Wat zet een mens ertoe aan om een blog te beginnen ?

En dan vooral iemand als ik, die haast als devies heeft : wantrouw trends.

Het is een vraag die me al van bij het begin van deze blog bezig houdt. Is het ijdelheid, is het gewoon vermaak of verstrooiing om niet aan iets anders te denken ? Zelf ben ik nooit een veelschrijver geweest en voor zoiets als een dagboek had ik vroeger de vereiste discipline niet en evenmin de motivatie. En kijk nu ; sinds enkele dagen post ik hier trouw een bericht. Begrijpe wie kan, al vermoed ik dat deze blog uiteindelijk zal uitdoven wegens vroeg of laat geen zin of inspiratie meer om hier regelmatig iets te zetten en mogelijk ook wegens een totaal gebrek aan lezers (wat ik overigens helemaal aan mezelf te danken heb en wat ik eigenlijk ook wel grappig vind).

Echte vrienden schrijf ik per jaar misschien gemiddeld 3/4 van een brief, mijn ouders zie ik meestal eenmaal per maand en goede kameraden spreek, zie of ontmoet ik vaak maar om de zoveel maanden. En nu zit ik hier alweer aan een tekst te werken en dat voor vermoedelijk compleet onbekenden. Ergens klopt er iets niet.

Nog zoiets vreemd is het feit dat ik in plaats van echt de pen te hanteren, nu zit te typen en dat niet eens met tegenzin doe. Ik merk echter wel dat het gewoon schrijven met een balpen me meer moeite kost dan voorheen, waarmee ik bedoel dat leesbaar schrijven voor anderen zonder dat ik iets moet corrigeren steeds minder voorkomt. Mijn geschrift is zo al niet makkelijk ontcijferbaar voor iemand die er niet mee vertrouwd is, maar als ik een gewoon postkaartje moet schrijven, moet ik daar echt de tijd voor nemen en me er terdege rekenschap van geven dat het kaartje bestemd is om door iemand anders te worden gelezen. Zo moet ik er op voorhand goed over nadenken wat ik zal schrijven en hoe, want anders, als ik niet geconcentreerd blijf en daarbij nog begin te improviseren en zo de draad stilletjesaan kwijtraak (wat ook hier en nu lijkt te gebeuren), dreigt het echt moeilijk leesbaar te worden. Vroeger was dat toch minder het geval, heb ik de indruk.

Beroepsmatig moet ik namelijk vaak notuleren tijdens vergaderingen en schrijf ik soms haast onleesbaar, zeker voor derden. Later verwerk ik mijn nota's dan via tekstverwerking in een verslag, maar daar komt geen echt schrijven meer bij te pas, maar louter typen. Daardoor, heb ik de indruk, is snel noteren een tweede natuur geworden en kost het me echt moeite om traag en voor iemand anders leesbaar en foutloos te schrijven. Mijn handgeschreven notities van vergaderingen krijgt toch haast niemand onder ogen en een fout meer of minder is daar niet zo belangrijk, zolang de inhoud klopt. Bij het opmaken van de notulen filter ik de schrijffouten er dan wel uit (als ik ze zie welteverstaan). Enfin, als ik dit fenomeen beter begrijp, zal ik beslist niet nalaten u, geïnteresseerde lezer, daarover te berichten en te onderhouden.

Tijd om te gaan slapen wat mij betreft al zal het ook deze keer helaas zonder voorafgaande orale seks zijn.