Te zwaar hooi op m'n vork ?

Nu ik weer ga werken, heb ik weer aangeknoopt met een eerdere gewoonte, of routine zo u wil : lezen op de trein.
Ditmaal een non-fictiewerk en wat voor een : Geschiedenis van het marxisme van de Pool Leszek Kolakowski, een absolute referentie ter zake, ook al is het reeds meer dan 30 jaar geleden geschreven.

Nadeel is : het is bijzonder intensief lezen, heel gecondenseerd en voor een niet-filosoof zoals ik lang niet makkelijk. In die mate zelfs dat ik me nu al, na pakweg 50 bladzijden, afvraag of ik dit deel (het eerste van de 3) nog wel ga uitlezen.

Ooit had ik het al gelezen, ruim 15 jaar geleden. Aan het tweede deel ben ik nooit begonnen en het derde heb ik zelfs nooit gevonden, tot voor een of twee jaar, toen ik het volledige werk bij een (internet?)antiquariaat kon bestellen. Groot was m'n vreugde, want al die tijd bleef ik er met intervallen vruchteloos naar zoeken.

Maar nu ik erin begonnen ben, komt de nachtmerrie-achtige ervaring van toen me weer af en toe overvallen : aanstrepen wat me wel belangrijk lijkt, met als resultaat dat soms bijna hele bladzijden aangestreept zijn ; traag lezen om het proberen te begrijpen, soms herlezen en afvragen wat de auteur nu bedoelt, ook al is de taal helemaal niet hermetisch.

In het inleidende hoofdstuk kwamen na de neo-platonici en Plotinus enkele mystici en nu zit ik aan een paar verlichtingsdenkers (Rousseau, Hume, Kant). Nu al merk ik dat dit zware arbeid gaat worden. Ook al is het heel bevredigend en verrijkend om erin te lezen, zo 's morgens tussen 6 en 7 blijft dit werk een zware dobber. Maar zo kan ik natuurlijk wèl de hele dag nadenken over die 8 à 10 bladzijden die ik net gelezen heb...