Fijn weerzien

Vorige zaterdag was - in tegenstelling tot vandaag - een prachtige nazomerdag en dus bij uitstek geschikt voor een uitstap in een bijpassend kader.
Dus hop ! de Ghibli in en tegen een gemoedelijke 200 km/u op naar Charleroi !

Daar wachtte PRT me op voor een gezellige wandeling doorheen het stadscentrum.
Het was alweer ettelijke maanden geleden dat we elkaar nog hadden gezien en het was een fijn weerzien.
Na een rondleiding doorheen zijn villa met bijhorend immens domein, begaven we ons op weg. Voor het eerst mocht ik met hem in zijn limousine meerijden en PRT ontpopte zich waarlijk tot een geboren chauffeur. Niet het minste schokje of bruusk rem- of versnellingsmanoeuvre, geen scheldtirades op andere chauffeurs of obscene gebaren, alle fieters en voetgangers werd hoffelijk de doorgang geboden, wat een of andere drugsverslaafde wel de kans bood om doodleuk in te stappen en een lift te krijgen.

De auto werd achtergelaten in een of andere rustige zijstraat en wij te voet op weg om de stad van naderbij te bekijken.
Bleek dat er tal van stedebouwkundige projecten op til zijnn, waarvan er echter een groot deel nog moet worden uitgevoerd. Mochten ze de komende jaren ook echt gerealiseerd worden, zal het centrum er heel anders uitzien.

Gezellige en minder gezellige plekken wisselden elkaar zaterdag af : het Reine Astridpark, een premetrohalte met de stripfiguren van Lucky Luke (Charleroi is de thuisstad van Spirou), afgrijselijke BMW's X6'en ook gezien (dus ook daar rijke parvenu's), de gekanaliseerde Samber, het nieuwe hoofdstation met een nieuw aangelegde esplanade ervoor enz.
Een tip is de rue Damprémy, een winkelstraat waar nog heel wat gewone handelszaken zijn en die dus niet lijkt op de gebruikelijke eenheidsworst in (provincie)steden met enkel ketens allerhande. Bovendien draagt het straatmeubilair/kader ook bij tot een zekere gezelligheid.
Een andere tip : Librairie Molière, de grootste boekenwinkel in Wallonië, in een bijzonder fraai pand.

Charleroi is geen mooie stad, het centrum is niet volgebouwd met waardevolle, oude gebouwen, integendeel, er lijken me (voorlopig) weinig of geen echte publiekstrekkers te zijn (het Fotografiemuseum lieten we ditmaal links liggen). Ik kan evenmin zeggen of er een bepaalde typerende sfeer hangt, maar ik voelde me er wel op m'n gemak. Er lijkt net als in Brussel (noodgedwongen ?) een mentaliteit van "laisser faire, laisser passer" te heersen, wat ik fijn vind. Hopelijk kan de positieve invloed die uitgaat het huidige gemeentebestuur zich in de toekomst doorzetten, zodat de stad af en toe op positieve wijze in het nieuws komt en niet louter als de exponent van alles wat er verkeerd loopt in dit land.

Na amper een 2-tal uur was het voor mij echter alweer tijd om naar huis te gaan. Maar wel tevreden, zowel wegens de wandeling als het fijne en kundige gezelschap.