kampioenschap nog niet zo ver gevorderd is en dat er nog volop strijd geleverd wordt tussen de verschillende titelkandidaten, ook als ze tot dezelfde renstal behoren. Het betekent ook dat het weer soms nogal veranderlijk kan zijn en dat was die dag helaas niet anders.
Een racedag bij Superbikes ziet er als volgt uit :
a) 1ste race Superbikes (worden een trapje lager ingeschat dan de pure prototypes van de MotoGP ; de basis van deze motorfietsen is een motor die je gewoon bij je dealer kunt kopen, maar de raceversie wordt erg gewijzigd)
b) race Supersport (kleinere broertje)
c) 2de race Superbikes
d) nog een race superstock en nog enkele categoriëen



Toen we rond 10.00 - 10.30 uur aankwamen was er net een van de races onder d) afgelopen en maakten de Superbike-rijders zich op voor hun eerste race. We kozen een goede plek uit (niet zo moeilijk want waar wij waren, zaten er niet zoveel toeschouwers) om naar deze 1ste race te kijken. Die bleek de verwachtingen in te lossen. Op de 1ste plek startte m'n persoonlijke favoriet, de jonge Fransman Loris Baz van het officiële Kawasaki-team, maar hij moest meteen die plek opgeven aan Aprilia-rijder Sylvain Guintoli die ervandoor stoof. Achter Guintoli ontspon zich een spannende strijd tussen Tom Sykes, regerend wereldkampioen, zijn teammaat Baz en Honda-rijder Jonathan Rea. Uiteindelijk zou Sykes het pleit in zijn voordeel beslissen, maar niet na een fout, waardoor hij achter de beide anderen terecht kwam en zich weer voorbij hen moest werken. Hij naderde nadien nog sterk op leider Guintoli, maar de race werd voortijdig afgevlagd wegens olie op het circuit, nadat een motor opgeblazen werd.



Na die race verhuisden we naar een andere stek om daar naar de Supersport-wedstrijd te kijken. Die zou normaal gezien gaan tussen lokale favoriet Michael Van der Mark en de Turkse rijder Kenan Sofuoglu. Helaas kende deze laatste pech terwijl hij aan de leiding reed (of op de 2de plaats) zodat Van der Mark onbedreigd naar de overwinning kon rijden. Het aanwezige publiek was uiteraard erg blij.

Vervolgens gingen we wat rondwandelen om wat naar de standjes te kijken en in de paddock te kuieren. Helaas begon het toen al wat te miezeren en iets daarna werden we verrast door de aankondiging dat de 2de superbikerace bijna van start zou gaan. We repten ons dus naar een van de tribunes langs start/finish, maar toen gingen de hemelsluizen open. Ik had gelukkig een paraplu bij, maar die gebruikte ik dan maar om R. en S. tegen de regen te beschermen. Een paar ronden nadat de race gestart was, gaven de rijders aan dat het niet doenbaar was en werd de wedstrijd afgebroken. Na een tijdje wachten in de stromende regen besloten we toch maar stilletjesaan naar de auto te wandelen ; de kinderen hadden er wel genoeg en er kwamen vooralsnog geen berichten over een eventuele voortzetting van de racedag. Toen we bijna bij de uitgang waren, hoorden we de speaker afkondigen dat er toch een 2de, weliswaar verkorte race zou komen, maar ze verkozen naar huis te gaan. Waar we net op tijd aankwamen zodat zij nog frieten konden gaan eten bij hun grootouders.

6 dagen later (op een zaterdag, jawel) stond er opnieuw een race op het programma, maar van een heel andere aard en op een andere plek : de 6 uur van Francorchamps. Dit was een manche van het wereldkampioenschap uithouding voor auto's en gold als generale repetitie voor de 24 uur van Le Mans die half juni verreden werd. Ditmaal liet ik S. thuis (hij kon kiezen : ofwel naar Assen ofwel naar Francorchamps), maar R. ging goedgemutst mee.



Het werd een fijne dag, al bleken de organisatoren helemaal niet voorbereid op de volkstoeloop, wat voor lang wachten zorgen alvorens een parkeerplaats ter beschikking werd gesteld. Nochtans waren we ruim op tijd vertrokken en aangekomen. Het startveld bij deze discipline bestaat uit prototypes en GT-wagens (deze laatste zijn gebaseerd op sportwagens voor de openbare weg). Elk van beide klassen is nog eens onderverdeeld in 2 subklassen, waardoor er in totaal 4 klassementen zijn, waarvan het eindklassement, waar de prototypes LMP1 (vs. LMP2) de facto steeds de overwinning behalen. Dit jaar is er ten oprichte van het voorbije jaar een interessante wending in de LMP1-klasse, de koninginneklasse : Porsche mengt zich in de tweestrijd tussen Audi en Toyota. 2014 is voor hen nog een leerjaar, maar toch behaalden ze al mooie resultaten. Vanaf volgend jaar wordt verwacht dat ze meestrijden voor overwinningen.



Uiteindelijk won Toyota duidelijk deze race en werd daardoor favoriet voor Le Mans. Intussen weten we dat het alweer Audi geworden is dat Le Mans op zijn naam schreef, voor de 13demaal sinds 2000. Toyota, dat maar 2 bolides inzette was ook hier het snelst, maar pech en een onbezonnen actie van een van hun piloten, die uitmondde in een meervoudige crash, zorgde ervoor dat ze nog minstens een jaar moeten wachten alvorens hun eerste overwinning in deze mythische race te behalen. Al bijna 30 jaar proberen ze dat vruchteloos, waarbij ze er een paar keer erg dicht bij waren.
In de GT-klassen gaat de strijd doorgaans tussen merken als Porsche, Ferrari, Aston Martin en Corvette. Ook daar is er steevast vanalles te beleven en dat was tijdens de 6 uur van Francorchamps niet anders.



Na enkele uren in de paddock en langs het circuit vertoefd te hebben, keerden we tevreden naar huis, weliswaar nog voor de race beëindigd was, maar anders zouden we in de late avond pas zijn aangekomen.

Film en opera

't Is al een hele poos geleden, maar niettemin vind ik het toch de moeite om vlug nog twee cultureel verantwoorde uitjes met M. te vermelden.

Eind maart hadden we nog eens de kans om met 2 naar de bioscoop te gaan, iets wat al ettelijke jaren geleden was. Onze keuze viel op het fel gelauwerde '12 years a slave', waarin men het verhaal vertelt van een vrije zwarte die in het Amerika van de 19de eeuw ontvoerd wordt en alsnog 12 jaar lang een slavenbestaan moet leiden. De film is gebaseerd op een autobiografisch verhaal van Solomon Northup, dat in 1853 verscheen.
Indrukwekkend en soms heel confronterend. Mooi is ook het contrast tussen de vaak fraaie beelden van de omgeving en de bikkelharde, wrede werkelijkheid van de slavernij. Kinderen die van hun ouders worden gescheiden, mensen overgeleverd aan de willekeur en razernij van anderen wegens hun huidskleur, verraad en een uitzichtloos bestaan leven.

Tegenvaller van formaat echter was wat mij betreft de verschijning van Brad Pitt. Aangezien hij een van de producers was, vermoed ik dat hij als deal de rol mocht spelen van de weldoener dankzij wie Northup uiteindelijk vrij kwam en weer naar zijn gezin kon terugkeren. Het zou hem gesierd hebben indien hij eens de rol van booswicht had gespeeld i.p.v. alweer die van edelmoedige held.

Een film die een diepe indruk nalaat en die ik klasseer bij prenten als 'Shindler's List' of 'The Pianist' bijvoorbeeld.

Enkele weken later gingen we dan beide op zondagnamiddag naar de Antwerpse opera voor een voorstelling van 'Lady Macbeth uit het district Mtsensk' van de Russische componist Dmitri Sjostakovitsj. Alweer een evenement waar de toeschouwer niet meteen vrolijk van werd, maar dat ook weer een diepe indruk laat. Dat heeft ook niet enkel te maken met de opera op zich, maar met het lot dat Sjostakovitsj te wachten stond nadat Stalin een voorstelling had bijgewoond : zijn operacarrière werd erdoor gefnuikt.

Het is een grimmig stuk waar nauwelijks enige vreugde te beleven valt. Ik denk niet dat het bekende aria's telt (toch niet ten onzent), maar muzikaal zitten er verschillende mooie stukken in. Het decor voor deze versie was ook nogal troosteloos en dan zeker in het laatste bedrijf, iets wat aansluit bij de thematiek.
Wat interessant is bij de opvoeringen bij de Vlaamse Opera zijn de inleidingen voor het stuk begint. Een kenner geeft dan uitleg over de componist en bij de opera. Daar steekt een liefhebber veel van op en het helpt om alles beter te begrijpen.

Het is leuk om op een zondag rustig wat rond te kuieren als zowat alles gesloten is. Rond het operagebouw zijn er echter nog wat plekken waar je rustig en in een aangenaam kader een koffie of iets dergelijks kunt drinken.
Na het einde van de voorstelling zijn we dan naar het Braziliaans-Mexicaans restaurant Tropicos gegaan om ons daar tegoed te doen aan exotische kost en een caipirinha. Dat restaurant ligt vlakbij de Antwerpse opera, wat dus erg praktisch was. Ons laatste bezoek eraan dateerde van zeker 5 jaar (wellicht meer) tevoren, dus het werd wel tijd om nog eens de sfeer te gaan opsnuiven. Die is nauwelijks of niet veranderd en nu met het WK voetbal zijn ze ook open èn staat er een tv-scherm om de wedstrijden te volgen. We zullen ervan profiteren om er met m'n verjaardag eens naartoe te gaan met de kinderen. Voor R. zijn de examens dan net achter de rug, dus dat treft en die avond speelt bovendien de Seleção. Maar of we dat daar gaan kunnen bekijken is nog lang niet zeker, want anders bestaat de kans dat we niet meer thuisraken...

Lang geleden

Gisteren nog eens 3 zaken gedaan waarvan het al veel te lang duurde dat het er nog eens van gekomen was en er echt van genoten :

a) voor het eerst sinds de opening op de nieuwe plek (toch alweer bijna anderhalf jaar blijkbaar, nadat de winkel zijn oude vertrouwde stek in een wat onderkomen winkelgalerij gedwongen moest verlaten) de muziek Caroline echt bezocht en er ook voor het eerst iets gekocht : 'Cosmic Slop' van Funkadelic, een compilatie van Sam & Dave en de 1ste van Mano Negra (Patchanka ; jeugdsentiment). Het aanbod nieuwe vinylplaten is indrukwekkend en blijkbaar hebben ze een niche gevonden in de markt, want de winkel houdt het dus al ruim een jaar vol. Ik vermoed dat veel van de oude klanten de weg er naartoe teruggevonden hebben. Goede zaak.

b) voor het eerst sinds erg lang (zowat 3 jaar schat ik) nog eens een hele rit fictie kunnen lezen in de trein. Sinds 2011 heb ik er ofwel geen tijd meer voor gehad, ofwel non-fictie gelezen. Het was fijn me nog eens te kunnen onderdompelen in een (korte) roman : 'De eeuwige echtgenoot' van Dostojevski. Op zich niet meteen de meest opbeurende lectuur, maar ik kikkerde er merkbaar van op eens meer dan amper een paar bladzijden na elkaar te kunnen lezen. Wat Dostojevski en de trein betreft nog een leuke anecdote : enkele weken geleden zat ik op de terugreis van het werk tegenover een vrouw die ik wel vaker zie. In mijn tas zat dus 'De eeuwige echtgenoot', maar ik was eerst begonnen om de krant van de voorgaande dag verder uit te lezen. Tegelijk zat zij in een turf van een boek ; ook een Dostojevski ('De idioot', wel in het Engels). De tweede helft van de treinreis zaten we zodoende beide in een boek van deze Russische schrijver te lezen. Het is wel niet tot een gesprek gekomen.

c) voor het eerst in jaren heb ik gisteren Italiaans moeten spreken en, wonder boven wonder, het ging nog redelijk. Het hielp daarbij natuurlijk dat het 'gesprek' hoop en al 2 minuten duurde. Iemand vroeg me bevestiging of hij wel op het juiste perron stond voor de trein naar de luchthaven van Zaventem. Ik heb hem dan maar zo goed en zo kwaad als het ging te woord gestaan en meen begrepen te hebben dat hij me begreep. Al is dat niet helemaal zeker, want meteen daarna klampte hij een treinbegeleider aan, maar die straalde in de gegeven omstandigheden wellicht iets meer expertise uit. Alhoewel ik betwijfel dat diens Italiaans even vlekkeloos was als het mijne !

Vreemd zicht

een depot (afgeschreven of nieuwe ?) bushokjes
vlakbij het station van Vilvoorde
ik rij er vaak voorbij met de trein

Gedoogbeleid in de praktijk

Gisteren was ik getuige van een opvallend tafereel in een van de hoerenbuurten van Brussel.

TIjdens m'n middagpauze wandelde ik richting Begijnhofplein en Grootgodshuisstraat. Daarbij kwam ik voorbij de Alhambrawijk en de KVS met de alom geposteerde dames van plezier. Voor het pleintje met het frituur stond een politiecombi en een van de 2 agenten stond wat verderop te praten met enkele vrouwen. De andere stonden of zaten doodgemoedereerd te wachten op klanten zonder ook maar in het minst gealarmeerd te lijken.

Toen ik 20 minuten later weer langs daar kwam, hield de agent toezicht op het schoonmaken van het bushokje, terwijl op amper enkele meter van hem dezelfde vrouwen opvallend niets stonden te doen, maar ook totaal geen acht op hem leken te slaan (wat overigens ook wederzijds leek).
Het viel me voorts op dat de bar Tropicana opnieuw gesloten en verzegeld is. Dat is een van de vaste stamcafés van deze dienstverleensters en hun pooiers. De stad Brussel of het OCMW heeft diep in de buidel moeten tasten om het te kopen, met de bedoeling om een eind te maken aan de overlast die de prostitue(e)s en, vooral, hun klanten teweeg brengen. De huidige uitbater bleef echter niet bij de pakken zitten en heropende deze bar al een of twee keer, maar telkens voor korte duur, want al snel was hij opnieuw gesloten.

Op m'n wandeling door de buurt haalde ik trouwens een menu af bij een afhaalchinees daar vlakbij. M'n blik viel daarbij op een vrouw met een heel diepe en bijzonder goed gevulde décolleté. Aangezien ze er oosters uitzag, dacht ik dat ze bij de zaak hoorde, maar toen ik dat vertelde aan enkele vrouwelijke collega's die daar af en toe hun middagmaal gaan halen, moesten deze lachen om zoveel naïviteit...

We will remember them

Gisteren hebben we met drie (S. verkoos niet mee te gaan) een groepsuitstap gemaakt naar de Westhoek. Het was het laatste deel van een drieluik waarbij we elk jaar een deel van het front dat zich tijdens WOI rond Ieper gevormd had.
Twee jaar ging het met de bus van Nieuwpoort over Diksmuide naar Ieper (noordelijk stuk van de saillant) en vorig jaar vertrokken we in Armentières om via Ploegsteert ook weer in Ieper te eindigen (het zuidelijk gedeelte van de saillant). Telkens bezochten we enkele bezienswaardigheden, waaronder tal van kerkhoven, waarmee het in die streek werkelijk bezaaid is.

Dit jaar begon onze uitstap in principe in Poperinge (achter het front gelegen), maar gezien de actualiteit vorige week vond onze sympathieke groepsleider het een goed idee om eerst naar Waregem te rijden om daar het enige Amerikaanse kerkhof in België te bezoeken waar gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog uit dat land rusten. Daarmee traden we dus in de voetstappen van dhr. Barack Obama vorige woensdag. De kransen die hij, de koning en de eerste minister er hadden neergelegd, lagen er naar verluidt nog (heb dat zelf niet gezien). Opvallend daarbij was dat veel van de soldaten die er hun laatste rustplaats vonden, in de allerlaatste weken/dagen van het conflict overleden zijn, quel gâchis !

De volgende stop was Poperinge, waar we een dodencel bezochten. Daar brachten enkele (wegens desertie) terdoodveroordeelden hun laatste dagen en nachten door, alvorens te worden geëxecuteerd op de binnenplaats van wat nu het gemeentehuiscomplex is. Vanuit hun cel zagen ze de paal waar men hen aan zou vastbinden. Er werden ook mensen in vastgehouden die andere vergrijpen gepleegd hadden en velen van dit allegaartje hebben iets (tekst of tekening) in de muren gekrast.

Daarna bezochten we Lijssenthoek Cemetery, waar een mooi kunstwerk voor de ingang staat dat toch een idee geeft van wat er zich in die streek heeft afgespeeld. Per dag dat de oorlog duurde, staat een ijzeren staaf in de grond geplant en per persoon die op dat kerkhof begraven werd, werd een streepje gekerfd in de staaf van de desbetreffende dag. Sommige staven hebben geen of 'amper' een paar streepjes, andere dan weer (vele) tientallen. Op het kerkhof liggen Fransen, soldaten van het Gemenebest, Duitsers en Chinezen begraven, soms door elkaar.



De rest van de dag zagen we nog de 'Pool of Peace' in Wijtschate, een reusachtige krater die nu een meertje geworden is en die ontstond door het tot ontploffing brengen van een enorme springlading die onder de Duitse linies werd aangebracht d.m.v. het graven van onderaardse gangen. Er zijn zo nog enkele van die littekens die ontstonden na soortgelijke huzarenstukjes. Deze ontploffingen vonden praktisch gelijktijdig plaats, wat een gigantische schokgolf veroorzaakte (letterlijk en figuurlijk).



Hill 60 was een andere bestemming. Dat was een 60 meter hoge heuvel die verschillende malen door een ander kamp veroverd werd en die bezaaid is met honderden bomkraters. Blijkbaar durft men daar geen schop in de grond stoppen uit angst op niet-ontplofte munitie te stoten. Dat geeft de plek wel een aparte sfeer, precies door het hobbelig karakter ervan.


Ook de Kemmelberg kwam nog aan de beurt, maar die beklommen we te voet en niet met de fiets.

De dag sloten we af in Ieper, met eerst een bezoek aan een kerkje, dan gingen we iets eten, wandelden we wat rond op de omwalling rond de stad en tot slot woonden we voor het derde opeenvolgende jaar The Last Post bij, die dit jaar verschilde van de vorige twee edities die we zagen, doordat er een doedelzakspeler bij de trompetters was en ook een koor dat op het einde meezong. Dat was mooi.

Volgend jaar gaat er een uitstap naar de Somme. Mogelijk zijn we er opnieuw bij.

Vreemd zicht (bis)

In augustus vorig jaar had ik hier een foto gepost van aan de gang zijnde bouwwerken vlakbij het station van Schaarbeek.
Intussen hebben de bouwvakkers niet stilgezeten en m'n toenmalig vermoeden lijkt te kloppen : ze laten het huisje in kwestie staan, maar hebben er gewoon een hele constructie rond gebouwd, een soort loods lijkt het wel.

Zo zag het er enkele weken geleden uit :



En eerder deze week nam ik nog deze foto (het is nog net zichtbaar via de opening in de rechterbenedenhoek) :



Een paar weken geleden stootte ik dan weer op een ander tafereel :
dit is het 'blauw huizeke' waarvan ook sprake in de bovenstaande link. Blijkbaar staat het te koop.
Het vastgoedagentschap heeft het wel een niet voor de hand liggende naam gegeven (wetende dat het pal in de Noordwijk ligt, omgeven door andere huizen/gebouwen). Wat verder ligt wel het Gaucheretpark.

Bootsy Collins

Voor het eerst sinds lang speel ik nog eens kort op de bal.

Gisterenavond naar een concert geweest in de Brusselse Ancienne Belgique, waar Bootsy Collins en zijn groep optraden.
Bootsy Collins is al decennia een van de meest gekende basspelers uit de pop/rockmuziek en mee een bepalende figuur geweest in de geschiedenis van de funk. Zo speelde hij samen met grote namen als James Brown en George Clinton (Funkadelic en Parliament) en bepaalde mee de sound en de look van deze groepen. Daarnaast had hij ook nog zijn eigen project/groep Bootsy's Rubber Band. Aangezien ik niet elke dag de kans krijg een levende (muziek)legende aan het werk te zien èn te horen, liet ik me ditmaal deze buitenkans niet ontglippen, temeer daar Bootsy Collins niet vaak in onze contreien langskomt en hij garant staat voor een stevige portie gezonde waanzin. Mensen die deze blog al jaren lezen (bestaan ze, behalve M. dan ?) zullen al wel gemerkt hebben dat ik een zwak heb voor deze muziekvorm en deze artiesten in het bijzonder.
Eind jaren '90 had ik in dezelfde zaal wel al eens een concert van Parliament meegemaakt, maar dat stelde lichtjes teleur of anders was ik niet helemaal in de juiste sfeer.

Gisterenavond werd de band voorafgegaan door een oproep om een bijdrage te overwegen voor Bootsy's project om kinderen een instrument te laten spelen. Young James Brown gaf toen ook enkele seconden lang een staaltje van zijn kunnen. Vervolgens kwamen de muzikanten, zanger(s) en danseressen (in catsuit !) op in een wit pak en sommigen met een astronautenhelm op het hoofd. En toen barstte het feest los, met Bootsy die als 13de en laatste opkwam, zoals gebruikelijk in een extravagant glitterpak en met zijn basgitaar.

Muzikaal gezien, was dit zeker niet het beste concert dat ik de voorbije jaren meemaakte (relatief veel lang uitgesponnen nummers, iets te veel kalmere nummers en ook wat te vaak transities in ritme tussen de liedjes onderling), maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de sfeer die er hing, het charisma van Bootsy en diens enthousiasme en eeuwige lach. Vreemd genoeg kwamen enkele van de hoogtepunten er toen Collins zelf een pauze nam (om zich om te kleden) en de groep aan het werk liet, die dan telkens bijzonder opzwepend te keer ging. Zo brachten ze ook een eigen versie van 'Changes' van Buddy Miles, zoals dat te horen is op 'Band of Gypsys' met Jimi Hendrix. Daarbij lieten de zangeressen zich ook op bijzonder positieve manier opvallen, zowel in vocaal als in ander opzicht.

Op het programma stonden uiteraard heel wat nummers van Bootsy Collins zelf (een oeuvre dat ik nauwelijks ken), maar er waren eveneens liedjes van Parliament te horen en talrijke referenties naar Funkadelic.
Er waren helaas geen echte bisnummers (blijkbaar moeten concerten in de AB tegenwoordig om 10.30 afgelopen zijn), maar naar het einde toe was er toch nog spektakel te beleven, met onder meer een Bootsy Collins die bij wijze van toegift aan het publiek onder zijn 3de gewaad voor de avond een Anderlecht-shirt verborg, waarmee hij het laatste halfuur van de show afwerkte. Een bijzonder gesmaakte geste. Daarnaast begaf hij zich ook nog minutenlang tussen het publiek terwijl de groep voort speelde.

Dit prettig gestoorde zootje mag zeker nog eens ons land aandoen en liefst zo snel mogelijk.
Er zouden veel meer mensen als Bootsy Collins moeten zijn ; een enorm aanstekelijk enthousiasme en goed humeur, met een positieve kijk op het leven en een dienovereenkomstige houding t.o.v. de wereld rondom hem. Een bijzonder genereus persoon.
Wel jammer dat ik de namen van de bandleden nog niet gevonden heb en ook dat er na het concert geen cd's of LP's werden verkocht, enkel maar snuisterijen om aan te trekken (hoeden, T-shirts, ring enz.).

Conclusie : de muziek was soms wat minder, maar de show als geheel was bijzonder geslaagd.
Het heilige vuur brandt nog steeds en ook nog even intens, allen laait het niet meer zo hoog op.
De rest van de avond was de glimlacht niet meer van m'n gezicht te krijgen.

Vaarwel Josse

Exact een week geleden vernam ik dat mijn voormalige collega Josse overleden was.

Josse was in januari 2011 met pensioen gegaan en bijna onmiddellijk daarna werd kanker bij hem vastgesteld.
Dat terwijl hij van plan was geweest om na zijn pensionering naar Zeeland te verhuizen, maar daarvan kwam, denk ik, niets in huis.

Zo'n tien jaar lang zagen en spraken we elkaar regelmatig op de werkvloer en hoewel hij er soms genoegen in schepte om je met zijn soms bizarre gevoel van humor ongemakkelijk te doen voelen, toch was het bijna steeds een plezier om met hem te spreken. Hij was een onuitputtelijke bron van anekdotes en was tegelijk voor mij een bron van inspiratie wat muziek betreft. Af en toe nam hij eens iets een album op uit zijn gigantische muziekverzameling (die ooit zelfs de cover van een boek van Arnold Rypens sierde).

Reeds bij zijn vertrek bij ons, bleef ik wat verweesd achter en nu is het dus definitief uit met Josse.
Met zijn verdwijnen valt er bovendien iemand weg die de statistieken van deze blog (vroeger) wat opkrikte, want soms kwam hij hier langs.
Het ga je goed beste Josse.

Tentoonstellingen - beurzen

Van eind december tot grosso modo halfweg januari was de agenda volgeboekt met bezoeken aan tentoonstellingen : 3 in totaal, maar eentje heb ik 2 maal bezocht omdat ik de eerste keer ons fototoestel vergeten was...

De eerste tentoonstelling was 'The Art of the Brick' die plaatsvindt in het vroegere Brusselse beursgebouw. Vooral S. was erop gebrand om daar eens naartoe te gaan en 26 december paste voor ons allemaal, dus wij allemaal goedgemutst naar Brussel.

Toen we er aankwamen, was het middag en dus tijd om iets te gaan eten.
Dat werd het Ethiopisch restaurant 'Toukoul' in de Lakensestraat. Het was al een kleine eeuwigheid geleden dat we nog van die keuken geproefd hadden en ik keek er wel naar uit, onder meer vanwege de aparte manier waarop je jezelf bedient : niet met mes en vork maar met je handen stukjes van een grote opgerolde deegkoek scheuren en dat dan vullen met saus, vlees, groenten of een combinatie. Echt lekker en een heel andere manier van eten. Ook de plaatselijke drankjes smaken best lekker als was de Ethiopische koffie helaas niet beschikbaar.



Na fijn gegeten te hebben, ging het dus naar het Beursgebouw waar we eerst nog een klein uur moesten aanschuiven om binnen te kunnen en daar was het dan ook vaak drummen of even aanschuiven om sommige werken te kunnen bekijken. Nathan Sawaya maakt met behulp van legoblokjes bekende kunstwerken of iconische beelden die in ons collectief geheugen gebeiteld zijn. Daarnaast maakt hij ook nog eigen sculpturen, maar dus telkens met de bouwblokjes waar de meesten van ons in onze jeugd mee gespeeld hebben.


Er zitten wel een aantal indrukwekkende stukken tussen, maar 'grote' kunst zou ik het nu ook niet noemen.
Niettemin vond ik het samen met het etentje ervoor en de uitstap naar de Inno erna wel de moeite van een uitstap naar Brussel waard. Misschien bezoek ik ze nog wel eens voor ze sluit, omdat er dan wellicht minder bezoekers zullen zijn (nu was de kerstmarkt in Brussel ook in volle gang, wat voor extra volk zal gezorgd hebben).

De volgende dag was ik alweer in Brussel te vinden, niet voor m'n werk, maar om naar de Porsche-tentoonstelling in Autoworld (Jubelpark) te gaan, samen met vriend PC. Er stonden daar ettelijke unieke exemplaren van zowel race- als straatwagens uit het bijzonder roemrijke verleden van dit automerk en ook van andere merken waar de stichter, Ferdinand Porsche, eerder voor gewerkt had. Ettelijke prachtstukken vielen daar te bewonderen en toen we onder de staart van een Can-Am Porsche uit de eerste helft van de jaren '70 gingen kijken, roken we daar nog steeds een onmiskenbare benzine- of oliegeur.


Voor de deur van het museum stond overigens ook een zeldzame auto geparkeerd, die helemaal vanuit Nederland was gekomen en waarbij de bestuurder echt hondenweer getrotseerd had (voor zo'n wagen althans) : een Iso Rivolta Lele (tussen 1969 en 1974 amper 285 stuks van gebouwd en ook mee ontworpen door de legendarische Marcello Gandini).



Het automuseum sloeg de laatste jaren ontegensprekelijk andere paden in en pakt al een poosje uit met belangwekkende tentoonstellingen. Vroeger stond er een permanente collectie te bestoffen, maar die tijd lijkt voorgoed voorbij.











Begin dit jaar dan, op de eerste dag van de solden, vrijdag 3 januari, heb ik M. met een list zover gekregen me ook te vergezellen naar de tentoonstelling over de Belgische architect en designer Henry Van de Velde, die onder meer aan de wieg stond van de school La Cambre in Brussel. Wat een mooie voorwerpen stonden daar bijeen en ik was opgetogen dat we er nog vlak voor het einde van de tentoonstelling naartoe zijn gegaan. Jammer genoeg was het verboden foto's te maken. M. keerde ook bijzonder opgewekt naar huis, met haar twee nieuwe wintervesten die ze met stevige korting op de kop had kunnen tikken.

Op vrijdag 17 januari ging het dan samen met PC naar het MECC in Maastricht, waar een autobeurs werd georganiseerd die dit jaar het merk Maserati in het zonnetje zette. Twee jaar geleden waren we er al eens naartoe gegaan, al herinner ik me niet meer wat toen het centrale thema was (mogelijk was het Bugatti).
Tegen 13 uur kwamen we aan en ook al was het op een vrijdag en de eerste dag van de beurs, er was al geen parkeerplaats meer vrij op de reguliere parking. Toch vonden we dankzij behulpzame stewards redelijk snel een plekje, waarna we ons naar binnen haastten. Ettelijke droomwagens van vroeger en nu stonden er gestald, talloze racebolides ook uit allerlei disciplines en tijdperken en lang niet alleen van Maserati. Veel Mercedessen, Porsches, Ford Mustangs ook, Aston Martin, en tal van andere namen die ten minste een belletje doen rinkelen.
Daarnaast stonden er ook enkele boekenstands met tal van interessante maar meestal dure boeken, maar gelukkig heb ik aan die verleiding grotendeels kunnen weerstaan.
Na een paar uur daar te hebben rondgewandeld en gefotografeerd, keerden we weer tevreden terug naar huis, waarbij ik PC gewoontegetrouw in Hasselt afzette zodat hij de trein naar Brussel kon nemen.

Werkverzuim

't is niet omdat het donderdag 2 januari is en de meeste pendelaars nog niet opnieuw aan het werk zijn dat de bedelaars en schooiers in en rond het Noordstation zomaar een steek kunnen laten vallen en evenmin moeten opdagen !
er zijn inderdaad geen zekerheden meer als zij het ook al laten afweten

enfin, ik hoop dat ze in 2014 toch ettelijke hartverwarmende momenten (en liefst nog veel meer) mogen meemaken, al dan niet dankzij de duizenden reizigers die ze dagelijks zien langskomen