Jarenlang gaf ik gewillig 20 frank of 50 cent aan de hier welig tierende kaste der neringdoeners die de voetpaden, de ingangen van grote openbare gebouwen enz. bevolken. In die mate dat het bijna een automatisme is geworden dat ik vooraf standaard op zoek ga naar 50 cent.
Sinds een paar dagen echter (akkoord, rijkelijk laat), besef ik dat men met zo’n habbekrats eigenlijk veel minder kan kopen dan tot voor enkele jaren. De (voorthollende) inflatie treft niet alleen de hardwerkende Vlaming/Belg, maar ook de arme stumpers die geen of amper een dak boven hun hoofd hebben.
Het is wel makkelijker meteen één muntstuk van 20 frank of 50 cent te overhandigen dan te graaien in je portefeuille op zoek naar 2 of 3 verschillende muntstukken die samen pakweg 75 euro vormen. Misschien is het gewoon nog het beste een stuk van 1 euro te geven. Daar kunnen ze toch al iets mee denk ik en het is ook niet meteen een groot kapitaal dat ik zo weggeef.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten