Vrijdag 7 oktober stond er een concert op m'n agenda : CW Stoneking and His Primitive Horn Orchestra in de Brusselse Botanique.
Samen met PC en RD had ik daar afgesproken om deze vreemde eend in de hedendaagse beit te bekijken en te beluisteren.
CW Stoneking is een Australische artiest die al enkele jaren aan de weg timmert, aanvankelijk nauwelijks door iemand opgemerkt. Dankzij een optreden in de show van Jools Holland kreeg hij een grotere bekendheid. Ikzelf leerde hem kennen door een artikel dat in de krant verscheen n.a.v. een optreden in Antwerpen in 2009 of 2010.
Zijn muziek komt nu als anachonistisch over, want ze lijkt recht uit de eerste helft van de 20ste eeuw afkomstig. Het is een mengeling van blues, fanfaremuziek en andere stijlen die ik niet ken.
De avond begon met een zoektocht naar een eetplaats. Dat werd uiteindelijk een of andere kebabzaak op de Haachtsesteenweg. Aangezien ikzelf al gegeten had, hield ik het bij een drankje. En om eens extravagant te doen, bestelde ik maar eens een Turkse specialiteit die ik helemaal niet kende : ayran. Dat witte brouwsel vergt wel enige gewenning voordat je het lekker begint te vinden, of de Turken hebben andere criteria dan wij.
Terug naar de Botanique waren we nog ruim op tijd voor het concert. Dat duurde zowat 70 à 80 minuten schat ik, in een aangename atmosfeer. CW Stoneking was in een goede bui en vertelde aardig wat anecdotes, al was hij niet altijd even verstaanbaar ; het leek soms dat hij een prop in zijn mond had.
Uiteindelijk brachten ze de volledige tweede plaat en verschillende nummers van de eerste. Een aanzienlijk aantal nummers bracht hij solo.
Het was een aangenaam concert en tegelijk konden we ervoor en erna wat bijpraten over onze respectievelijke inzichten in kernfysica.
Voor wie een indruk wil krijgen over de artiest en zijn muziek : The love me or die.
En daarna ging het weer haastig richting Noordstation om de laatste trein naar huis nog te halen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten