Hugo Matthysen

Na de onderstaande kommer en kwel tijd voor iets luchtigers.

In de weekendeditie van onze krant stond een groot artikel over Hugo Matthysen, wat ik gisteren gelezen heb. Hoe geniaal ik hem ook vind steevast werd ik teleurgesteld door interviews met of artikels over hem. Gewoon omdat het voor mij helemaal onduidelijk was waar hij ernstig was en waar hij een loopje nam met de lezer ; in die artikels liep dat zo door elkaar (althans in mijn beleving) dat het niet echt leuk was om te lezen.
Samen met vele anderen heb ik hem leren kennen dankzij het Leugenpaleis, dat vanaf eind jaren '80 in de ether werd gestuurd en waarvan ik, naar ik meen, de eerste afleveringen al beluisterde, toen hij en Bart Peeters hun weg nog wat zochten. Ook heb ik nog steeds zijn prentjes van Boerken Kevin van eind jaren '80, ook al wist ik toen niet dat hij erachter schuilde. De andere projecten die ik van hem ken, vind ik eveneens bijzonder geslaagd (blijkbaar schrijft hij ook columns voor Humo, wat ik niet wist).

Niet zo in dit artikel, waarin hij het vrij open over zichzelf heeft, heel ongewoon voor zijn doen, denk ik. Je kunt je natuurlijk afvragen of en in welke mate een persoonlijkheid zich per se moet blootgeven, gewoon omdat dit een aantal mensen die er geen zier mee te maken hebben, zou (kunnen) interesseren. Niettemin was ik na lezing een tevreden mens.