Panne

Weinig of geen berichtjes in het verschiet, want onze computer is al enkele dagen binnen voor nazicht. Een of ander probleem met de grafische kaart is door mijn toedoen geëscaleerd tot een verblijf bij de computerdokter. Daardoor moet ik mijn ebay-zaakjes wel via de computer op het werk regelen (waarop ik nu ook dit bericht typ) en kan ik niet overbieden nadat ik hier weg ben.

Maar veel valt er toch niet te melden behalve dat de verhalen van kinderen die seksspeeltjes vinden niet helemaal uit de lucht zijn gegrepen, zoals we van nabij mochten meemaken. ;-)

Muziek spreekt voor zich

Warren Zevon, een miskend artiest en helaas overleden.
Een prachtige stem en werkelijk goede songs. Jammer genoeg nauwelijks bekend, maar iemand met een hele resem van klassiekers op zijn naam.

(bijna) Zonder woorden

Muziek waar ik stil van word (vrij recent ontdekt), al moet je er eigenlijk met een volwaardige installatie naar luisteren i.p.v. de vaak miserabele luidsprekertjes naast de computer.
Er is ook een gastrolletje weggelegd voor een andere held, Keith Richards.

Dames en heren, Gram Parsons and Emmylou Harris met 'Love Hurts'.

Stomme Wim De Vilder

Gisteren sloot die het VRT-nieuws af met een herhaling van de, godbetert, 'headlines'...
Vroeger sprak men hier te lande van 'hoofdpunten' of 'blikvangers'. Nu echter moet alles opgeleukt worden en modieus zijn, ook bij de fucking VRT, ooit een huis van vertrouwen en nu nog steeds een openbare omroep.

Ik schoot dus bijna in een kramp en m'n huisgenoten schrokken zich een hoedje bij de oerkreet die ik voortbracht. Het is best mogelijk dat ik te krampachtig reageerde, maar toch vind ik het ergens niet kunnen, het schokt me.
Al die veranderingsplannen van de laatste maanden bij de BRT, weze het bij de radio- of tv-zenders, maken het er me al niet makkelijker op. Meegaan met de waan van de dag is ook daar de trend lijkt het wel. In ieder geval, een dikke AWOERT!!! voor Wim De Vilder.

Ach, waarom heeft die kerel niet gewoon een mooie Franse uitdrukking gebruikt (maar misschien zou dan minister Bourgeois in zijn pen zijn gekropen) of, à la limite, een Duitse.

Wat dat laatste betreft gisteren nog een Franstalige collega uit de nood geholpen, want hij kende een Nederlands woord niet : wasserdichtprufanlagen. Ik moest ook twee keer kijken (het geschrift was niet zo duidelijk en ik moest een knop in m'n hoofd omdraaien) vooraleer ik door had dat het geen Nederlands was. Die sakkerse Duitsers toch, ze hebben er een handje van weg om in 1 ellendig lang woord te schrijven waar wij haast een halve regel nodig hebben. Ik heb hem gesuggereerd om er in het Nederlands 'testsysteem voor de waterdichtheid' van te maken, nadat ik 'waterdichtheidstestsysteem' wat te gortig vond. Iemand een beter voorstel ?

Mijn kas opfretten

dat zit ik hier nu te doen.
Normaal gezien had ik met een hele bende een veelbelovende motorrit moeten doen, maar die is voor mij in het water gevallen, want de Kwak weigert simpelweg te starten.

Problemen vermoedend (hij heeft me recent al een paar keer in de steek gelaten) had ik de accu er gisteren uitgehaald en hem aan een lader gehangen. Gisterenavond bleek de accu dan weer in orde en vanmorgen stak ik hem weer vol goede moed in de motor.
Maar de startmotor sloeg dus niet aan.
't Is proper; twee moto's en geen van beide rijdt.
En het is dan nog zo'n mooi weer.

Onaangename verrassing

Woensdagochtend sta ik gewoontegetrouw goedgemutst op om me na een verkwikkende wasbeurt en een hartig ontbijt om 5.50 naar het station te begeven. Daar laat ik zoals steeds m'n fiets verankerd achter.
's Avonds echter, toen ik aankwam op het station, trof ik mijn fiets die door een onbekende nog met een extra slot was vastgemaakt aan een andere fiets. Nogal verbaasd en ook wel geërgerd besluit ik dan maar te voet naar huis te gaan, alwaar een wat geïrriteerde M. me stond op te wachten, want mijn eten werd koud.

Na de huishoudelijke beslommeringen ga ik maar eens terug naar het station, want m'n schoonouders verkeerden meteen in de veronderstelling dat dit wel eens een list zou kunnen zijn van een of ander sujet met slechte bedoelingen. Daar aangekomen met R., die ook mee wilde om met zijn eigen ogen vast te stellen of mijn beweringen wel klopten, zag ik een papiertje aan m'n fiets hangen : "Gelieve uw slot los te maken van mijn fiets. Ik kan te voet naar huis !!" Het werd dus nog gekker, want ineens was het mijn slot geworden... Het stationspersoneel kon me ook niet voort helpen en dus gingen we onverrichterzake weer naar huis alwaar ik een ijzerzaagje en tang opdiepte en me met goede moed voor de 3de keer die avond naar het station begaf.

Gelukkig was het slot in kwestie niet in onberispelijke staat en was het zo'n spaghetti- of wormachtig ding dat zich in alle richtingen wringt, waardoor ik na een 10-tal minuten zagen het uiteindelijk in twee kreeg, zonder me te storen aan eventuele blikken van voorbijgangers en treinreizigers.

Het briefje aan m'n fiets hing ik weer terug aan de andere fiets, met achterlating van een berichtje, wat de dag nadien nog leidde tot was sms-verkeer heen en weer. Aangezien het een damesfiets was, ga ik ervan uit dat de andere gedupeerde dan ook een vrouw is (wat echter niet zeker is) en dus bestaat de kans dat deze 'grap' toch nog tot iets moois tussen 2 onbekenden zal leiden ! ;-)

Confrontatie met (vroegere) idealen

Daar heeft 'Russisch dagboek' van de vermoorde journaliste Anna Politkovskaja (met dank aan de lezer die me erop attent heeft gemaakt) bij mij onder meer voor gezorgd. Het is een moeilijk te verteren boek dat me aan het denken, aan het piekeren zelfs, heeft gezet... Voor mij komt het in het rijtje van werken als 'How de body' van Teun Voeten of 'De duisternis tegemoet' van Gitta Sereny. Het zijn boeken waarbij ik om de zoveel bladzijden de behoefte voel om ze even te sluiten en te bekomen.

Leven in Rusland, en vroeger de Sovjet-Unie, zal voor Ivan modaal wel niet heel vaak een pretje zijn geweest en afgaand op dat boek en de recentere evoluties in dat land lijkt het er niet op dat dit vlug ten goede zal veranderen. Het heeft er namelijk alle schijn van dat Rusland weer dezelfde weg opgaat, maar dan niet onder de noemer 'communisme'.

Het is onthutsend te lezen hoe een groep mensen zich zonder scrupules meester heeft gemaakt van de Staat, de macht, de productiemiddelen (om eens een nette marxistische term te gebruiken), hoe de staatsinstellingen die de bevolking zouden moeten helpen en beschermen, aangewend worden om de grofste misdaden te laten betijen en zelfs aan te moedigen of, in het geval van de veiligheidsdiensten, uit te voeren. Hoe ongestraft in de Kaukasus in naam van de strijd tegen het terrorisme de grootste wreedheden kunnen worden begaan, hoe daar totale willekeur heerst, om zogezegd om de stabiliteit te herstellen.

Tijdens mijn jonge jaren boeide het marxisme als ideologie me wel en ook nu nog heeft het voor mij aantrekkelijke aspecten. Verschillende boeken heb ik erover gelezen, waarvan ik evenwel misschien de helft snapte en nog minder onthouden heb. De Sovjet-Unie was voor mij als jongeling een hoop in bange, niets ontziende kapitalistische dagen. Net als vele bekende intellectuelen dacht ik dat men de schoonheidsfoutjes van het systeem over het hoofd moest zien, zonder te beseffen dat ze er inherent aan waren geworden. Dit toont 'Russisch dagboek' eigenlijk wel aan en het is niet zo makkelijk om te aanvaarden.
Treffend en cynisch is overigens ook dat volgens de journaliste de communisten en, vooral, de nationaal-bolsjewieken de enige geloofwaardige oppositie zijn geworden tegen het Poetin-regime. Hoe een dubbeltje rollen kan.

Intussen ben ik al iets minder blind en koester ik dan ook niet de minste illusies over een andere grootmacht die op papier de communistische fakkel heeft overgenomen : China. Ook daar weer een elite die wikt en beschikt in naam van het volk.

Enfin, waar ik met heel die litanie toe wilde komen : het is wel redelijk teleurstellend als je jeugdidealen zo duidelijk worden 'verraden', als blijkt dat er in het land waarvan je dacht dat ze werkelijk met een interessant en lovenswaardig maatschappelijk 'experiment' bezig waren, eigenlijk ook gewoon het cynisme (niet in filosofische zin) regeert. En dat het zo lang heeft geduurd eer het me ietwat duidelijk werd.

Los van Politkovskaja's bespiegelingen over de Russische volksaard en waar ik zelf niet kan noch wil over oordelen, riep het boek de vraag in me op wat ikzelf zou doen als hier ook ooit moed nodig zou zijn vanwege de bevolking om een kwalijke evolutie tegen te gaan. Zwijgen en hopen dat het overwaait, me ertegen verzetten, burgerlijke ongehoorzaamheid (ik heb er ooit van gedroomd om als baldadig statement met een vluchteling zonder papieren te huwen), wegvluchten in een andere (fantasie)wereld ? Ik vrees dat ik het antwoord ken en het is niet bepaald fraai of flatterend.

Blunder(s)

Gisterenavond wou ik de film "Rabbit proof fence" opnemen. Maar op een andere zender begon meteen daarna een documentaire over de slag om Stalingrad en die wou ik ook zien. Het is al meermaals bewezen dat ik niet echt een programmeerwonder ben en dat bleek dus ook nu weer.

Resultaat : een dik half uur "Rabbit proof fence" opgenomen, een goed uur iets dat me niet interesseert op band gezet waarna pas de documentaire begon. Het komt er dus op neer dat ik de tweede opname een uur te vroeg heb laten beginnen.

Op de koop toe stond op die videoband Jurassic Park 3, waar de kinderen bij vlagen vaak naar kijken en die zijn ze dus kwijt. Ik dacht dat er een andere cassette in stak en was te tam om het te controleren...

(Half) gevloerd

Nadat ik hier pas nog heb zitten opscheppen met mijn sterke maag, zit ik vandaag thuis met darmen die overhoop liggen. De ganse nacht krampen en niet geslapen. Maar geluk bij een ongeluk, het is geen buikgriep, wat ik aanvankelijk vreesde toen ik met een onaangenaam, opgeblazen gevoel zat.
En wat is de boosdoener ? Vermoedelijk niet meer geheel verse pâté...
Dat zou me moeten leren, maar het is nog maar de vraag of dat de aard van het beestje is.

Herstel ingezet

De voorbije twee weekends heb ik wat gesleuteld aan de Ducati en ik denk dat het resultaat er voorlopig mag zijn voor een kluns als ik. De verbeteringen zijn vooral optisch, maar dat maakt toch al een heel verschil.

Zo is onder meer het bovenkuipje vervangen door een ongehavend en de Duc ziet er meteen weer veel beter uit. Het heeft wel enige moeite gekost eer ik dat onderdeel uit Italië ontving, maar het was de moeite waard. Net zoals de kopkuip heb ik de voorbije maanden een aantal onderdelen via tweede- of meerdehands via het internet gekocht nadat ik er enkele maanden niet aan wilde beginnen of denken.

Maar de 'goesting' is stilletjesaan teruggekomen en zie, vorige zaterdag en vandaag toch een paar zaken vervangen. Niets bijzonder moeilijks, gewoon ettelijke schroeven uitdraaien, stuk onderdeel wegnemen en er een goed voor in de plaats zetten. Zo zijn de kapotte spiegels eraf gehaald, heb ik het raampje voor het remlicht vervangen, het plaatje dat de linkeruitlaat aan de duovoetsteun bevestigt, vervangen (ander was verbogen waardoor de uitlaat niet meer goed kon worden geplaatst), nieuw ruitje klaargemaakt voor plaatsing (vergis je niet, da's niet zo eenvoudig als het klinkt omdat er een achttal rubbertjes in evenveel gaatjes moeten worden gepropt, wat geen sinecure is). Mogelijk vervang ik nog zelf de twee linkerrichtingaanwijzers (de kans bestaat dat ik daarvoor wel de hulp van schoonvader moet inroepen) en hang ik er de intacte kentekenplaathouder (scrabble ?) aan. En enkele weken geleden is een goeie kennis een paar draadjes komen solderen die geknakt waren.

De rest zal voor professionals zijn, denk ik. Een ingedeukte benzinetank vervangen of herstellen, een remleiding behoorlijk vervangen of lassen gaat mijn petje namelijk voorlopig nog iets te boven.

Maar ik ben toch vrij trots op het werk dat ik al verzet heb. Dat zijn ook al werkuren minder die de garage me kan aanrekenen.

Muziek

Vandaag konden M. en ik dankzij een sympathieke kennis die hier ook af en toe langskomt (nog eens bedankt !) naar een gratis concert van de Belgische groep Yevgueni. We wisten helemaal niet wat te verwachten, ik had er zelfs geen idee van in welke taal ze zongen. Enkel de naam van de groep kwam me wat bekend voor.

Wel, het is heel goed meegevallen ; ik denk dat het voor beide een ontdekking was. Blijkbaar wordt hun muziek onder wereldmuziek of kleinkunst gecatalogeerd, maar de set ging toch breder vond ik. De zanger lijkt me geen geboren entertainer, maar hield het publiek toch aardig geboeid. De teksten zijn dan weer mooi, ontroerend zelfs en intelligent. De 'rijmelarei' doet me denken aan Willem Vermandere, ook iemand die het moeilijke, intelligente rijm niet schuwt in plaats van banale dingen te doen rijmen. De muziek varieert dan weer van intimistisch-acoustisch naar haast rock. De kans is lang niet onbestaande dat er binnenkort een cd van hen in huis komt.

De bandleden, en dan vooral de zanger, bassist, drummer en pianist (de twee gitaristen waren al wat ouder, maar zeker geen 'lierekaods') waren overigens ook best knappe verschijningen (ja, soms steekt m'n vrouwelijke kant nog eens de kop op). Dus dames, ga dat zien en, zeker ook, beluisteren !

Alles was overigens in het Nederlands en dat doet me eigenlijk plezier. Nog maar eens een groep die aantoont dat goede muziek niet per se in het Engels moet.



Na thuiskomst en tijdens het koken besloot ik dan om () van Sigur Rós op te zetten. Deze plaat bestaat uit 8 bijzonder mooie muziekstukken die zo doen wegdromen als je er in de juiste sfeer naar kunt luisteren. Het zijn eigenlijk geen liedjes, meer impressies en de zanger gebruikt hier geen echt bestaande taal, maar een uitgevonden (of geïmproviseerde) idioom. Niettemin zeker een aanrader. En het wordt tijd dat ik hun laatste (ook met dvd) eens aanschaf.

Onze krant

kan wel eens verschillende redacteurs gebruiken, voor als er een met vakantie is.

In de krant van eergisteren situeerde men op een kaartje van Ierland Dublin ongeveer op de plaats waar eigenlijk Glasgow ligt.

En de vorige week citeerde men een Franstalige : "Quel affaire..."
Net zoals men onlangs het Franse "con" met "klootzak" vertaalde waar "idioot" of "onnozelaar, zeveraar, imbeciel" e.d. meer op hun plaats zou zijn geweest.
Of een Walter Pauli die beweert dat Leterme beter Frans spreekt dan Dehaene en Martens samen. Dat wijst volgens mij maar op 1 ding : ofwel kent Pauli zelf nauwelijks Frans ofwel heeft hij Dehaene of Leterme nooit Frans horen spreken (Martens heeft inderdaad andere kwaliteiten, maar trekt zich goed uit de slag).
Een paar dagen later stond er in een artikel dat een politieke stand van zaken van de voorbije week bespreekt 'Sense unique' voor eenrichtingsstraat, in een subtitel dan nog wel...

En dat voor een dagblad dat elke gelegenheid te baat neemt om te onderstrepen dat het toch een kwaliteitskrant is. Plaatsvervangende schaamte.

En nog eens schaamte toen ik mordicus tegen M. volhield dat het "alloeha akbar" moest zijn.

Verjaardag

Vandaag mag deze blog 1 kaarsje uitblazen. Hoera !

Ik moet eerlijk bekennen dat ik er geen flauw benul van had waar dit idee toe zou leiden toen ik de sprong in het diepe nam. Het leek me meer toegeven aan een rage. Maar intussen zijn we een jaar verder en ik beklaag het me eigenlijk geenszins.

Het is nooit m'n bedoeling geweest een strak ritme van een bericht per dag aan te houden en zo een paar per week ging wel. Ook had ik volstrekt geen benul waarover ik hier allemaal zou schrijven, maar uiteindelijk is het nog redelijk losgelopen. Echte langdurige writer's blocks heb ik niet gehad. Ik heb laatst wel gemerkt dat ik al van enkele stukjes compleet vergeten ben dat ik ze hier ooit heb gepost. Dat is geen goed voorteken. Maar zoals de zaken er nu voorstaan, blijf ik maar vrolijk voortdoen en ik zie wel waar het zal eindigen.

O ja, voor de lezers van het eerste uur, qua orale seks is er geen vooruitgang geboekt en de toekomstperspectieven lijken op dat vlak niet bepaald rooskleurig.

Grote stap ?

Zondag heeft R. voor het bij mij achteropgezeten op de moto voor een ritje van 500 meter op 't gemak. Hij vond het geweldig en was apetrots.
Alleen heeft hij een andere helm nodig, want zo'n crossmodel zonder vizier is niet echt ideaal.

Kleine broer treurde intussen dat hij niet mee mocht en stond M. doodsangsten uit...

Grenzen aftasten

Haha, eergisteren heb ik onder het motto 'ken jezelf' nog wat puree met gegratineerde witlof in een rolletje ham opgegeten dat 5 dagen eerder klaargemaakt was. Het heeft gesmaakt. Ik 'ken' er die voor minder zouden kokhalzen of de ontsmettingsdienst zouden laten aanrukken.

Ja, ik leef gevaarlijk, maar aangezien ik gezegend ben met een sterke maag dacht ik dat ik dit experiment maar eens moest proberen en zie, het is gelukt. Geen maagklachten, geen bizar virus waardoor ik plots bescheidener werd of in vloeibare staat overging. Niets.

Vragenlijst 2

Sorry Stien voor dit laattijdige bericht, maar echt veel tijd heb ik nog niet gehad. Echter, belofte maakt schuld. Hier gaan we dan.

Wat wilde jij later worden toen je nog een kind was?

Nogal klassiek : piloot, soldaat, racecoureur, zo'n dingen.

Wat ben je dan uiteindelijk geworden?

Secretaris en manusje van alles voor de directie van een instelling van openbaar nut. Qua opleiding romanist.

Hoe wilde je er als kind later uitzien?

Ik denk niet dat ik daar echt mee bezig was ; geen idee dus.
Ik was wel lange tijd bij de kleinste van de klas en dat stoorde me vaak. Ik hoopte dus dat ik groter zou zijn en later is dat redelijk goed gekomen.

Hoe zie je er nu uit?

Als een nog betere versie van Johnny Depp. :-p
Ach redelijk gewoon, mager wel, bijna vel over been, maar dat vind ik niet erg.

Hoe zag de man van je dromen eruit als puber?

Geen idee ; ik had geen man van m'n dromen. ;-)
De vrouw van m'n dromen als kind : ongeveer zoals die assistente van Buck Rogers of als de 3 coconuts van Kid Creole.
Als puber : ik herinner me niet meer of ik toen een droomvrouw had. Ik zag zowat overal begeerlijke vrouwen. Grote borsten waren wel een must.

En wat is het in het echte leven geworden?

Iemand die niet echt grote borsten heeft, maar dat ruimschoots goedmaakt door haar persoonlijkheid. :o)

Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd?

Dat was wel de minste van m'n zorgen.

Wat is het uiteindelijk geworden, of wat zal het wellicht worden?

Voorlopig 2, heel misschien 3, maar de kans is klein.
De eerste kreeg ik toen ik 28 was, de tweede op 32-jarige leeftijd.

Wat was als kind je lievelingseten, en wat lustte je totaal niet?

Lievelingseten ? Pensen met rode kool door m'n moeder klaargemaakt, pannenkoeken, ossetong met puree dat herinner ik me nog, soepen
Wat ik niet lustte : rauwe witlof, koteletten, ribbetjes (alle vlees met (veel) vet aan), konijn.

Lust je dat nu nog niet, of heb je andere favorieten?

Lust het nog steeds niet (konijn gaat wel).
Andere favorieten : Thaise of Vietnamese keuken, Braziliaanse gerechten, tajines zijn erbij gekomen. Sommige dingen die M. klaarmaakt.

Zo, ik heb me in eer en geweten van m'n taak gekweten. Indien deze mevrouw wil, mag zij de fakkel overnemen.

Vragenlijst/stokje 1

Drie bands of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen

- Yo la tengo, dankzij mijn Franstalige vrienden RPT en PC. Een aparte New Yorkse groep die niet alleen goede muziek maakt, maar ook weigert mee te doen met de mallemolen die er bijvoorbeeld voor zorgt dat artiesten probleemloos 70 euro voor een ticket durven vragen (èn er bovendien ook nog mee wegkomen wegens een bestaande vraag).

- Andre Williams. Een oudgediende die decennialang in de vergetelheid was verzeild geraakt, maar er in de tweede helft van de jaren '90 weer uit kwam. Op zijn plaat 'Silky' combineert hij enkele onweerstaanbare 'grooves' met heel seksueel getinte en hilarische of bizarre teksten. Ook de cd 'Red Dirt' is meer dan de moeite waard, al tapt hij daarvoor muzikaal wel uit een ander (eerder country)vaatje.

- de soundtrack van 'Brother, where art thou', een film van de Coen-broers. Vriend RD poogde me al een hele poos over te halen eens naar wat countrymuziek te luisteren, maar ik wimpelde dat steeds af. Die film heeft me overtuigd dat mijn beeld van Amerikaanse traditionals niet echt klopte om het zacht uit te drukken. De muziek Ry Cooder en Johnny Cash kende al (wat), maar die cd en eveneens de solo-albums van Gram Parsons waren de aanzet tot een zoektocht naar nog meer van dergelijke muziek.

- aanpassing 1 : de liederen van Marlène Dietrich en in het bijzonder de antioorlogsliedjes die ze zingt. Mogelijk heb ik die wel reeds in 2006 leren kennen, maar dat geeft wat mij betreft niet. Ze zijn universeel en pakkend, zelfs voor een gevoelloos sujet als ik er soms een schijn te zijn.

Drie dingen die ik heb gehoord, meegemaakt..., en die me altijd zullen bijblijven ?

Ik zou eigenlijk eerst een jaaroverzicht moeten zien voordat ik hier iets zinnigs op kan antwoorden, vrees ik, want anders is de kans groot dat ik iets kies dat niet in 2007 is gebeurd, maar vroeger.

Maar bon :
a) mijn crash met de moto. Heeft me aan het denken/piekeren en twijfelen gezet. Heeft ook voor een relatief lange tijd mijn zin in motorrijden (en mogelijk wat levenslust) gedeeltelijk weggenomen. Daaraan gekoppeld ook de onbaatzuchtige harten die velen me onder de riem kwamen steken en de aanbiedingen om me te helpen. Motorrijden is voor mij goeddeels een solitaire bezigheid en mijn geloof in de goedheid van de mens staat op een vrij laag pitje, maar die spontane reacties deden me goed en ik beseft mede daardoor dat mijn mensbeeld vermoedelijk niet helemaal klopt.

b) mijn ouders die definitief naar andere en verre oorden zijn vertrokken. Nooit gedacht dat ze het zouden doen. Geen idee of het voor hen de juiste keuze was om met twee te vertrekken, dat zal de toekomst uitwijzen. Mogelijk benijd ik ze zelfs een beetje, want ook al leven ze nu in een zogenaamd derdewereldland, toch ben ik ervan overtuigd dat ze (alvast materieel) niets tekort komen t.o.v. hier en dat tegelijkertijd alle voorwaarden aanwezig zijn voor een beter welzijn.

c) tja, onder welke noemer zou ik hier de internationale actualiteit kunnen klasseren, met al die ontmoedigende of rampzalige evenementen/berichten. Pas nog de moord op Bhutto, maar ook de situatie in Birma, waar de bevolking al decennialang schaamteloos en zonder mededogen wordt uitgebuit, Somalië. Ook de voortdurende polarisering hier in ons land, waarbij een aantal mensen die ik (een beetje) ken, me toch ook hebben doen schrikken.

d) aanpassing 2 : Ivan de Verschrikkelijke van Sergei Eisenstein. Ronduit schitterend.

Drie (vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan ?

Ach, waar te beginnen ? Alleen al voor de voorbije dagen kan ik er al wel een paar opsommen :
- met oudejaar in de weer geweest met pikante Thaise pepertjes, mijn handen daarna onvoldoende gewassen en naar de wc geweest, met tijdelijk brandende intieme delen tot gevolg,
- sleutels 'verloren', vanmorgen voor ruim 36 euro nieuwe laten bijmaken en voorspelbaar genoeg wat later toevallig de originele teruggevonden in de vest die ik dacht binnenste buiten gekeerd te hebben.
- een is hier aan bod gekomen : het roze ondergoed met lange mouwen en pijpen dat ik voor de kinderen had gekocht bij Aldi, zonder de maat te kennen en, vooral, zonder ook maar naar het doosje te kijken, ervan uitgaand dat het een wit zou zijn.
- de grootste blunder van het jaar beschouw ik echter als m'n remreflex tijdens de Kempenrit waardoor ik met de Ducati onderuit gegaan ben. Met mij is alles fysiek wel al lang in orde, maar mentaal nog niet helemaal en de motorfiets bevindt zich nog steeds in haast dezelfde lamentabele staat (al heb ik wel al wat vervangonderdelen op de kop getikt).

Drie dingen die me heel stiekem ongelooflijk trots maakten ?
- tja, nogal voorspelbaar m'n kinderen, zeker. Zo bijvoorbeeld hoe de oudste zonder mopperen elke morgen weer met de fiets naar school gaat, ook al regent of vriest het. De vorderingen ook die hij boekt qua lezen. Hoe de jongste ons vaak aan het (glim)lachen brengt door zijn vrolijke zelf te zijn of als hij met zijn dino's speelt.
- mijn geliefde, die (mogelijk zonder het zelf te erkennen of te beseffen) een belangrijke rol speelt voor vele mensen in de plaatselijke vrijzinnige gemeenschap. Ze is een ware rots in de branding op dat vlak.
- mezelf, want dit jaar heb ik onze wc betegeld, dat zonder de minste ervaring op dat vlak. Het resultaat zou een professionele betegelaar waarschijnlijk in de grond doen zakken van schaamte, want er zijn zeker enkele fouten zichtbaar, maar ikzelf vond dit toch een hele prestatie. Het is namelijk nog wel om aan te zien.

Ziezo, eerste opdracht volbracht. Hopelijk is Virginia er enigszins tevreden mee.

Ik geef deze 'maar' aan twee personen door en wel aan Lunatic Mom en muis.

Op mij wacht nu al een volgende opdracht...

Populair

Ik lig blijkbaar vrij goed in de markt, want plots krijg ik op twee dagen tijd een soort van eindejaarsvragenlijst toegeworpen, waarop ik verondersteld word te antwoorden.

Eerlijk gezegd weet ik niet wat ik ervan moet denken. Maar ik zal dra een poging doen om erop te antwoorden. De kans is evenwel groot dat ik niet bijster origineel uit de hoek ga komen of dat mijn antwoorden helemaal niet aansluiten bij de leefwereld van de dames in wier gedachten ik blijkbaar heb rondgespookt.