Leonard Cohen.Maar eerst nog wat in Brussel rondgewandeld. Na het middageten vertrokken we richting hoofdstad om zo ten minste de grote drukte van het spitsuur te vermijden en makkelijk een parkeerplaats te vinden. Wat alletwee heel goed gelukt is ; we konden de auto zo goed als voor de deur van de concertzaal parkeren (maar vanavond heb ik wel gemerkt dat hij daar vermoedelijk wat gevandaliseerd is, want het mooie logo op de koffer is serieus mismeesterd).
Vandaar met bus 54 richting Naamse Poort vanwaar het te voet verder ging richting Louizalaan. Ik wou immers de city scape van Arne Quinze op z'n minst 1 keer zien voor het werk wordt weggehaald binnen enkele maanden. Dan wat lèche vitrine gedaan en onder meer naast het Hilton een mooie cashmir jas van Façonnable gezien voor amper 3.500 euro. In de vitrines van Gucci en Versace waren al helemaal geen prijzen te bekennen. Voort ging het door het Egmontparkje, een pareltje dat bij relatief weinig mensen bekend is, wat net de gezelligheid ervan uitmaakt. Het zou ook een goed idee van ons zijn geweest om daar alvast een maaltijd te nuttigen in de oranjerie, maar helaas hebben we dat niet gedaan.
Na het parkje kuierden we verder over de Zavel naar de Hoog- en Blaesstraat om een winkel te bezoeken waar M. al lang een zwak voor heeft. Toen we dat voorbij was, langs de Brigittinenkapel, weer langs de Zavel (maar de andere kant, die van Wittamer), het Museum voor Schone Kunsten en zo weer naar boven naar de Naamse Poort waar we nog wat slenterden in de hoop een gelagzaal te vinden op een uur dat restaurants doorgaans gesloten zijn. Vergeefse moeite, al was deze kortstondige onderdompeling in Matonge ook nog eens leuk. Ten slotte zijn we van lieverlee ergens gaan eten waar m'n voor- en nagerecht beter afsmaakten dan m'n hoofdgerecht, dat zowel qua consistentie als qua smaak meer weg had van water.
Dan was het stilletjesaan tijd om ons boeltje bijeen te rapen en weer naar Vorst te rijden met de bus. Aangezien we daar toch nog te vroeg aankwamen, stelde ik voor eens door het Dudenpark te wandelen, dat vlakbij Vorst Nationaal ligt en naar verluidt een bezoek meer dan waard is. Zo gezegd, zo gedaan, al pruttelde M. toch wat tegen, want ze was moe van al ons getrot.
Iets na zeven gingen we dan maar binnen ; het concert zou normaal een uur later beginnen. Plaats was er toen nog zat, alhoewel : vrij oncomfortabele bankjes met weinig beenruimte waren ons deel. Intussen zaten me maar wat vruchteloos rond te turen naar enkele koppels (virtuele) kennissen en ik naar vriend R.D. met zijn gezelschap of wat commentaar te leveren op wie en wat we rondom ons zagen.
Tegen achten was de zaal nog lang niet helemaal volgelopen en de zitjes naast mij bleven zowaar heel de tijd onbezet ondanks het feit dat het concert zogezegd uitverkocht was. Zo rond 8.25 uur kwam de groep dan op en stak Leonard Cohen van wal met een van M.'s lievelingsliedjes.
Het werd een heel mooi concert, beklijvend en bij wijlen ontroerend. Dankzij twee naast het podium opgehangen schermen konden we ook close ups bekijken van wie op het podium stond of het geheel onder een andere hoek bekijken. Hij zal vermoedelijk bijna al zijn hits hebben gespeeld (ik ben geen echte kenner van zijn werk, maar wou niettemin de kans niet weer laten schieten om dit monument toch een keer live mee te maken) en telkens bedankte de zaal dankbaar met een enthousiast applaus. Wat een stem heeft hij ook, enfin toch in bepaalde registers.
Een hele grote meneer, die Leonard Cohen om op zijn leeftijd een grote zaal als VN telkens weer zo stil te krijgen als hij een nieuw liedje inzette. Een eenvoudig man lijkt me en waarlijk een voorbeeldige gastheer.
Een wat mij betreft memorabel concert, maar niettemin met toch enige minpunten vond ik zelf. Er leek me weinig ruimte te zijn voor spontaniteit of improvisatie vanwege wie ook op het podium ; alles leek (heel) strak geregeld en wat me ronduit verraste was dat hij in de loop van het concert tweemaal zijn groep voorstelde in praktisch identiek dezelfde bewoordingen en met dezelfde gebaren. Het was ook een bijzonder statisch optreden, alhoewel M. Cohen zelf af en toe dartel rondhuppelde en me voor iemand van zijn leeftijd opvallend vitaal leek (maar dat bleek niet tijdens het zingen). Ten slotte was er uiteindelijk weinig interactie met het publiek, dat hoofdzakelijk gekomen leek om beaat naar de blijde boodschap te luisteren en dankbaar en enthousiast te applaudisseren voor alweer een gezongen nummer.
Ik weet niet hoeveel liedjes hij uiteindelijk gezongen heeft, wel dat de bisrondes uiteindelijk even lang duurde als elk van de twee delen waaruit het hoofdmenu bestond en dat hij op een voor mij pakkende manier afscheid nam. Zowat 3 uur duurde het concert (inclusief een pauze van pakweg een half uur). 3 uur waarin ik soms toch aan m'n pijnlijke zitvlak werd herinnerd en af en toe moest geeuwen, maar toch ook 3 uur waarin ik heb mogen genieten van een groot artiest en prachtige prestaties van de meegebrachte zangeressen (the webb sisters) en muzikanten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten