Die vonden vorig weekend plaats op het circuit van Spa-Francorchamps. Het is gewoon een andere benaming voor de traditionele 1000km-race uithouding die er al decennialang verreden worden en wordt beschouwd als algemene repetitie voor de legendarische 24 uur van Le Mans volgende maand.
Het was ook de eerste van een reeks afspraken met PC die ik binnen een maand zou hebben.
Maar er leek een kink in de kabel te komen. PC moest zich namelijk de dag ervoor laten opereren aan zijn bevallig reukorgaan en het was niet helemaal zeker of hij wel in staat zou zijn om mee te gaan.
Echter, mijn Franstalige vrienden zijn uit het juiste hout gesneden en enkel een verpleegster met bijzonder overtuigende argumenten had hem ervan kunnen weerhouden om mijn gezelschap te verkiezen.
Ik zou hem gaan oppikken in een of ander ghetto voor (super)rijken, namelijk Ukkel, en meer bepaald aan het Sint-Elizabethziekenhuis. Dat ging gepaard met nogal wat tijdverlies wegens het vrij drukke verkeer daar, maar uiteindelijk vond ik hem toch a.d.h.v. de verschrikte gezichten van voorbijgangers en het bloedspoor dat hij achterliet.
We vertrokken terstond voor een aircoloze rit (er schort iets mee) van goed anderhalf uur naar het circuit van Spa-Francorchamps.
Daar kwamen we net op tijd aan om de start vanuit een tribune te kunnen meemaken ; steeds een indrukwekkende belevenis.
Na enkele ronden zijn we wat gaan snuisteren aan enkele kraampjes en wat randanimatie : een stripteasetent, kledij, boeken, parafernalia allerhande, een concert van Sandra Kim, we bezochten het allemaal en genoten er met volle teugen van.
Vervolgens was het tijd voor een wandeling doorheen de paddock en daarna langs het circuit, een hele prestatie voor PC, want zijn neus lekte onophoudelijk en dit verzwakte hem danig, temeer daar er op Spa toch aanzienlijke niveauverschillen zijn.
Domper op de pret was wel dat de snelste wagens, die al jaren worden aangedreven door dieselmotoren, nauwelijks nog enig geluid een racewagen waardig maken. Ongetwijfeld zullen de groene jongens dit toejuichen, maar de belevenis van naar een race te gaan kijken en luisteren valt er zo wel voor een stuk door weg. Gelukkig zorgden de andere deelnemers nog voor voldoende auditief genot.
Uiteindelijk werden we door de snel verslechterende toestand van PC gedwongen om rond halfweg de wedstrijd weer naar huis te keren. Ondanks deze minder positieve noot was het uiteindelijk toch een fijne dag en de hele rit naar Brussel brulden we enthousiast mee met de onverwoestbare André Williams en diens cd 'Silky', waarop ettelijke regelrechte klassiekers staan, zoals deze 'Let me put it in'. Aangekomen in Brussel zette ik alsnog een tevreden en voldane, zij het uitgeputte PC af.
De race eindigde op een 1-2 van Peugeot, voor een Audi. Na de trainingen leek het erop dat de Audi's, die de eerste 3 plaatsen bezetten de grootste kanshebbers waren, maar uiteindelijk kregen ze te kampen met te veel technische problemen en foutjes. De Peugeots van hun kant hadden daar veel minder last van en konden na erg slecht verlopen trainingsritten naar de kop oprukken om die niet meer af te staan. Qua snelheid ontliepen beide merken elkaar nauwelijks, maar op het vlak van betrouwbaarheid lijkt het Frans merk deze keer verder te staan (in tegenstelling tot Le Mans vorig jaar, dat wegens pech een compleet debâcle voor hen werd).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten