Slecht begonnen, wat beter geëindigd

Gisterenavond wilde ik de documentaire 'When you're strange' opnemen, die op Canvas werd uitgezonden. Deze ochtend merkte ik dat ik door (alweer !) een verkeerde afstelling enkel de eerste 25 minuten of zo op video heb...

Als adolescent waren The Doors, samen met wellicht Talking Heads, de groep waar ik een aantal jaar het meest naar luisterde en het stukje dat dan toch heb kunnen bekijken, heeft me weer twintig jaar terug geworpen in de tijd. Het was jaren geleden dat ik nog naar een nummer van hen geluisterd had. De documentaire wordt ingesproken door niemand minder dan Johnny Depp die het, in tegenstelling tot veel van zijn rollen, op een heel sobere, maar net daardoor efficiënte manier doet. Dat was een eerste domper op m'n gemoed.

Na het bekijken van dat stukje trok ik naar de garagebox om met de Maserati naar Meise te gaan, waar ik ergens een kaartje in de bus moest stoppen, om daarna naar Brussel te rijden teneinde het gevaarte ook eens aan enkele collega's te tonen. Ze zeuren me namelijk de oren van de kop.
De wagen startte, maar viel na het buitenrijden gewoon stil nadat ik hem in neutraal had gezet. Herstarten ging niet meer. De accu heeft dus zijn beste tijd gehad. De Saab kon ik niet meer als hulpwagen gebruiken, want die had ik eerder op de ochtend naar de garage gebracht.
Nadat ik hem met veel trekken en sleuren (met het risico op enkele verrekte spieren of een hernia) ongeveer weer in de goede richting had gezet om hem gewoon achteruit weer binnen te duwen, rolde hij wat naar voren, recht tegen een stenen muurtje en met het rechtervoorwiel in een put. Met geen mogelijkheid kreeg ik er nog beweging in (door het muurtje kon ik me er voor zetten of tussen wurmen om me af te zetten). Op de koop toe moesten er af en toe andere mensen langs met hun wagen, maar er was net genoeg plaats tussen de auto en de garagepoorten. Geen van de bestuurders bood aan om me te helpen om hem een zetje te geven.
Er zat niets anders op dan de VTB-VAB te bellen en na een dik uur was de pechverhelper ter plaatse en hem opstarten was een fluitje van een cent. Doordat de voorste bumper echter tegen een muur stond, werd hij op de koop toe nog beschadigd doordat de draaiende motor voor grote vibraties zorgt en de hele auto doet schudden.

De rit naar Meise en Brussel kon ik vergeten, omdat ik wat later R. en S. moest afhalen op school en ik zou nooit tijdig terug zijn.

Terug thuis heb ik om de ontgoocheling te verbijten dan maar 2 cassettes opgezet : 'Strange days' en 'LA Woman' van... The Doors. En dat viel best mee ; het zijn beide indrukwekkende platen. Het is zowat het artistieke testament van de zanger, Jim Morrison, die niet veel later zou overlijden in Parijs. Zijn door drank en een zwaar leven getekende stem past wonderwel bij de thema's die aan bod komen : verlies, afscheid, neerslachtigheid, eenzaamheid. Het is wellicht hun meest bluesy plaat en telt enkel ijzersterke nummers. Vocaal was er een hemelsbreed verschil met de stem van de jonge god die in de tweede helft van de jaren '60 furore maakte.

Het wordt misschien eens tijd dat ik de cd koop, maar dat soort muziekdragers zal binnenkort ook alweer geleidelijk verdwijnen, want steeds minder mensen kopen cd's. Het grote publiek wendt zich steeds vaker tot digitale muziek. De cassette van 'LA Woman' heb ik vroeger bijna letterlijk stukgedraaid en bij de beluistering kreeg ik meteen flash backs van een niet zo gelukkige periode in m'n leven. Gelukkig dat ik toen nog dergelijke muziek had om naar te luisteren.

Als uitsmijter dan maar 'Hyacinth House', het tweede (korte) nummer op de tweede kant.