Miskoop

Maandag besloot ik tijdens m'n middagpauze nog maar eens naar Caroline te gaan.
Caroline is een 'platenwinkel', voorlopig nog gevestigd in de wat groezelige St-Honorégalerij in hartje Brussel.
Het is bij mijn weten binnen de vijfhoek ook de enig overblijvende onafhankelijke zaak waar je cd's of vinylplaten kunt kopen. De rest zijn Media Markts, Free Record Shops en tutti quanti.

Caroline heeft samen met de andere handelszaken in de galerij een paar maanden geleden het bericht gekregen dat ze moeten opkrassen. Het huurcontract wordt niet verlengd.
Om te weten hoe ze ervoor stonden ging ik maandag eens poolshoogte nemen, denkend dat ze reeds in september hun winkelruimte moesten verlaten.
Bleek het 'pas' in oktober te zijn, wat ze dus nog anderhalve maand respijt geeft. Er is nog geen geschikte plek gevonden om de zaak voort te zetten en de zoektocht verloopt moeizaam. De uitbater wil per se in het centrum blijven omdat de winkel zo bereikbaar blijft voor de occasionele bezoeker die tijdens zijn middagpauze eens binnenspringt en die voor een groot deel van de omzet zorgt.

Hopelijk vinden ze alsnog een oplossing, want het zou doodjammer zijn als deze speciaalzaak (de zoveelste) moet verdwijnen door de wensdromen van een sakkerse projectontwikkelaar.

Omdat ik er dan toch was, heb ik maar van de gelegenheid geprofiteerd om enkele afgeprijsde cd's te kopen. Twee daarvan waren van de Britse jaren '80-band Talk Talk : 'The Colour of Spring' en 'The Party's over'. En die laatste was een vergissing.
Ik was namelijk op zoek naar de laatste cd die ze hadden opgenomen, maar kende er de titel niet van. Daarom ging ik ervan uit dat het wel 'The Party's over' zou zijn, temeer omdat de enige datums die vermeld waren van de jaren '90 of '00 waren. Blijkt dat dit hun debuutalbum was, waarin ze nog op zoek waren naar een geluid en die dateert uit het begin van de jaren '80, met navenant elektrogeluid.

Als Mark Hollis en zijn companen dezelfde muziek hadden blijven maken als op hun eerste twee LP's, dan zouden ze geëindigd zijn als oninteressante voetnoten à la Heaven 17, ABC of OMD, die wel enkele hits scoorden ('It's my life' en 'Such a shame' blijven voor mensen van mijn generatie fijne nummers, maar anderen zeggen ze vrij weinig denk ik), maar voor de rest weinig of niets artistieks betekenden.
Vanaf hun 3de ('The Colour of Spring')gooiden ze het evenwel over een andere boeg om met hun 4de (Spirit of Eden) commerciële zelfmoord te plegen door radicaal andere muziek op te nemen. Dat album en de opvolger worden door critici intussen als klassiekers beschouwd, maar het grote publiek lustte er geen pap van.
De 5de en laatste studioplaat (diegene die ik eigenlijk zocht zonder de titel te kennen, 'Laughing Stock) sloot hun muziekcarrière begin jaren '90 definitief af (een comeback is wel bijzonder weinig waarschijnlijk).

En wie 'The Party's Over' wenst, mag het gratis komen afhalen. Twee beluisteringen volstaan eigenlijk wel wat mij betreft.