Mistral, Bora, Khamsin, Ghibli, Shamal
allemaal namen van (exotische) winden
maar tegelijk van verschillende modellen die een Italiaans automerk in de loop der jaren onder die benaming op de markt bracht
en wat hebben (betreurde) racelegendes als pakweg Juan-Manuel Fangio, José Froilan Gonzalez, Stirling Moss, Jean Behra of Dan Gurney gemeen ?
Wel, ze hebben allemaal op een bepaald moment in hun carrière geracet in een...
Maserati !
En sinds enige weken mag ik me eigenaar noemen van een Maserati Ghibli II. Een aankoop die rationeel helemaal niet te rechtvaardigen is, maar zo nu en dan treedt er bij mij een kortsluiting op waardoor ik vreemde dingen doe, zoals deze jeugddroom waarmaken : een Maserati bezitten en, vooral, ermee rijden ! Hopelijk wordt het geen nachtmerrie, wat zeer wel mogelijk is met een dergelijke wagen.
Maserati's uit de jaren '80 zijn berucht om hun povere betrouwbaarheid. De Ghibli kwam vanaf 1992 op de markt en is het meest ontwikkelde model uit het biturbogamma. Hij werd ontworpen door Marcello Gandini. Wellicht doet de naam geen belletje bij u rinkelen, maar klassiekers als de Alfa Romeo Montreal, Lamborghini Miura, Lamborghini Countach, Lancia Stratos of Citroën BX werden door hem gecreëerd. En daarnaast nog enkele andere Maserati's.
Deze Ghibli II is niet te verwarren met de legendarische Maserati Ghibli van het einde van de jaren '60.
Mijn exemplaar heeft een motor van 2.8-liter, die nieuw 286 pk uitbraakte en via de achterwielen op het asfalt overbracht, dat zonder de minste elektronische hulpmiddelen als ABS, ESP e.d. Een heel ander soort superauto als de huidige sportmodellen en een wagen die ontzag inboezemt, ook al vinden sommigen hem er eerder banaal uitzien. Het is dan ook eerder een wolf in schaapskleren, iets waar heel wat petjesvolk zich al in verslikte.
Bovendien is het een vrij exclusieve auto, alleen al omdat er amper 2300 à 2400 exemplaren van gemaakt werden. Hoeveel er daar nog effectief van rondrijden, is voor mij een open vraag.
Het verbruik is in bepaalde omstandigheden torenhoog en niet meer van deze tijd. Hoe verzoen je zoiets als groene rakker ? Niet. Ik betaal er torenhoge belastingen op, wat al enige compensatie is naar de gemeenschap toe. De automobiel zal ook maar sporadisch worden gebruikt om plezierritjes te doen met wie mee wil rijden (tot nu toe enkel R., die vanmorgen met toegeknepen billen naast me zat ook al was daar geen enkele reden toe). En moet men voor alles en altijd recht in de leer zijn ? Een politiek dus uiterst oncorrecte auto. Temeer omdat hij zich pas bij hoogst illegale snelheden echt in zijn sas begint te voelen. Snelheden die men hier enkel op circuit mag behalen, niet op de openbare weg.
En toch kon ik het niet laten, M.'s woede en verdriet ten spijt...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten