Gisteren heb ik een motorrit gedaan in de omgeving waar ik geboren en getogen ben : Noord-westelijk Vlaams-Brabant.
Vreemd hoe een mens reageert op dorpjes waarvan zich een vast beeld vormde in je herinnering maar die in de werkelijkheid evolueren (meestal huizen die worden bijgebouwd op plaatsen waar er vroeger geen stonden).
De weg tussen Oppem en Brussegem ligt er nog steeds in even dramatisch slechte staat bij.
Het Ascanusinstituut in Asse behoort nu blijkbaar tot de Martinusscholengroep en de vrije doorgang via de speelplaats naar de technische en beroepsafdelingen bestaat niet meer.
Het bordeel waar we ooit een standje kregen omdat we te nieuwsgierig waren voor de uitbaters is nu een garage.
Een grasveld waar je jarenlang in speelden dat nu compleet afgesloten is met prikkeldraad of woningen.
Een nu geasfalteerde veldweg.
Het kerkhof van Mazenzele waar we vroeger nog potteke stamp op gespeeld hebben... Daar waar ik voorheen niet goed begreep waarom mensen een plaats nodig hebben om te rouwen, begon ik het gisteren toch enigszins te beseffen, slenterend tussen de gravenrijen waar ook een aantal familieleden liggen. Ouderlingen naast eens jonge mensen wier doodsoorzaak me onbekend is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten