De laatste tijd koop ik af en toe weer wat meer jazzmuziek, daarbij geholpen door de keten Media Markt, waar er regelmatig cd's te koop staan tegen 4 euro of wat meer.
M'n muzikale nieuwsgierigheid heeft op die manier financieel alvast geen nefaste gevolgen.
De laatste dergelijke aankopen dateren alweer van een maand geleden en toen heb ik eindelijk ook eens een cd van Ornette Coleman gekocht (voor 6,5 euro). Ik kende hem al jaren van reputatie maar had nog nooit echt naar een van zijn nummers geluisterd.
Dat is sinds kort dus veranderd en ik begrijp nu beter waarom zijn muziek door sommigen met afgrijzen werd onthaald. Deze plaat nam hij in 1959 op en bracht het een jaar later uit. Vergeleken met andere jazz uit die periode die ik in huis heb, klinkt dit inderdaad, euhm, apart. Ik vermoed dat het zowat hetzelfde effect moet hebben gehad op de jazzwereld als de twaalftoonsmuziek van Schönberg op de klassieke muziek.
De plaat vraagt enige gewenning, maar voor een oor uit 2012 blijkt het niet zo moeilijk om de muziek te waarderen. Maar dat is ruim 50 jaar nadat ze werd uitgebracht. Toen gingen er wel degelijk schokgolven door de jazz.
Ook de naam van het album toont aan dat Coleman voldoende branie, zelfbewustzijn en stoutmoedigheid had (of was het arrogantie of gewoon humor ?).
Hierbij ter illustratie het eerste nummer uit het album : Ramblin
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten