Pere Ubu en Vicente Amigo

Vrijdag 13 mei : afspraak met -alweer- PC in de Botanique om in het kader van de Nuits du Botanique naar -alweer- een concert van Pere Ubu te gaan, m'n 3de in 3 of 4 jaar.

Wel, we verlieten de Rotonde vrij tevreden, maar toch ook met wat gemengde gevoelens. Voor het eerst bezocht ik de Rotonde, een apart zaaltje : vrij klein, rond, in het midden een plek om recht te staan en daarrond enkele rijen met zitplaatsen.

De opzet van de huidige tournee is om elk concert het debuutalbum van Pere Ubu, The Modern Dance, een punkklassieker, te spelen in dezelfde volgorde als de songs op de LP stonden. Dit werkt de herkenbaarheid wel in de hand, maar tevens de voorspelbaarheid, wat toch ergens wel jammer is.

Toen de groep het podium betrad, viel meteen op hoeveel boegbeeld David Thomas vermagerd was. Naar verluidt zit of zat hij in een echtscheidingsprocedure verwikkeld, maar dat kon hij ook ooit gewoon als grap hebben geantwoord.
Een andere domper was dat de stem van Thomas, zeker in het begin, nauwelijks boven de instrumenten uitkwam. Had het te maken met de mix of met het feit dat hij niet goed bij stem was, dat weet ik niet. Boze tongen beweerden zelfs dat hij dronken was, een aannemelijke veronderstelling.

Maar naarmate het concert vorderde, viel alles toch beter en beter op zijn plaats, al hadden sommige nummers gerust wat langer mogen zijn, zoals 'Street waves' (hierboven), een van m'n favoriete liedjes op 'The Modern Dance' en dat blijkbaar geïnspireerd was door een stapel gebruikte banden ergens in Detroit. Ook maakten de geslaagde bindteksten veel goed, maar tegelijk haalden ze iets te veel de vaart wel uit het concert.

Al bij al zeker de moeite waard, al vond ik het toch een stuk minder beklijvend dan het eerste concert dat ik van hen bijwoonde in de Gentse Handelsbeurs, ook alweer enkele jaren geleden.
Het concert kreeg nog een aangenaam staartje toen de verschillende groepsleden zich zonder capsones herschoolden in wat onhandige verkopers en daarbij heel makkelijk te benaderen waren. Thomas, toch niet de gemakkelijkste mens, zat intussen op zijn dooie gemak op de rand van het podium en voerde een gemoedelijk gesprek met een journalist of fan (of beide).

Om een goede indruk te krijgen van hoe het er tijdens het concert aan toe ging en van het soort humor van David Thomas, hierbij een van hun meest bekende songs, live gebracht, weze het dat hij hier nog een stuk meer woog : Non Alignment Pact.

Vorige donderdag trakteerde M. me dan weer op een flamencoconcert van meestergitarist Vicente Amigo met zijn begeleidingsgroep. Voor mij een complete ontdekking want vooraf had niet het minste opzoekingswerk verricht.
Net als na onze vorige flamenco-avond verliet ik de zaal weer diep onder de indruk. In het begin was ik wegens de vermoeidheid ik niet altijd even geconcentreerd, maar naarmate het concert vorderde, luisterde ik toch steeds aandachtiger, dit niet alleen door het indrukwekkende gitaarspel, maar ook de zanger.

Ik heb er geen flauw idee van welke nummers ze allemaal brachten en heb niet het minste beeld van het repertoire van Amigo (bijvoorbeeld of ze eigen materiaal brachten of dat het allemaal of hoofdzakelijk flamencostandards waren), noch waar hij zich situeert in het flamencowereldje, maar dat maakt niets uit. Een prachtig, grotendeel akoestisch (enkel de basgitaar was elektrisch) concert, met behulp van eenvoudige middelen (gitaar, stem, handgeklap enz.).

Hier een lukraak van You tube geleend voorbeeld, waar het wemelt van muziekfragmenten van Vicente Amigo :