Dit weekend heb ik deze mooie, bij wijlen poëtische film van Benoît Mariage bekeken, met onder meer de veelzijdige Benoît Poelvoorde in een van de hoofdrollen. Het is een zwart-witfilm over gewone mensen in, naar ik veronderstel, de Borinage en hun dagelijkse gevecht om een beter lot ; een beetje naturalisme op pellicule, met relatief weinig middelen gemaakt, maar daarom niet slechter, integendeel. Dromen, desillusies, gefnuikte ambities, de drama's die dat kan teweeg brengen, menselijke warmte ondanks herhaalde tegenslagen enz. En een serieuze dosis zwarte humor.
Het verhaal is origineel en pretentieloos : een man die een job heeft als fotograaf van vooral verkeersongevallen probeert een auto te winnen. Daarvoor schakelt hij zijn zoon in, die moet proberen in het Guinness Book of Records te komen (of iets gelijkaardigs). Voor de vader lijkt het record 'deuren openen en weer sluiten' haalbaar. Dat leidt tot allerlei toestanden.
De personages worden mooi en met veel mededogen in beeld gebracht, ondanks de banale realiteit/hun eenvoudige leven op de rand van de 4de wereld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten