Frankenweenie

Een tiental dagen geleden ben ik de recentst uitgebrachte film van Tim Burton moederziel alleen gaan bekijken. De andere gezinsleden hadden, zoals wel vaker, blijkbaar andere prioriteiten (S. had geen zin omdat hij een afkeer heeft van zwart-witfilms...).

Eindelijk nog eens een grootse Tim Burton, na twee (voor mij althans) teleurstellende prenten die ik onlangs op dvd had bekeken : 'Sweeney Todd' (een musical, o horror !) en 'Alice in Wonderland'.

Doordat ik zijn gelijknamige kortfilm uit de jaren '80 al had gezien, was vooral het eerste gedeelte redelijk voorspelbaar, maar dat wordt wel goedgemaakt door de leuke vondsten, het tweede deel en beslist ook door de gebruikte techniek : echte poppetjes die door de 'stop motiontechniek' tot leven worden gewekt. Persoonlijk verkies ik zoveel meer dit soort speciale effecten dan wat men met behulp van computerprogramma's op het scherm kan brengen. Bij stop motion komt nog echt ambachtelijk werk kijken, ook al hebben de mensen achter digitale toverkunstjes (CGI) ongetwijfeld ook hun verdiensten. Stop-motion is bijzonder arbeidsintensief : per seconde beeld, moeten de 'acteurs' (vaak dus poppen) 25 maal gefilmd worden in steeds een miniem verschillende houding zodat het allemaal vloeiend lijkt i.p.v. schokkerig. Begin er maar aan voor een film van 80 à 90 minuten...
Het is voor Burton ook niet de eerste maal dat hij zich aan deze techniek waagt. Eerder maakte hij al 'The Nightmare before Christmas' en 'James and the Giant Peach' mee mogelijk en regisseerde hij zelf het onvolprezen 'Corpse Bride' ; stuk voor stuk parels.

Onder meer leuk in 'Frankenweenie' zijn de knipoogjes van de regisseur naar acteurs en thema's die hem boeien : zo verschijnt op een bepaald moment Christopher Lee als Dracula even in beeld en een van de 'angstaanjagende' personages verwijst overduidelijk naar het Japanse monster Godzilla.

Burton gebruikt graag opvallende kleuren enkele van zijn films, maar in deze lijkt me de keuze voor een zwart-witfilm terecht. Het geeft er een eigen cachet aan, dat wonderwel past bij het thema. Het verhaal speelt zich, indien ik het me nog goed herinner, ook enkele tientallen jaren geleden af (jaren '50 of '60 ?), toen er nog griezel- en monsterfilms in wit-zwart gemaakt werden. Het past gewoon bij de sfeer die opgeroepen wordt.

Ik kan deze film alvast ten zeerste aanbevelen, ook voor kinderen, ook al zijn er wel een paar meer 'griezelige' momenten bij voor de jongsten. Daartegenover staat dan wel dat heel wat vondsten van Burton als vanouds erg geslaagd en grappig zijn en van veel creativiteit getuigen.