Update qua lezen

Nu ik ziek thuis zit, maak ik van de gelegenheid gebruik om snel-snel (m'n ogen doen pijn van het staren naar het computerscherm) een update te geven van m'n lectuur van de voorbije weken.

Eerst heb ik de vuistdikke 'Romans libertins du XVIIIe siècle' uitgelezen. De drie laatste werken voegen al bij al weinig toe aan de rest. Het betreft 'Les malheurs de l'inconstance' van Claude-Joseph Dorat, 'Félicia ou mes fredaines' van Andréa de Nerciat en tot slot 'Point de lendemain' van Vivant Denon.
'Les malheurs...' is ronduit vervelend en gaat de moraliserende toer op ('deugdzaamheid' is de enige juiste weg, anderen verleiden enkel voor je genot of om hen te kwetsen is verwerpelijk). Het werk wordt in mijn ogen enkel het lezen waard wanneer de booswicht aan het woord is en dat is wellicht niet de bedoeling geweest van de auteur.
'Félicia ou mes fredaines' valt nog mee. Het vertelt de avonturen van een vrouw die altijd tijdens haar 'losbandige' leven en het zich dan ook geen seconde beklaagt nu ze zich eindelijk aan iemand hecht. Het was gewoon een manier van (over)leven zoals een andere.
'Point de lendemain' is een bijzonder kort verhaal dat een soort van eerbetoon vormt op de libertijnse levenswijze. Een dame van adel verleidt een jongeling om zich te vermaken en zich wat te wreken op haar man en minnaar.

Daarna begon ik aan een radicaal ander boek : 'Is dit een mens' van Primo Levi, waarin hij het jaar beschrijft dat hij in Auschwitz belandde. Pakkend boek dat ik soms opzij heb moeten leggen om wat te mijmeren. Levi wisselt concrete gebeurtenissen die hij meemaakte af met meer beschrijvende en beschouwende. Het is een vrij dun boek dat onvermijdelijk aan het denken zet. Meer dan een aaneenschakeling van gruwelen is het boek een soort ode aan de vriendschap en nodigt het uit tot nadenken over de mogelijke gevolgen van extremisme en menselijkheid (in zowel positieve als negatieve zin).
Minpunt aan de uitgave die ik heb gelezen : er is relatief weinig duiding bij. Op dat vlak doen Franstalige uitgaven het doorgaans toch beter.


Tot slot las ik 'In de gouden buik van Bouddha' van de Nederlands-Palestijnse auteur Ramsey Nasr. Daarin verhaalt hij over zijn reis naar Birma/Myanmar die hij ondernam samen met twee medische ploegen. Het is een mooi geschreven boek waarin Nasr soms mooit met woorden goochelt en hij waarin hij ertoe komt een aantal zekerheden en de Westerse mens en diens levenswijze enigszins in vraag te stellen. De extreme armoede van de bevolking, haar ogenschijnlijke berusting in haar lot en de merkbare, brutale onderdrukking ervan door de militaire machthebbers zetten hem aan het denken over hoe de Westerling in het leven staat.

Het volgende boek wordt 'Het verdorven genootschap' van de Duitser Philipp Blom, gewijd aan een aantal bekende en ook minder bekende (of wat vergeten) Franse verlichtingsdenkers : Diderot, d'Holbach, Helvétius, de la Mettrie bijvoorbeeld.

Bert Kruismans

Woensdagavond vertoefden we in het gezelschap van de allerslimste mens ter wereld.
Ik ken de heer Kruismans vooral door zijn wekelijkse aan de Belgische politiek gewijde stukjes op de RTBF-radio en columns in ons dagblad en vind zijn soms bijtende humor wel geslaagd en intelligent.

Het was voor mij de eerste keer dat ik naar een stand up comedian ging. Het genre is de laatste jaren geweldig populair in Vlaanderen en dat om redenen die me grotendeels ontgaan, want de paar keer dat ik eens een voorstelling op tv bekeek, vond ik het bij momenten hoogstens om te pruimen, maar vaak toch eerder vervelend.

Zijn huidige voorstelling, 'Geen gezeik, iedereen rijk', gaat helemaal niet over politiek, maar over geld, financiën. Ze duurt wat mij betreft net iets te lang en het laatste gedeelte hoefde er wat mij betreft niet meer bij.
Maar voor de rest vond ik het wel geslaagd, ondanks de minder positieve recensies die eerder in de pers waren verschenen. Opvallend is ook hoe ad rem Kruismans is. Enkele keren pikte hij meteen in op feedback vanuit het publiek en de heer die het op de Marokkanen had gemunt, heeft zich dit wellicht de hele voorstelling lang beklaagd.

Ik vond het alvast een leuke avond en Kruismans heeft ons goed vermaakt.

'Spanning en sensatie'

Gisterenmiddag werd ik verwacht bij Selor voor een schriftelijke taaltest die maximaal 3 uur mocht duren.

Plots, na ongeveer 45 minuten ging er een luid en irritant geluid af. Het bleek het brandalarm te zijn en alle aanwezigen werden vriendelijk verzocht het gebouw te verlaten en zich naar het Barricadenplein te begeven.
Verbouwereerd en wat geïrriteerd stonden we daar dan op het plein, niet goed wetend wat we hiervan moesten denken en hoe het verder moest met de test (of het gesprek of wat dan ook) waar we mee bezig waren. Na een twintigtal minuten bleek dat we weer terug naar binnen mochten. Vrij snel kregen we te horen dat voor de meesten bijna alle ingevoerde gegevens bewaard zouden zijn gebleven. Gelukkig bleek dit in mijn geval ook te kloppen, want ik had echt geen zin om mijn opstel opnieuw te beginnen, al was de onderbreking uiteraard niet bevorderlijk voor de concentratie.
En een voordeel van de dramatische wendingen aan de andere kant van de wereldbol : het helpt relativeren wat je zelf meemaakt.

Nu maar hopen dat ik ook nog geslaagd ben voor de test.

Japan

Moeilijk te vatten wat daar allemaal gebeurt/gebeurd is.
Een wrede speling van het lot ook dat het uitgerekend Japan is waar nu een nucleaire catastrofe dreigt.

Hopelijk verbetert de toestand snel en krijgt men vlug duidelijkheid over de vele vermisten.

Petje (vervolg)

allez, blijkbaar heeft Boussoufa zich bedacht en gaat hij bij een andere Russische ploeg spelen uit de regio, in een naburige staat waar de mensenrechten toch minder geschonden worden.
Waartoe mijn verontwaardiging allemaal kan leiden ! ;-)

Blijkbaar ben ik dus alweer te hard van stapel gelopen.
Maar bon, ik kan zijn beslissing alleen maar 'toejuichen'

Dit gaat mijn petje te boven

dat internationale voetbalsterren er geen graten in lijken te zien om zich voor de kar van Ramzan Kadyrov te laten spannen en hem meer legitimiteit, respectabiliteit of op z'n minst meer luister geven.
Eerst raakte enkele maanden geleden bekend dat de voormalige topspeler Ruud Gullit trainer zou worden bij voetbalclub Terek Grozny en enkele dagen geleden vernamen we dat de huidige Anderlechtster Mbark Boussoufa wellicht naar dezelfde ploeg vertrekt.
Ethiek en moraal zijn in de sportwereld sowieso vrijwel onbestaande, zie ook Berlusconi die AC Milan bezit en zo zijn er talloze voorbeelden, de talrijke mediagenieke initiatieven voor het goede doel die de sportwereld als schaamlapje benut, ten spijt.

Gisteren dan las ik nog dat een ploeg van voormalige Braziliaanse internationals een exhibitiewedstrijd speelde tegen een lokale ploeg van prominenten, waaronder de heer Kadyrov zelf. Ook de hiernaast afgebeelde Cafu zou meegespeeld hebben.

Verbijsterend als je het mij vraagt. Hoe kunnen die sporters voor zichzelf verantwoorden dat ze betaald worden met geld waar zonder enige twijfel bloed aan kleeft. Net als Kaddhafi terroriseert Kadyrov zijn bevolking op meedogenloze, bloederige en niets ontziende wijze. Bij de ene zorgt dat plots voor algemene verontwaardiging, bij de andere zwijgt men er zedig over.

Autosportquiz van De Paddock

Vorige zaterdag vond traditiegetrouw op de laatste zaterdag van februari de jaarlijkse quiz van het on line forum De Paddock plaats.

Verleden jaar behaalden Jan, Johnny, Mark en ikzelf een onverhoopt goed resultaat. Dat hebben we deze editie niet kunnen evenaren, maar toch deden we het verre van slecht : 5de ex aequo met een ander team. Ditmaal keerde ik helaas niet met een fraai boek of een boeidende dvd huiswaarts, maar met een gezelschapsspelletje.

Een positieve noot was ook dat dit jaar een ander team met de overwinning ging lopen dan de twee die daarvoor al praktisch elke keer onder elkaar uitmaakten wie op het hoogste schavotje mocht staan.

Minder leuk was dat de hapjes al tijdens de pauze op waren en dat wij die hele avond niets te eten kregen. Dit heeft ontegensprekelijk ons resultaat negatief beïnvloed ; anders hadden we ongetwijfeld een nog beter resultaat geboekt ! ;-)

Sluipend gif ? : delicaat en confronterend

Sinds kort heeft R. (11 jaar) enkele nieuwe idolen : Elio di Rupo en Bart De Wever. Vermoedelijk komt dit door een satirisch programma op VTM waar door imitaties de spot werd gedreven met enkele BV's en ook di Rupo. Het personage van De Wever vond hij leuk.
Maar dat zal wel niet de enige reden zijn. Sinds maanden is deze politicus omnipresent in de media, mede dankzij zijn humor en bonhomie. Overal duikt hij op of heeft men het over hem. Uiteindelijk kan dit niet zonder gevolgen blijven en wordt hij dus ook een vertrouwd gezicht en bijna familiair figuur voor wie er kritisch tegenover staat, maar tegelijk toch nog wat op de hoogte wil blijven van het reilen en zeilen in dit land.

Eerder deze week had hij daarbij ook nog de mond vol over 'Vlaanderen' en had hij van de schooldirecteur twee kaartspelen gekregen waarbij op een spel op elke kaart een Vlaamse leeuw prijkte op de ommezijde (op het andere kaartspel stonden op de keerzijde vlaggen van allerlei min of meer autonome regio's in Europa : Corsica, Wales enz.). Het was voor ons toch even schrikken, los van het feit of het wel kies is van een schooldirecteur om zulke zaken aan zijn leerlingen uit te delen. Wellicht had de man er geen bijbedoelingen mee (durven we hopen of maken we onszelf wijs). Maar als je eigen kind openlijk en stellig begint te verkondigen dat hij voor Vlaanderen is, doet hij dat dan gewoon om ons wat te plagen of is er meer aan de hand ?

Langs een kant moeten we zijn mening natuurlijk respecteren, ook al verschilt die grondig van de onze, maar toch vind ik dat we wel enige duiding en tegengas moeten geven. En in hoeverre is het een echte mening, aangezien zijn interesse grotendeels gebaseerd lijkt op een tv-karikatuur ? Een goede test zeker hoe tolerant we zelf zijn ?
Wat mij betreft heeft men over het algemeen ook veel te weinig aandacht voor het bijzonder rechtse sociaal-economische programma van de N-VA. Het lijkt wel dat dit gemakshalve vergeten wordt. Men zou er goed aan doen dat ook af en toe eens goed in de verf te zetten. Daarnaast bestaat die partij ook niet alleen uit M. De Wever, maar zijn er ook griezels als Geert Bourgeois, Liesbeth Homans, Philippe Muyters en tutti quanti bij aangesloten. Gesterkt door hun schitterende verkiezingsresultaat van juni 2010, dat zich vooralsnog niet vertaalt in werkelijke macht en beleidsopties omdat federaal alles tot nu toe muurvast zit, treden ze meer en meer op de voorgrond. Hun boodschap raakt steeds meer gebanaliseerd en is intussen gewoon mainstream geworden in het noorden van het land.
Persoonlijk maak ik liever niet mee hoe hun versie van het 'survival of the fittest' vertaald wordt in het maatschappelijk weefsel, want het lijkt me een kopie van wat Reagan en Thatcher voor ogen stond en wie een beetje op de hoogte is tot welke excessen dat leidde voor de minderbedeelden, begrijpt niet zo goed waarom die partij zo goed ligt bij 'de kleine man/vrouw'. Of maak ik hier een intentieproces ?

Dogville

Een aangrijpende film in een ongewone vorm van Lars von Trier, met een ijzersterke cast, in het bijzonder Nicole Kidman.
Dit is het eerste deel van een trilogie. De andere heb ik nog niet gezien.

Het gegeven is vrij simpel : een onbekende vrouw op de vlucht komt terecht in een kleine, praktisch van de rest van de wereld afgesloten gemeenschap. Daar waar de bewoners aanvankelijk argwanend tegenover haar staan, aanvaarden ze haar na een tijdje, maar dit slaagt weldra alweer om in spanningen, haat, mishandeling en gijzeling van de ongelukkige. Uiteindelijk mondt dit alles uit in een grote climax en in allerlei bespiegelingen over goed en kwaad.
Dit alles in een bijzonder kaal decor : alles speelt zich af op een soort van toneelscène en de huizen, muren, planten enz. zijn enkel op de grond getekend, zonder dat ze er fysiek zijn.


Eerst komt dit nogal bevreemdend over, maar vrij snel aanvaardt de kijker dit gegeven. Mogelijk is het een soort van gimmick, maar het resultaat vormt in mijn ogen een echt huzarenstuk van de regisseur.
De film heeft daardoor qua vorm veel meer weg van een theaterstuk.
Indrukwekkend zijn ook de reeks foto's van armen die te zien zijn terwijl de generiek loopt en die contrasteert met het vrolijke David Bowie-deuntje dat je dan hoort ('Young Americans' als ik me niet vergis).

De film duurt bijna 3 uur en vormt daardoor wel enigszins een uitputtingsslag. Hij vergt heel wat van de kijker, maar die wordt daarvoor dan wel beloond met een bijzondere kijkervaring.

Avonturen op weg naar het werk

Vanmorgen heb ik wat zitten luistervinken naar twee vrouwelijke medepassagiers die zich vrolijk maakten over enkele beslissingen van het management van hun bedrijf/bestuur.
Best wel grappig, twee welbespraakte vrouwen die onder elkaar de draak steken met hun chefs.
Het maakte mede mijn ochtend toch vrij geslaagd.

Bij het uitstappen kreeg ik dan ook nog ongevraagd, en wellicht ongewild, een mooie inkijk in een andere vrouw haar décolleteetje.