Recyclage

Wegens allerlei huishoudelijke besognes (helaas nog geen orale seks) heb ik vanavond eigenlijk geen tijd om hier een nieuwe tekst te plaatsen, vandaar iets uit de oude doos, toen ik nog journalistieke ambities had.

Wie niet in het minst in autosport is geïnteresseerd, kan het best wegzappen. Ik heb namelijk een tijdje trouw verslagjes geschreven van virtuele en tegelijk reële races waar ik aan meedeed in het kader van allerlei kampioenschappen. Het hieronder volgend verslag is daar een van de betere voorbeelden van en ik ben er eigenlijk nog steeds trots op. Na al die jaren (deze race werd in het voorjaar van 2003 verreden) blijft mijn verslag leesbaar en genietbaar voor de leek, al zeg ik het zelf (ja er is aan mij een groot autosportjournalist verloren gegaan).

Het betreft een race met Formule 1 wagens uit het gezegende jaar 1967. Het spel zelf, Grand Prix Legends geheten, is in 1998 of 1999 uitgekomen en kreeg al gauw een kleine maar heel trouwe schare spelers (door de hoge moeilijkheidsgraad haakten velen al snel af, maar wie doorzette werd beloond met een groot spelplezier en dat geldt meteen ook voor het onderstaand verslag, dus doorzetten maar lezer !!). Tot vorig jaar reed ik er regelmatig mee in competitieverband. Van de vele tientallen (honderden ?) races waaraan ik heb deelgenomen, won ik er amper 2, maar ik hou er nog altijd heel goede herinneringen aan over.

Ik heb vandaag klachten opgevangen over het lage seksgehalte op deze blog. Ik zal proberen er rekening mee te houden, maar pin me er niet op vast. Voorts ook een welgemeend 'dankjewel' voor diegenen die me aanmoedig(d)en om hiermee door te gaan.

Veel leesplezier alvast.

VERSLAG VAN DE GP VAN FRANKRIJK IN ROUEN-LES-ESSARTS

“Zou je dat nu wel doen ?” vroeg een bezorgde manager aan Joost Cornet. “Carnaval is immers al achter de rug.” “Niets van aantrekken; gaan met die banaan”, was het enige antwoord dat de sympathieke Brabham-coureur gaf. Zijn optreden in Rouen zou dan ook op nogal wat wenkbrauwengefrons worden onthaald. Omdat het de laatste race van het seizoen was en de prijzen al uitgedeeld waren, besloot Cornet er een feest van te maken en enigszins naar analogie met Valentino Rossi de race te rijden gekleed in een brandvrij hanenpak. Hij was ervan overtuigd dat hij zo de overwinning kon wegkapen en een plekje in de geschiedenisboeken zou opeisen. Daarbij was hij uit het oog verloren dat kippenpoten bezwaarlijk geschikt zijn om de pedalen van een raceauto te bedienen en dat zijn hanenkam ook niet echt bevorderlijk was voor de aërodynamica van zijn bolide. Bovendien werd zijn bewegingsvrijheid in de sowieso al kleine en krappe Brabham ernstig belemmerd door de vleugels en moest hij er met een schoenlepel in worden geperst.

De avond voor de GP was er nog een feestje waarop alle divisie 4-coureurs en -teamleden waren uitgenodigd en waar de nodige ambiance was. Leo Haastrecht dook onvrijwillig in een bad vol roze pudding, Bart Vaes was een mandje magic mushrooms gaan plukken en na het verorberen ervan zweefde hij van de ene boom naar de andere, roepende dat hij een bosnimf was. Er waren aanvankelijk ook meisjes uitgenodigd, maar die werden dermate afgeschrikt door de ronduit walgelijke voorstellen van Mario Sablon, dat ze wijselijk besloten te vertrekken. Daarna moest de als travestiet geklede Kevin Smeekens het ontgelden, iets waar Sablon enkele slapeloze nachten aan overhield... Kuyntjes feestte niet mee omdat hij nog aan het recupereren was van twee weken totale bandeloosheid volgend op het behalen van zijn titel. Het verblijf van de Stones in Nellcôte was vergeleken daarmee een uitstapje van koorknaapjes. De van Beeks vonden het een goed idee om in de hoofdstad van Normandië verkleed als vikings op te dagen. Toen Denis van Beek daarna een luchtje ging scheppen en een wandeling ging maken in de bossen die het circuit omringen, stootte hij op een woest everzwijn dat hem geen andere keuze liet dan te vluchten.

Professionals als ze zijn, kropen de helden bij het vrijgeven van de baan wel weer plichtsbewust achter het stuur van hun bolides. Blijkbaar hadden de mecaniciens meer last van het feestje, want ze plaatsten de wagens op een grasperkje voorbij de pits, bij de eerste bocht. Dit zorgde voor de nodige verwarring en brokken, zodat de organisatie besloot de trainingssessie (ingekort) te herstarten. Al gauw bleek dat Kuyntjes het nog niet verleerd was en een klasse op zich vormde. Uiteindelijk eiste hij de 1ste startplaats voor zich op met een tijd van 1.58.625. Op respectabele afstand volgde Vincent van Beek, dan Smeekens, de Belgen Verleysen en Vaes en de enige Lotus-rijder. Op de vierde rij stonden de Honda- en Cooper-piloten en op de laatste plaats een lichtjes teleurgestelde Cornet. Zijn extravagante idee had hem dan toch geen vleugels gegeven. Voor de race zou hij nam hij zich dan maar voor om een drinkbusje Red Bull mee te nemen en aan Denis van Beek zijn vikinghelm te vragen, omdat die hanenkam hem toch niet zo’n geslaagd idee leek. Over van Beek was nog steeds niets vernomen en zijn deelname aan de race was dus hoogst onwaarschijn­lijk. De start verliep zonder noemenswaardige incidenten. Sablon en Vaes kwamen nog het beste weg en verschalkten enkele voor hen gestarte coureurs. Bij Nouveau Monde was er al wat meer verwarring. Vaes, die naar de derde plaats was doorgestoten wurmde zich daar in een stoutmoedige beweging voorbij een geschrokken Smeekens en opende zodoende de jacht op de leider. Voor Haastrecht en Haast ging het bij de haarspeldbocht iets minder voorspoedig en ze kwamen op het gras terecht. Zonder schade konden ze echter hun weg voortzetten. Aan de kop behield Kuyntjes zijn 1ste positie en zoals in dat geval gebruikelijk is geworden, stond hij die niet meer af. Alweer een start-finishoverwinning erbij op zijn palmares, bovendien bekroond met nog maar eens een snelste ronde. Enkel op het einde kwam Smeekens nog wel opzetten, maar toen deed de Eagle-rijder het al een tijdje kalm aan. Voor spanning en sensatie moest men elders zijn. Zo hield de strijd om de 2de plaats de toeschouwers een tijdje in hun ban. Smeekens en van Beek maakten er ronden lang een onderonsje van. De eerste 6 ronden wist de Ferrari-rijder de afstand min of meer te stabiliseren op 1 à 2 seconden, maar daarna wist van Beek hem een drietal ronden onder zware druk te zetten. Smeekens liet zich echter niet van de wijs brengen en na een foutje van van Beek waarbij deze 4 wielen op het gras zette, genoot hij een korte adempauze. De Eagle-rijder gaf zich echter nog niet gewonnen en deed de bescheiden voorsprong van zijn concurrent weer teniet. Maar in de dertiende en veertiende ronde ging het goed mis, hij sloeg onder meer overkop, en was hij de aansluiting definitief kwijt. Erger nog, hij viel terug tot de 4de plaats, want Haastrecht was hem intussen voorbij. Deze had zich na zijn slechte wedstrijdbegin goed herpakt en al heel wat plaatsen goedgemaakt. Een verdere positieverbetering zat er voor hem niet meer in omdat Smeekens te ver voor hem uit reed. Integendeel, hij moest zelf op zijn hoede blijven voor van Beek, want bij de minste slippartij zou die hem het leven zuur hebben gemaakt of zelfs zijn voorbijgestoken. Daarachter streden Sablon, Vaes en Verleysen om de 5de plaats. De BRM-rijder die aanvankelijk zo goed vertrokken was, stapelde immers te veel fouten op elkaar en was zo, ondanks zijn onmiskenbare snelheid, teruggezakt. Het begon reeds in de tweede ronde toen hij werd afgeleid door een overstekend eekhoorntje en hij een halve ronde lang de achterkant van de Honda kon bewonderen. Sablon maakte zich niet druk om al dat snelle volk achter hem (in de tweede ronde op een gegeven moment respectievelijk Vaes, Haastrecht en Cornet) en reed ijzig kalm z’n rondjes. Hij gokte weer op regelmaat in plaats van op snelheid en hoopte daarmee iedereen te snel af te zijn en z’n eerste overwinning van het seizoen te boeken. Met de constantheid zat het wel degelijk snor, maar om voor de overwinning in aanmerking te komen, had hij toch wat meer boterhammetjes moeten eten, de Honda-rijder kon immers evenmin lang profiteren van zijn goede start. Nadat Vaes en Haastecht Sablon ter plekke hadden gelaten, begonnen ze een onderling gevecht en bleef Haastrecht een tijdlang in Vaes’ slipstream. Deze laatste viel na een barslechte zesde ronde, afgeleid door een uit de kluiten gewassen haas die de baan overstak, terug tot de 7de plaats, achter Verleysen en Sablon. Ook Verleysen had zich bij het ingaan van de vijfde ronde eindelijk voorbij de stukken tragere Sablon gewerkt en ging meteen op zoek naar het voor hem rijdende tweetal. Toen het probleem Vaes zich als vanzelf oploste, was Haastrecht de volgende op zijn hit list. Daarbij werd hij toch wat te overmoedig en toen hij in de achtste ronde de Lotus-rijder en dus de 3de plaats in zicht kreeg, was het uit met de pret. Geleidelijk viel hij door een te grote foutenlast terug naar de 6de plaats en moest hij van voren af aan beginnen. De jonge Eagle-rijder kwam zelfs even achter Vaes terecht, maar de BRM-rijder werd van de wijs gebracht door een volwassen hert dat het circuit overstak en zo definitief naar de 7de plek verwezen. Verleysen toonde zich opnieuw duidelijk sneller dan Sablon, maar net toen hij weer aardig in de buurt kwam en zich al vrolijk maakte over het binnenrijven van de 5de plaats flaterde hij alweer. Toen lagen de posities voor deze drie rijders vast : Sablon, Verleysen en Vaes. En hoe verliep de wedstrijd van de olijkerd Cornet ? De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat die niet helemaal naar wens ging. Tot de derde ronde kon hij het ritme nog vrij goed volgen, maar daarna ging het voor hem van kwaad naar erger en op het einde ging hij helemaal de mist in. Dat tot meerdere eer en glorie van Hans Haast die hierdoor voor het eerst dit seizoen niet als laatste eindigde, waarvoor hulde. Cornet zwoer dat hij in het vervolg wel tweemaal zou nadenken eer hij nogmaals zo’n pr-stunt uithaalt. Zo eindigde voor divisie 4 het DSZ 3-seizoen toch niet helemaal met een déjà vu-gevoel. Ondanks Kuyntjes’ overwicht, zowel in deze wedstrijd als in de loop van hele seizoen, konden een aantal individuele wedstrijden toch voldoende boeien om de annalen in te gaan. Ook boekten enkele deelnemers tijdens de loop van dit seizoen heel wat vooruitgang zowel qua zuivere snelheid als qua resultaten. Laat ons hopen dat dit niet de zwanenzang was van Grand Prix Legends in DSZ-verband. Volgens de recentste geruchten zou een compleet verwilderde Denis van Beek in de Russische taiga zijn gesignaleerd, achtervolgd door een verre nakomeling van het Erymanthische everzwijn.