Ik peroonlijk ben ervan overtuigd dat het mogelijk is om met een blij, een gerust gemoed zelfmoord te plegen. Het hoeft niet noodzakelijk steeds als een wanhoopsdaad worden aanzien.
Ik hoop hier later nog op terug te komen, alleen voorlopig dit : gesteld dat het leven absurd is, en eens je denkt dat je uit het leven gehaald hebt wat je denkt dat in de praktijk het hoogst haalbare is, waarom het dan eigenlijk nog rekken ?
Je kunt wel de illusie blijven koesteren dat je een aantal jeugddromen misschien ooit eens zult beleven(in mijn geval een compromisloos seks, drugs (opiaten !) en rock 'n roll-leven op de scherpe rand leiden), maar vaak maak je jezelf toch maar wat wijs.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten