donderdag 21 oktober 2010

Kill city



Een paar dagen geleden werd de LP 'Kill City' van Iggy Pop en James Williamson opnieuw uitgebracht in een geremasterde versie.
Ik heb nog een vinyl editie van deze fel onderschatte plaat, gekocht ergens de eerste helft van de jaren '90, maar de kans bestaat dat ik me de nieuw uitgebrachte cd ook aanschaf.

De nummers (meer bedoeld als een verzameling demo's dan als een volwaardige LP) werden in 1975 opgenomen, maar de zoektocht naar een platenhuis dat ze wilde uitbrengen, leverde niets op, want niemand wilde ook nog maar een dollar in Iggy Pop investeren. Gezien het feit dat hij voor het maken van deze plaat bijna letterlijk uit de goot kwam gekropen, toen hij eigenlijk niet dieper meer kon zinken, maakt in mijn ogen zijn prestatie nog des te indrukwekkender. Voor mij is dit eigenlijk bijna een bluesplaat ; Pop zingt zodanig dat zijn pijn voor de luisteraar bijna tastbaar wordt.
Pop en Williamson hadden eerder al samengewerkt in het strijkkwartet The Stooges en kregen bij het maken van deze plaat de hulp van Scott Thurston, nog een muzikant die met The Stooges optrok zonder er officieel lid van te zijn. De Sales-broers kwamen ook een handje toesteken en zouden later nog te horen zijn op een klassieke plaat van Pop.
David Bowie was deze keer in geen velden of wegen te bekennen.

Kill City kwam pas in 1977 uit op een onafhankelijk label (indie heet dat tegenwoordig modieus), toen Pop ineens weer in de belangstelling kwam te staan nadat hij twee klassieke LP's had uitgebracht : 'The Idiot' en 'Lust for life'.

Volgend fragment is een van mijn lievelingsstukken op de plaat. Ongepolijst, rauw, smerig, uitdagend, energiek. Een echte punkhymne wat mij betreft, die ik steeds met veel plezier opnieuw beluister en beleef : Beyond the law. Hierbij dus voor de outcasts, dropouts, randfiguren, nuttelozen, diegenen die bewust in de marge of erbuiten leven enz.

En als hommage aan de betreurde Scott Asheton, een vetgeil nummer van zijn hand en waarop hij de basgitaar bespeelt. Het hoort overigens niet bij de officiële Stooges-discografie, enkel te vinden op bootlegs : She creatures of the Hollywood Hills. Het hele nummer drijft op hier op de ritmesectie (Ron Asheton op bas, zijn broer Scott Asheton op drums), met een vleugje piano bespeeld door Scott Thurston.

Geen opmerkingen: