Lissabon

Vorige week donderdag vertrokken M. en ik voor een 3,5-daagse citytrip naar Lissabon.
Zowel voor mij als voor M. was het de eerste keer dat we in deze stad waren en we houden er beide een uitstekende herinnering aan over.

De reis en de sprong in het onbekende begon eigenlijk al van in onze thuisstad, want we hadden besloten om met de trein naar de nationale luchthaven te gaan. Altijd een (onberekend) risico dezer dagen ; ik wil namelijk al diegenen die hun vlucht (bijna) gemist hebben door vertragingen bij de NMBS niet te eten geven... Maar de treinreis verliep vlekkeloos en de beide treinen waren netjes op tijd, zodat wij ook stipt konden inchecken. Eigenlijk is het spoor een uitstekende manier om naar de luchthaven te gaan. Geen gedoe met parkeren en je komt meteen aan in de vertrekhal.

We verbleven in de wijk Belém, die buiten het stadscentrum ligt, maar wel makkelijk bereikbaar is met het uitstekende openbaar vervoer. Ons hotel bevond zich vlakbij het beroemde Convento dos Jeronimos en heette toepasselijk Jeronimos8, een aanrader vond ik. Behulpzaam personeel dat probeert het u naar de zin te maken, mooie kamer, lekker ontbijt, rustige buurt (toch in oktober) waar toch voldoende eetgelegenheden zijn en verbindingen met de rest van de stad en ook enkele van de grootste toeristische trekpleisters van de stad.

Eigenlijk hebben we bitter weinig plaatsen echt bezocht ; veeleer wandelden we 3 dagen gewoon rond om onze zintuigen op die manier de kost te geven. Op die manier hebben we de stad beter leren kennen en zogen we zoveel mogelijk indrukken in ons op. Liever dat dan ons op te sluiten in musea of tentoonstellingen te bezichtigen. Dat is dan maar voor een volgend bezoek.

Puur toevallig was het weer schitterend voor deze tijd van het jaar : heel zonnig, met temperaturen die rond de 30° celsius schommelden. Al werd het 's avonds, vanaf 18 à 19 uur al behoorlijk fris.



Lissabon heeft een groots verleden en ook tal van historische gebouwen en plekken dus op dat vlak valt er heel wat te bekijken. Ook typisch zijn de oude, houten trams die op sommige lijnen nog steeds rijden, wellicht voor een (groot ?) stuk uit toeristische overwegingen. We hebben toch 1 ritje gemaakt met zo'n exemplaar, maar ook dat was zonder er speciaal voor te kiezen ; hij stond daar gewoon te wachten aan het begin van de lijn toen wij daar toekwamen.

Lissabon heeft me in een paar opzichten wel aan Brussel doen denken : de stad is niet echt proper te noemen (maar waar wij geweest zijn, was ze ook niet vuil op een storende manier), een bonte, veelkleurige bevolking, een ontspannen sfeer. De inwoners zijn doorgaans ook vriendelijk en, heel opvallend en dit is dan weer een grote tegenstelling met onze steden, de automobilisten zijn er bijzonder hoffelijk, althans in Belém, maar ook in andere stadsdelen. Je hoeft maar een voet op het zebrapad te zetten en ze stoppen reeds. Nooit heb ik enige vorm van verkeersagressie ondervonden t.o.v. mezelf of andere voetgangers. Ook qua veiligheid waren we steeds op ons gemak, behalve M. misschien eens toen we een vanaf de Igreja da Graça via een redelijk verlaten trap afdaalden naar een lager gelegen stadsdeel. Ik heb er steeds met een Pere Ubu-zak (gekocht ter gelegenheid van hun concert in mei in de Botanique)aan de schouder rondgelopen met portefeuille, fototoestel, reisgids e.d. in en nooit zijn we lastig gevallen.

Een ander kenmerk van Lissabon, die ze nog wel deelt met enkele andere grote steden : het gaat er constant op een neer, met soms toch wel redelijk indrukwekkende hoogteverschillen. Goed voor de kuiten en soms voor een mooi kiekje.



Culinair gezien, is Lissabon niet echt een hoogvlieger, maar je kunt er wèl lekker eten ! En zeker liefhebbers van vis en/of zoete gebakjes vinden er hun gading. Meest bekend zijn de overheerlijke 'pasteis de belem', roomkoekjes van bladerdeeg. In ons hotel kregen we ze praktisch ovenvers voorgeschoteld ; de enige echte worden immers op letterlijk een boogscheut van daar bereid.
Er wordt zelfs volop zoete likeur gedronken, zoals ik na thuiskomst merkte toen ik de fles kersenlikeur opende om eens van de ginja te drinken.

Net op de dag dat wij er aankwamen, kondigde de Portugese Eerste Minister een heel drastisch besparingsplan aan. Zelf hebben we niet zo heel veel gemerkt van het protest dat daar mogelijk op volgde ; ik vermoed dat de Portugezen nog wat in choc waren van de maatregelen die hij voor hen in petto had. Al was het zaterdagnamiddag al wel verzamelen geblazen aan het grote Eduardo VII-park om vandaar op te trekken verder in de richting van het centrum. Maar die manifestatie hebben wij niet gezien.
De foto's in het stukje hieronder heb ik wel in Lissabon gemaakt. Aanvankelijk had ik de bedoeling een soort van fotoreportage te maken van dergelijke tekenen van protest, maar uiteindelijk heb ik amper 3 foto's gemaakt van graffiti, slogans e.d.
We hebben ook de effecten gezien van heel wat verfbommen op gebouwen allerhande.
Wat me ook opviel was dat heel wat mensen met bijeengeplooide kartonnen dozen rondwandelden. Geen idee waarom dat was.

Mijn vrees dat ik aanvankelijk grote moeite zou hebben om de Portugezen te begrijpen, bleek uiteindelijk grotendeels ongegrond. Op een paar uitzonderingen na begreep ik hen wel. En zij mij. Al spraken sommigen om onverklaarbare redenenen Engels tegen ons...

En dan is er nog de majestueuze Taag met een indrukwekkende brug die beide oevers met elkaar verbindt.