3 voor de prijs van 1

Ik weet al niet meer sinds wanneer het geleden was, maar vrijdag was het nog eens tijd om een concert in Brussel bij te wonen. Eén, wat zeg ik, drie !
In het kader van het festival 'Autumn falls' kwam onder meer de groep Lambchop optreden.
M'n wat aangekomen vriend PC is er een groot liefhebber van en leerde me ze kennen. Door hem kocht ik dan ook hun cd 'How I quit smoking' maar om een of andere reden heeft deze schijf mij nog niet echt kunnen bekoren. Wellicht heb ik er nog niet aandachtig genoeg naar geluisterd.

Na het werk ging ik eerst nog wat shoppen met het oog op het sinterklaasgebeuren volgende week en daarna ging het naar m'n favoriete Vietnamese restaurant. Helaas moest ik daar het overheerlijke dessert laten vallen, want anders zou ik te laat bij PC zijn aangekomen.
De dagen ervoor was er wel al even sprake geweest over mijn planning voor na het concert, maar daar werd achteraf niet dieper op ingegaan. Hij was dan ook enigszins verrast toen ik hem aankondigde dat ik na het concert waarschijnlijk bij hem kwam slapen. Flegmatisch als hij is, keek hij echter amper op en deed voort waarmee hij bezig was toen ik hem kwam storen : in zijn neus peuteren en de vangst met de vinger aan Milou, zijn vogelspin, geven om die te voederen. Het lieflijk getrippel van dat beest zou blijkbaar langs allerlei zenuwbanen over het hele lichaam voor uiterst aangename tintelingen zorgen. Een beetje bizar misschien maar qua gastvrijheid scoort hij in alle geval hoog. Nogmaals dank P !

Na wat over koetjes en kalfjes gebabbeld te hebben, was het alweer hoog tijd om te vertrekken naar het Koninklijk Circus, waar R.D. op ons zou wachten. Deze laatste bleek vergezeld te zijn door een roodharige schone uit verre -noordelijke- streken waar het blijkbaar traditie is om op skeelers en bijpassende lichte outfit naar concerten te komen. Voor mensen uit het hoge noorden is 2°C natuurlijk een lachertje, maar het verbaasde me dat ze erin geslaagd was om RD ook zover te krijgen om in een gelijkaardig pak op te dagen. Tja, de liefde...

Toen we er bijna waren, besefte PC plots dat hij zijn ticket thuis vergeten was. Grootmoedig als ik ben, kocht ik hem dan maar een nieuw, want hij had enkel voldoende geld op zak om de schoenpoetser aan de ingang te betalen.
Wij moesten ons haasten om nog tijdig onze plaatsen te vinden voor het eerste concert van de avond : Pearly Gate Music. Zij hadden blijkbaar recht op een set van een 20 à 25 minuten. Niet zo slecht, al vond ik de stem van de zanger wel een tegenvaller. Maar al bij al was dit zeker geen domper. Ik ben wel helemaal niet vertrouwd met countrymuziek en al zijn afgeleiden, maar dit leek me een een mengeling van country en rock. Wellicht zit ik er helemaal naast.

Daarna mocht Blitzen Trapper opdraven. Ook hier weer een mengeling van allerlei stijlen. Voor mij waren de meeste nummers best te pruimen.

Tegen 22 uur was het dan tijd voor de hoofdact. Lambchop zou het volledige album 'Is a woman' brengen, dat ik niet kende en dit zou toch een grote rol spelen in hoe ik het concert beleefde. Kurt Wagner, de bezieler van de groep, zong namelijk niet zo heel vaak. Voor de leek leek het eerder onverstaanbaar mompelen, fluisteren, woorden half inslikken. Op den duur begon ik me dan ook meer op de muziek en de muzikanten te concentreren dan op de zanger, die daarbij nog het weinig dynamische van de vertoning benadrukte door de hele tijd bijna doodstil op z'n stoel te blijven zitten. Het ongetwijfeld grappig bedoeld intermezzo met zijn pianist kon me bovendien ook maar matig bekoren. Volgens mij was het Koninklijk Circus niet de meest geschikte locatie voor een dergelijk concert. De vermoedelijke schoonheid van 'Is a woman' ging nu haast volledig aan mij voorbij, althans toch op tekstueel vlak. Wellicht was het in een (veel) kleinere zaal beter tot zijn recht gekomen. Ik had me meer ingesteld op een echt concert in plaats van een voordracht met muzikale begeleiding. Maar dit kwam dus grotendeels omdat ik 'Is a woman' nog nooit gehoord had.
Gelukkig lieten de bisnummers een heel ander gelaat van deze groep zien en zij maakten voor mij het concert toch nog een beetje memorabel. Wagner kwam toen ook ineens uit zijn lethargische staat en waagde het zelfs (wat houterig) te dansen ! Al weet ik niet of dat alles me voldoende overtuigd heeft om Lambchop een tweede concertkans te gunnen. PC zal z'n beste beentje moeten voorzetten om me daarvoor te overtuigen.

Na het concert gingen de twee koppels elk hun eigen weg en na een omweg via een beruchte homobar belandden ik en PC weer bij zijn appartement. Nakaarten bij een biertje (het abdijbier smaakte me beter dan ik vreesde) en tegen 2 uur 's ochtends leek het ons een goed idee om Morpheus eens een bezoek te brengen.

Enkele uren later stond ik alweer monter onder de douche in PC's tuin te zingen zodat ik tijdig een trein kon nemen richting thuis.
In het Zuidstation wachtte me nog een aangename verrassing. Op weg ernaartoe zag ik dat er brand leek uitgebroken. Immers, een bruine rookpluim verscheen dreigend boven de perronnen. Ik vreesde al dat het treinverkeer vanuit de Midi volledig afgeschaft zou worden en alles vanuit andere stationnen compleet in de war zou lopen. Echter, op spoor 18 aangekomen, zag ik tot mijn verbazing dat er op spoor 17 een echte stoomtrein klaar stond om te vertrekken. Dat verklaarde meteen de rook ! Het bleek om een gevaarte uit 1945 te gaan, dat voor een of ander evenement weer tot leven werd gewekt en met de onmisbare steenkoolwagon en enkele wagonnetjes uit die periode naar Mechelen zou tuffen. Het personeel was ook uitgedost in kledij uit vervlogen tijden. Helaas had ik geen fototoestel bij, want het was wel een mooi en speciaal zicht. Ook de hoeveelheid stoom die eruit kwam, was indrukwekkend, net als de geluidskracht van de stoomfluit !
Een paar minuten later dan was ik ook op weg richting Mechelen, in het gezelschap van het filosofisch-moralistisch-erotisch-pornografische meesterwerk 'Thérèse philosophe', onderwijl smullend van Marokkaanse gebakjes die ik op weg naar het station had gekocht.

Eigenlijk was dit weekend op cultureel/intellectueel vlak toch wel hoogstaand. Oordeel zelf : muziek van onder meer Bill Withers beluisterd, het weergaloze 'Attack of the 50 foot woman', het leuke 'Le vélo de Ghislain Lambert' en het prachtige 'A nightmare before Christmas' (dit voor de eerste keer ; een prent van Tim Burton, een van m'n favoriete regisseurs) bekeken en deze ochtend tijdens het strijken een interessante documentaire op Lichtpunt trachten te volgen : Examined Life. Wordt deze avond opnieuw op Canvas uitgezonden en kan ik warm aanbevelen. Mijn video staat al geprogrammeerd !