Er is wat nieuws in verband met R's 'geloofscrisis' : de directeur heeft er met de islamleerkracht over gesproken en deze laatste scheen nogal verbaasd te zijn, want hij had dat thema al in de klas aangekaart. Hij zou het dan nog eens herhalen. Nog volgens de directeur hebben we er ook goed aan gedaan om dit in eerste instantie met hem te bespreken en er niet meteen de ouders over aan te spreken. Het thema zou nogal gevoelig liggen.
Vorige vrijdag heb ik trouwens een blunder van formaat begaan en hem bijna doen afgaan voor zijn (Pakistaanse) vriendjes. Hij was daar uitgenodigd om het verjaardagsfeestje van een van hen mee te vieren en toen ik hem kwam halen, ben ik wat gebleven om met de vader wat te babbelen.
De kinderen toonden fier een (hun ?) gsm en ik zei wat te luid tegen de vader dat R er ook een had, maar dat die kapot was. Helaas hadden de kinderen dat ook gehoord en R was ronduit furieus. Hij is weggelopen en kon zijn tranen niet bedwingen. "MIJN GSM IS NIET KAPOT !" Ik besefte meteen dat de toestand ernstig was en ik heb getracht het wat goed te maken door te zeggen dat ik me vergist had. Die gsm is inderdaad niet kapot, maar er zit geen kaart meer in. Het is zo'n Nokia kweeniehoeveel die tot voor enkele jaren iedereen had (ik heb de mijne trouwens nog steeds), maar dan zonder kaart omdat M. de hare beu was en een nieuwe had gekocht. Uiteindelijk is de storm geluwd, maar hij durfde zijn vriendjes bij het afscheid niet aankijken... Arm manneke.
We zijn dan samen naar huis gefietst en dat was toch nog een ontroerend moment : voor het eerst heb ik hem achteraan bij mij op de fiets gezet en dat ging heel goed. Hij heeft zich goed aan me vastgehouden en vond het blijkbaar best leuk. Ikzelf was ook in de wolken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten