Uitstappen

De voorbije dagen ben ik een paar maal op stap geweest om mijn en onze zinnen wat te verzetten tijdens de eindejaarsperiode.

Zondag ging het richting Charleroi, waar ik een vriend ging bezoeken. En raad eens... ik ben heelhuids en zonder kleerscheuren en een intacte wagen terug thuis geraakt !
PRT is een Henegouwenaar die een flink aantal jaren in Brussel heeft gewoond, maar dan onder meer wegens de uit de pan swingende vastgoedprijzen in Charleroi is gaan wonen, een stad waarvoor hij een zwak heeft. Dat steekt hij niet onder stoelen of banken en ik waardeer het dat hij ons regelmatig informeert over wat er allemaal reilt en zeilt in die stad.
Mede dankzij hem ben ik me ervan bewust geworden dat het daar niet alleen maar kommer en kwel is, integendeel. Zeker sinds de huidige bewindsploeg er aan de macht is, waait er niet alleen een nieuwe wind door de stad, maar is er eveneens plaats voor hoop en optimisme. Het bougeert daar en een ding lijkt me duidelijk : voor (avant-garde) kunstenaars is het een plek geworden die ze niet meer links kunnen laten liggen, sterker nog, die mee toonaangevend is geworden. Zal de rest volgen ?

Zondag eerst in het aangename gezelschap van RPT, M, zijn vriendin, en PC een drankje bij hem thuis, een enorm herenhuis dat hij geleidelijk opknapt naarmate zijn financiële toestand het mogelijk maakt, om ons vervolgens naar een gemoedelijk Italiaans familierestaurant te begeven. De kaart is over het algemeen vrij eenvoudig, maar het eten smaakt er wel. Mijn spaghetti forestier (met champignons, spekblokjes en truffelolie) heb ik met veel genoegen naar binnen gewerkt. Waar ? Le Jardin d'Italie in Montignies-sur-Sambre.

Daarna gingen we naar het in binnen- en buitenland vermaarde Musée de la photographie. Ik was er nog nooit geweest ook al had me al sinds enkele jaren voorgenomen het eens te bezoeken. Voor PRT en M moet het zowat een obligate halte zijn op hun toeristische route doorheen de stad, want vermoedelijk wil praktisch elke bezoeker er wel eens langsgaan. Maar zoals het voorbeeldige gastheren (-vrouwen) betaamt, hebben ze niet laten zien dat het hen verveelde. Momenteel lopen er naast de vaste collectie 3 verschillende tijdelijke tentoonstellingen, waaronder een over de Nakba in Palestina en een over een speciale soort, erotisch geladen vlinders, die eros en thanatos met elkaar verbindt.
Na een drankje in het cafetaria ging het ten slotte om de avond af te sluiten naar het commerciële hart van Charleroi (althans dat vermoed ik), de boulevard J. Tirou, waar we in een taverne nog een koffie of ijsje bestelden.

Het was een sfeervolle afsluiter van een fijne dag en ik hoop deze stad in de toekomst nog wat beter te leren kennen.

Daags nadien vertrokken we dan met z'n vieren naar Bastogne. Ik had de kinderen namelijk beloofd dat we eens naar een oorlogsmuseum zouden gaan i.p.v. naar het eeuwige Legermuseum in het Brusselse Jubelpark, wat bij hen op nummer een staat van te bezoeken toeristische 'attracties'. Ook dit werd een gezellige dag met een bezoek aan het al bij al vrij kleine Bastogne Historical Center, een wandelingetje doorheen de centrale winkelstraat en tweemaal een halte in een plaatselijke bistro waar we wat van de regionale keuken konden proeven. De koude gaf er nog een extra cachet aan. De lange autoritten moesten we er dan wel bij nemen, maar die verliepen probleemloos.

Tot slot nog een vreugdevol of -loos 2009 gewenst aan alle lezers van goede en slechte wil en aan mysantropen die hier soms langskomen.