Gezinsuitstap

Gisteren zijn we nog eens collectief uit onze lethargische staat ontwaakt om een uitstap naar Brussel te maken. Op het programma : een restaurantbezoek en een film.

Al van bij de heenreis had iedereen een uitstekend humeur (meestal balen de kinderen een beetje als ze naar Brussel meerijden, vanwege het uur durende traject). Daarvoor zorgde een werkelijk hilarisch hoorspel over een nachtegaal. Geschater, gegiechel alom in de wagen.

Het restaurant was heel aangenaam, maar jammer genoeg nogal kort omdat de filmvoorstelling reeds om 13.55 uur begon en de keuken pas om 12.30 uur openging. Niettemin genoten van het eten : Ethiopische kost, waarvoor je geen bestek, maar gewoon je vingers gebruikt. Je krijgt in een mandje opgerold deeg (lijkt op pannekoeken), waarvan je een stukje afscheurt en daarmee wat vlees, groente of saus opschept en in de mond (je eigen of die van je disgenoten) stopt. Maar zoals gezegd hadden we geen tijd om rustig na te genieten, een dessert of een lekkere koffie te nemen.

Op het programma stond immers Panique au village, een (Brusselse) 'animatiefilm'. Het procédé ? Aan de hand van het stop motion-procédé met onbeweeglijke plastic figuurtjes een film maken. Het is een iets anders als de tegenwoordige haast verplichte Pixar-kost (wat niet denigrerend bedoeld is). Met een ongetwijfeld beperkt budget, maar veel enthousiasme en liefde een film maken met toch weinig flexibel materieel (in tegenstelling tot bijvoorbeeld de poppen van Ray Harryhausen).
Helaas voor de kinderen gingen we deze knotsgekke film in het Frans bekijken, maar aangezien de humor in de eerste plaats visueel is, hebben ze er toch van genoten. Voor wie een beetje Frans begrijpt, valt er nog een stuk meer te lachen.

Na de film kuierden we nog wat rond in Brussel op weg naar onze auto en tegen de vooravond waren we opnieuw thuis. R. wilde bij zijn overgrootmoeder gaan logeren, dus bracht M. hem tot daar. Ze had echter ook gelezen dat er 's avonds enkele evenementen gepland waren n.a.v. de opening van het nieuwe cultuurseizoen. Dit behelste onder meer straattheater door een Frans gezelschap en daarna vuurwerk. Ondanks het feit dat zaterdagavond vaak Taggart-avond is, besloten we voor een keer een uitzondering te maken en samen met S. te gaan kijken. Op weg naar een plekje om toe te kijken, zagen we al een van de reuzefiguren rustig het volk gadeslaan dat begon toe te stromen. Iets later vonden we een plaats waar we onze fiets konden stallen en vanwaar we de stoet eveneens goed konden gadeslaan. Daar vlakbij lag een gevaarlijke ogende grote 'vis' klaar.

Na wat rondkijken keerden we naar ons plekje terug en na een poosje (en na een gesprek met de schooldirecteur van onze kinderen die ons had zien staan) zagen we in de verte vanalles naderen. Inderdaad, het spektakel was begonnen en naderde het eindpunt. Aan het begin van de stoet bevonden zich twee grote kwallen, huppelende inktvisjes en zeepaarden, gevolgd door een enorme, zwevende kreeftachtige en vissen bijna zo groot als een luchtballon. En plots, schoot er vanuit het steegje waar we stonden een gigantische opblaasbare zeeslang (waarvan wij eerder dachten dat het een vis was) die de optocht aanviel en de inktvissen en zeepaarden begon op te eten. En... daarna was het wat ons betreft gedaan, want de aanblik van die wrede slang die de vredelievende zeepaarden en inktvissen oppeuzelde, was voor S. te veel. Hij wilde naar huis, want was bang geworden. De afloop van het bloedbad en de ongetwijfeld daarop volgende strijd hebben we bijgevolg gemist.

Niettemin waren we tevreden over onze dag en waren op de koop toe nog net op tijd om naar Taggart te kijken, want wegens tennis werd dat later dan gepland uitgezonden. In de verte hoorden we nog het vuurwerk, maar helaas konden we er niets van zien.