Ik bleef dit maar uitstellen, maar het moet er toch eens van komen, al was het maar voor mezelf.
Dit eerste stukje gaat over onze vakantie in Italië tijdens de eerste helft van juli.
De eerste week verbleven we in het onooglijke Toscaanse dorpje Pieve a Presciano, ergens tussen Siena en Arezzo.
De dag na aankomst daar (na een al bij al vrij vlot verlopen heenreis doorheen Duitsland en Oostenrijk om over de Alpen en via Merano en Bolzano Italië binnen te rijden) was voor mij een van de hoogtepunten van de reis gepland (misschien wel het orgelpunt) : een bezoek aan het circuit van Mugello, waarop zondag 3 juli een manche van het WK snelheid voor motoren werd verreden (MotoGP, Moto2 en 125 cc dus). Het zou voor mij de eerst maal zijn dat ik een wedstrijd voor dat kampioenschap zou bijwonen en dan nog te midden van motorgekke Italianen.
R. vergezelde me om een van zijn idolen eens echt aan het werk te zien : Valentino Rossi. Het was een bijzonder fijne dag en dat begon al tijdens de heenrit : die verliep tegen verwachting bijzonder vlot (net als de terugreis overigens). En ondertussen konden we wat genieten van het landschap en de kronkelende wegen. Ook een parking zoeken en vinden ging heel vlot ; heel onitaliaans zou je bijna denken. Vervolgens te voet naar het wat verderop gelegen circuit en de rest was eigenlijk puur genieten, zowel voor mezelf als R.
Ergens op een talud tussen de locals gaan staan om 3 races te bekijken, met als hoogtepunt dus de MotoGP race.
De rest van de week aldaar werd min of meer doorgebracht door zalig weinig tot niets doen, behalve wat lezen en ook een bezoek aan Siena.
Daarna ging het naar de badstad Misano aan de Adriatische kust, waar we ook een kleine week verbleven in hetzelfde hotel als vorig jaar en waarvan M. mede-eigenaar is. Op de weg naar Misano passeerden we langs Tavullia, het dorp waar Valentino Rossi woont. En toevallig of niet, maar net toen we langs een relatief groot omheind huis reden, kwam er een zwarte BMW X6 naar buiten gereden met iemand die toch wel verdacht veel op Rossi leek. Toegegeven, ik heb de persoon in kwestie maar een fractie van een seconde gezien en de kans is eigenlijk zo goed als onbestaande dat hij het was, maar toen we verder reden, zag ik toch ook dat er in de tuin van dat huis een kartpiste gebouwd was. Dus totaal onmogelijk is het niet !
Trouwens, om niet te vergeten : de kinderen waren eigenlijk helemaal niet zo gek meer van de zee, dus dat weten we voor de vakantie van volgend jaar.
Opnieuw profiteerde ik van de gelegenheid om een bezoek te brengen aan de Ducati-fabriek en het museum, ook alweer met R. als enige metgezel. Dat uitstapje kan nog wel een duur staartje krijgen, want onze snelheid op de autosnelweg lag gevoelig hoger dan wat officieel toegelaten is en op dat stuk (rijdend naar Bologna) is er vaak trajectcontrole. Maar misschien gaat de eventuele boete wel verloren in de Italiaanse administratieve mallemolen.
Als halte op weg naar huis overnachtten we in een hotel aan de Hopfensee, in het uiterste zuiden van Duitsland en vlakbij Neuschwannstein. Moet een mooi wandelgebied zijn.
En toen we thuiskwamen, stond er bij wijze van spreken een bezoekster op ons te wachten : mijn moeder, die met haar bezemsteel was overgevlogen uit Brazilië.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten