Eind vorige week heb ik twee mensen met een startbaancontract ("Rosetta-contract") moeten meedelen dat hun contract helaas niet wordt omgezet naar een contract van onbepaalde duur.
Beide worden binnenkort van 26 jaar en dus vervalt hun huidig contract automatisch op het eind van het trimester waarop ze die leeftijd bereiken.
De beslissing om hen al dan niet te houden was dan nog niet eens gebaseerd op een discussie over hun capaciteiten. De enige factoren die meespeelden waren het beschikbare budget voor contractuele collega's en minstens 1 'politieke' beweegreden, namelijk dat er iemand in dienst moet treden om een andere collega tevreden te stellen...
Een Louis Schweitzer, Nick Reilly, Lakshmy Mittal of Stephen Odell ben ik nog lang niet natuurlijk, maar het voelt verdomd ongemakkelijk aan, te meer omdat ik op persoonlijk vlak met beide collega's goed overweg kon.
En ik vrees dat het middellange of lange termijn niet bij deze twee personen zal blijven...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten