Innervisions

van Stevie Wonder.
Een absolute klassieker waar ik nog steeds met veel plezier en vaak kippenvel naar luister, zoals dus ook deze avond in bad.

Een plaat die bol staat van de funky (indien ik als bleekscheet deze term mag gebruiken) muziek en tegelijk op treffende manier bijtende maatschappijkritisch uit de hoek komt. En daarnaast zijn er ook nog gewoon optimistisch klinkende nummers, zodat de luisteraar niet haastig naar de prozac hoeft te grijpen na een beluistering.

De bijtende maatschappijkritiek komt treffend tot uiting in het prachtige en tegelijk schrijnende Living for the city, waarin Wonder zijn woede uitschreeuwt over de schier uitzichtloze situatie van veel zwarten in de VSA in de jaren '70 en het hen aangedane onrecht, maar het geheel tegelijk in een moeilijk weerstaanbaar melodie en ritme giet. Tekstueel rauwe blues, muzikaal tapt hij dan weer uit een heel ander vaatje.

Don't you worry 'bout a thing is dan weer een mooi voorbeeld van de meer vrolijke kant van deze plaat (vind ik zelf, al lijken meningen daarover niet onverdeeld). Mij lijkt het een soort van geruststelling die de zanger in petto heeft voor een kennis die mogelijk moeilijke tijden tegemoet gaat of doormaakt. Ik zet het hier voor mensen als Morgan, catherine en Pingu die het (soms) bijzonder moeilijk hebben in het leven. Hopelijk kan dit vrolijke, vrij eenvoudige liedje voor een (heel klein beetje) van vreugde zorgen.

'Innervisions' als geheel was ook een hele krachttoer van Wonder ; op heel wat nummers lijkt een hele groep aan het werk, terwijl het eigenlijk Wonder is die alle instrumenten bespeelt (dit is het geval op bijvoorbeeld het epische 'Living for the city'). Persoonlijk verkies ik deze LP van de 4 klassiekers die ik van hem heb en die hij rond deze periode (grofweg 1970 tot 1976) maakte. 'Songs in the key of life' is inderdaad ronduit schitterend, maar het is een dubbelalbum, wat het werk toch iets moeilijker te verteren maakt.
Ook was Wonder er toen al een tijdje in geslaagd om in navolging van iemand als Marvin Gaye zelf volledige artistieke zeggenschap over zijn werk te hebben en te behouden. Berry Gordy, de stichter van Tamla Motown regeerde in de jaren '60 namelijk haast als een despoot over zijn hitfabriek en duldde weinig of geen inspraak.

Ik ben alvast blij dat ik de stap heb durven maken van een draak als 'Ebony and ivory' die hij met slijmerige alien Paul McCartney maakte naar zijn echt waardevol en, durf ik toch wel stellen, vrij tijdloos werk van de jaren '70.
Wat hij in de jaren '60 opgenomen heeft, is voor mij voorlopig nog onontgonnen terrein. Iets voor de komende jaren misschien.

Ik heb overigens ook gelezen dat hij weer op tournee zou gaan. Hopelijk klopt het en doet hij eveneens België aan.