Contrast

Woensdagavond hebben we naar twee heel verschillende films gekeken, of liever anderhalf.

De eerste was M.'s keuze. Ze had me weken geleden gevraagd 'In Bruges' op te nemen, wat ik dan ook plichtsbewust gedaan had. Aangezien de kinderen nog wat buiten aan het spelen waren, konden wij voor de verandering nog eens het avondprogramma kiezen. En om haar een plezier te doen, opteerde ik uit de verschillende mogelijkheden voor 'In Bruges', ook al had ik er niet zo'n goed oog in. De titel zei me namelijk niets.
Maar ik vergiste me schromelijk, want deze film was een meevaller, gedragen door de acteerprestaties van de twee protagonisten en de andere leden van de cast. En de stad Brugge vormde het decor voor het drama dat zicht ontrolde.

Twee huurmoordenaars worden na een half mislukte klus naar Brugge gestuurd, zogezegd om daar onder te duiken, maar eigenlijk omdat de opdrachtgever (een alweer boosaardige Ralph Fiennes) zich wil ontdoen van een van beide omdat hij bij een opdracht ook een kind doodde, wat niet de bedoeling was. De oudere van beide kan het echter niet over z'n hart krijgen zijn collega te doden, zodat de opdrachtgever dan maar zelf de klus komt klaren.
Humor, Hiëronymus Bosch, Brugge, sfeerbeelden, schuld en boete, liefde, allemaal elementen die in meer of mindere mate aan bod komen.
Een eenvoudige film, zonder veel franjes, gedragen door sterke vertolkingen. Blij dat ik hem gezien heb.

Daarna eisten de intussen binnengekomen kinderen opnieuw de controle op over het televisietoestel en hun keuze viel, zucht, op de film 'King Kong'. Niet de klassieker uit 1933, noch de cultversie uit 1976, maar de meest recente, uit 2005.
Zelf hou ik wel van monster- of avonturenfilms, maar dan wel de meer ambachtelijke variant, niet wat tegenwoordig schering en inslag is : vehikels waarin alles in dienst staat van de -hoofdzakelijk- digitale special effects. Zo ook in deze 'King Kong'. Het uur of wat dat ik ervan gezien heb, volstond ruimschoots voor mij om te beseffen dat ondanks de indrukwekkend ogende cast (Naomi Watts, Adrien Brody), om me er een goed beeld van te vormen.
De kijker wordt ook nu weer overdonderd met allerlei spectaculaire actie, maar voor de rest vond ik de film vrij waardeloos. De enige bestaansreden van de overgrote meerderheid van de personages is om slachtoffer te worden van allerlei ongedierte of andere ongemakken als kannibalen. De protagonisten hebben dan weer geen enkele diepgang.
Overbodig wat mij betreft.