Onze postbode is niet de meest sympathieke persoon, dat hebben we al vaker ondervonden. Maar over zijn werk kan ik nauwelijks of niet klagen en da's toch het belangrijkste.
Vorige woensdag zag ik hem in een andere wijk toen ik van bij de bakker kwam terug gefietst en zag hem toen snel, tussen twee brievenbussen door, een broodje opeten terwijl hij intussen, op zijn fiets gezeten, zijn weg verder zette.
Hopelijk heeft dat niets te maken met de werkdruk die op postbodes wordt uitgeoefend, maar ik vrees van wel.
Een fraai zicht was het alvast niet en ik had eigenlijk wel medelijden met hem.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten