Een drukke maar fijne zaterdag

Vorige zaterdag had ik een gevulde agenda : een motorrit met een tien- à vijftiental anderen en 's avonds naar de inhuldiging van een vriend zijn nieuwe appartement.

De geplande rit deed 3 provincies aan : Antwerpen, Vlaams-Brabant en Limburg. Het gezelschap was naar goede gewoonte fijn (personen die elkaar al dan niet kennen spreken op informele wijze af om eens een rit te rijden die door een ervan ineengestoken is. Sommigen zijn oude bekenden, anderen leer ik voor de eerste keer kennen. Maar de sfeer is ongedwongen, haantjesgedrag is er niet of nauwelijks bij en ieder is vrij mee te rijden met wie hij of zij wil (grote groepen zijn af te raden, dus worden er doorgaans kleinere groepen gevormd van pakweg 3 à 6 mensen)). Helaas was het middageten voor zowat de helft van onze groep niet bepaald lekker omdat de videe van de croque videe nogal een papperig goedje was en zo naar verluidt ook smaakte. Ik had gelukkig een croque hawai gekozen...

Na het middageten (waarbij de croque videe er niet bepaald appeteitelijk uitzag en naar verluidt evenmin zo smaakte) reden we in grote groep (nagenoeg iedereen bij elkaar) verder, maar halfweg, in Stok bij Tienen, liep het fout : een blinde bocht, erachter een opligger die een rijstrook versperde en net op het moment dat onze voorrijder om de bocht kwam, passeerde een wagen de opligger zodat beide rijstroken geblokkeerd waren. Resultaat : een aanrijding waarbij de onfortuinlijke motorrijder na een reflex de auto gelukkig in de flank raakte en niet frontaal. Het slachtoffer klaagde van een pijnlijke pols en werd met de ziekenwagen afgevoerd, zijn motorfiets liep ook wat schade op, onder meer een afgerukte spiegel, en de flank van de auto zal vermoedelijk grotendeels vervangen moeten worden. De bestuurdster was uiteraard ook danig geschrokken. De politie liet vrij lang op zich wachten, maar eens alle verklaringen waren afgenomen (de onfortuinlijke motard mocht na het nemen van radiografieën en nadat een verband was aangebracht, vertrekken), vertrok we na zowat anderhalf à twee uur weer op zoek naar een café of taverne om de rit af te sluiten. Dat vonden we op de markt van Kumtich : 't Toreke. Een nogal aparte tent zal ik maar zeggen.

Onder meer wegens het ongeval kwam ik veel later thuis dan verwacht, namelijk 18 uur, terwijl ik om 19 uur in Brussel had afgesproken met enkele vrienden. Een ervan had namelijk zijn appartement in Elsene verruild voor een ander in Ukkel en dat diende gevierd. Na een deugddoende douche wilde ik nog wat eten en had al laten weten dat men voor het restaurant niet op mij diende te rekenen. Maar daar verscheen in de figuur van R. plots een ware deus ex machina. Meneer wilde namelijk graag eens mee met zijn papa en ondanks mijn waarschuwingen dat zoiets te vermoeiend zou zijn voor hem en dat hij niets van onze gesprekken zou begrijpen, want in het Frans, drong hij aan. Ik besloot dan ook om hem toch maar mee te nemen, zodat M. niet de hele avond ook nog met de twee kinderen opgescheept zou zitten. Bovendien vond ik het ook gewoon een leuk idee dat we met z'n tweeën eens een stapje in de wereld zouden zetten.

Uiteindelijk viel het voor iedereen heel goed mee met lekker eten en gezellige babbels, hebben we kunnen vaststellen dat het nieuwe appartement ruimer is, dat iedereen ouder, grijzer en dikker is geworden (ik ook wat...) en is R. de hele tijd heel braaf geweest. Daarbij was hij nog blij en trots op de koop toe omdat hij zo lang had mogen opblijven. Moe maar voldaan kwamen we om 2.30 uur des nachts terug thuis.
Het opstaan om 9 uur had wel wat voeten in de aarde...

Tijdens onze gezamenlijke autorit bleek ook nog duidelijk dat R. zijn muzikale opvoeding de goede weg blijft uitgaan : na de protopunk van The Stooges en de geile r&b van André Williams hij heeft sinds kort een voorliefde opgevat voor The Stranglers, waarvan ik enkele maanden geleden een The best of kocht (ook punkers, annex new wavers of hoe men ze ook wil boekstaven, hebben ontdekt dat dit een snelle manier is om geld te verdienen, al zijn het vermoedelijk toch eerder de platenmaatschappijen die met dergelijke cd's uitpakken). Deze groep heeft toch een resem klassiekers op zijn naam staan en dat erkende R. ook meteen bij een eerste of tweede beluistering. 'Peaches' (een nummer dat in Vlaanderen wereldberoemd was omdat het programma 'Wat is er van de sport' de begintonen lang als begintune had), 'Golden brown', 'No more heroes', 'Something better change' enz. probeert hij al vlijtig mee te zingen. Helaas ook minder geslaagde covers als '96 tears' of 'All day and all of the night' (wat oorspronkelijk van The Kinks is), maar dat neem ik er dan maar bij. Hij is alvast heel wat vroegrijper dan ik op dat vlak. Mijn kennismaking met deze groep bijvoorbeeld dateert van de eerste helft van de jaren '80, toen ik al ruim 10 jaar oud was.