Na onze terugkeer vingen we dus mijn moeder op, die enkele weken bij ons kwam logeren.
We profiteerden ervan om gezamenlijk enkele uitstappen te doen. Hierbij dus in vogelvlucht waar we de voorbije vakantie zoal heen gegaan zijn.
a) Een limburgs dagje, met een uitstap naar de Japanse tuin in Hasselt en vervolgens een bezoek aan het blotevoetenpad in Zutendaal, gelegen in het park 'Lietenberg'. Daarbij horen nog enkele tentoonstellingen over insecten.
Het was een bewolkte en redelijk frisse dag, waardoor we maar relatief weinig toeristen tegenkwamen.
De koi's (grote sierkarpers) in de Japanse tuin waren soms indrukwekkend groot en de kinderen hebben er zich beziggehouden met het voederen ervan.
De tuin zelf is niet bijster groot.
Het blotevoetenpad was een ontdekking voor ons allemaal.
We begonnen er wat wijfelend aan, maar uiteindelijk verliep alles redelijk vlot, al zijn de vele stukken met steentjes niet altijd even aangenaam voor de voetzolen. De modderstukjes en de gedeelten die volledig onder water stonden, vielen daarentegen wel mee.
Ook hier weer niet zoveel volk, maar toevallig wel een omvangrijke groep voor ons. De hemel dreigde wel, maar uiteindelijk bleef het bij motregen op het einde.
Uiteindelijk heeft iedereen van deze uitstap genoten, ook al deden de voeten soms pijn door de steentjes.
b) Uitstap naar de Nationale Plantentuin en Mini Europa.
Een week later ging het naar de plantentuin in Meise, in de eerste plaats om het park te bezoeken. Ik vermoed dat mijn moeder een zwak heeft voor deze plek, want ze is er al veel naartoe geweest. Voor de kinderen (en zeker Jules) was het mogelijk de eerste keer en buiten het kasteel was het voor hen gewoon een park zonder meer. Maar wel wat groter dan wat ze gewoon zijn.
Vervolgens gingen we eten in Brupark, dat volgens collega's niet meer is wat het ooit geweest is. Geen idee, want ik heb het eigenlijk nooit een fijne plek gevonden. Na een Italiaanse maaltijd trokken we naar Mini Europa, waar ik en de kinderen nog nooit geweest waren.
Wel, alles bij elkaar viel het nog mee ; het geheel is veel groter dan ik dacht en sommige gebouwen zijn toch echt wel indrukwekkend nagemaakt (in het echt moeten ze nog stukken indrukwekkender zijn natuurlijk).
Een dag met veel heen en weer gehos, waarna we tevreden naar huis terugkeerden om daar een nieuw tv-toestel in ontvangst te kunnen nemen.
c) Uitstap naar Seafront in Zeebrugge en het zandsculpturenfestival in Blankenberge
Als laatste uitstap voor de terugkeer van m'n moeder naar Brazilië waren we eigenlijk van plan naar de citadel van Dinant te gaan, maar dat betekende dat we langs de wegenwerken in Lummen zouden moeten rijden en ook wellicht nog hinder zouden ondervinden van de werken aan het viaduct van Vilvoorde... Dat was wat te veel van het goede en bijgevolg kozen we voor een alternatief plan. De kust in dit geval.
Met R. was ik jaren geleden al eens naar Seafront geweest, maar S. en m'n moeder hadden dat nog nooit bezocht.
Pronkstuk is uiteraard de Sovjet-Russische onderzeeër die je kan bezoeken. Er is eerst nog wel een tentoonstelling met allerlei wetenswaardigheden over de Noordzee, Zeebrugge en ook de duikbootoorlog, maar dit kon de kinderen maar matig boeien. Buiten was het voor hen hoofdzakelijk te doen. En daar lag de duikboot aangemeerd : een exemplaar van de Foxtrot-klasse als ik me niet vergis. Het is moeilijk voor te stellen dat enkele tientallen bemanningsleden vaak weken of maanden in zo'n relatief klein vaartuig moeten samenleven, met toch wel heel weinig privacy. Nu ja, voor het communistisch ideaal zijn wel grotere offers gebracht.
Vlakbij de duikboot bevindt zich ook nog een lichtschip dat eveneens bezocht kan worden. Dat lichtschip diende eigenlijk gewoon als een soort baken en bleef in principe steeds op dezelfde plaats voor anker liggen. Een dobberende vuurtoren als het ware.
Na Zeebrugge vertrokken we naar Blankenberge om eerst op de dijk iets te eten en vervolgens naar de zandsculpturen te gaan kijken. Allemaal Disney-figuren en -decors die van zand waren gemaakt. Ik heb er toch heel wat herkend.
d) Uitstap naar Le Grand Hornu en het kasteel en park van Beloeil
De laatste echte uitstap van deze vakantieperiode bracht mij en M. naar het cultureel centrum Le Grand Hornu in Henegouwen. De kinderen waren met m'n schoonouders en M.'s grootmoeder voor enkele dagen naar zee.
Le Grand Hornu is een voormalige industriële site die nog niet zo heel lang geleden een tweede bestemming vond als culturele aantrekkingspool, waar steeds diverse tentoonstellingen lopen. Vorig jaar was ik er al eens geweest en net als toen was het dit jaar mooi weer. We werden in uitstekend Nederlands ontvangen door de dame aan de kassa, waarna we recht naar het cafetaria gingen om van een overheerlijke salade te genieten (opgelet, deze salades worden geserveerd in de cafetaria met zelfbediening binnen in het gebouw ; buiten op de binnenplaats bevindt zich ook een restaurant). Alleen al daarom zou je bijna tot daar rijden. En ook voor de rust die er heerst. Beide keren dat ik er was, kon je de bezoekers bij wijze van spreken op de vingers van een hand tellen, zodat je ongestoord kunt genieten van het complex en de serene sfeer en wat kunt kuieren.
De tentoonstellingen spraken ons niet allemaal evenveel aan, maar wij zijn op dat vlak dan ook Beotiërs. De fototentoonstelling van verschillende fotografen sprak me wel aan.
Na hedendaagse cultuur te hebben opgesnuifd, wendden we de steven richting Beloeil om daar het kasteel en de tuin te bezichtigen. Alweer vorig jaar was ik dat eigenlijk ook van plan op de dag dat Le Grand Hornu voor het eerst had bezocht, maar om allerlei redenen is dat toen niet doorgegaan. 2de keer goede keer dan maar.
En ook daar was het genieten van de rust en het decor en net voor het vertrek naar huis nog van een heel groot ijsje gekocht aan het soortement van café vlak voor de ingang van het kasteel.
Beloeil was (is ?) eigendom van de prinsen de Ligne, een prestigieus geslacht met als mogelijk vermaardste telg Charles-Joseph de Ligne, die heel wat grote figuren uit de Verlichting (persoonlijk) kende.
Binnenin maakte vooral de bibliotheek de grootste indruk op me. Duizenden boekdelen waarvan sommige al een paar eeuwen oud ; ontzagwekkend.
De tuin alleen al is ook een ommetje waard als je in de buurt bent.
Op de terugreis reden we toevallig nog langs een ander fraai optrekje : het kasteel van Attre. Dit kan ook bezocht worden, maar daarvoor was het nu te laat. Volgend jaar wellicht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten