Ik word polyvalent

En is dat geen vereiste om het in de wereld van vandaag te maken ?!

Vandaag heb ik mijn eerste les ooit gegeven. Enigszins nerveus, maar minder dan ik eigenlijk verwacht had, leefde ik er de voorbije weken en dagen naartoe. Het was vooral vanmorgen op het werk dat ik een beetje 'trac' kreeg. Gelukkig had ik toen heel wat te doen, zodat ik mijn gedachten nog wat kon verzetten en was ik goedgemutst thuis vertrokken dankzij een liedje van Pete Townsend dat werd gespeeld voor ik vertrok (Let my love open the door ; een niemendalletje, zeker als je zijn overig werk bekijkt, maar ligt goed in het gehoor en beurt me telkens op). Een paar weken geleden had men ons laten weten (mij en mijn Franstalige collega die de cursus eigenlijk geeft, maar me vanwege de Brusselse realiteit gevraagd had of ik de les(sen) voor Nederlandstalige rekruten voor mijn rekening wou nemen, iets waar ik niet om te springen stond, maar wat ik eigenlijk moeilijk kon weigeren omdat ik om verschillende redenen de aangewezen persoon was) dat het klaslokaal op vrijdag 12 januari om 10 uur voor ons was gereserveerd.

De 'cursus' kende ik nog bij benadering maar eigenlijk niet goed genoeg om echt vlot over te komen, ook al had ik hem 'cursus' onlangs zelf vertaald. Niet echt professioneel van mij dus om hem pas vandaag nog eens boven te halen en snel door te nemen. Het ligt in mijn aard om dingen waar ik geen zin in heb of die ik niet graag doe voor me uit te schuiven tot wanneer ik echt niet anders meer kan dan de confrontatie ermee aangaan.

Vanmorgen posteerden wij (ik en mijn bevallige collega Laetitia) ons bijgevolg strategisch aan de deur van het klasje om de cursisten welkom te heten. Er daagde echter niemand op... Navraag bij de dienst Instructie leerde dat de les buiten ons medeweten was verplaatst naar 13 uur. Dat was een beetje een afknapper. Ik had me er psychologisch helemaal op voorbereid en dan zo'n koude douche.

Tweede keer, goede keer hoopten we om 13 uur, maar opnieuw daagde er niemand op... Wij weer naar de Instructie waar iemand ons doodleuk vertelde dat de rekruten les hadden op de binnenplaats van de kazerne. De goede man repte zich naar beneden om ze te gaan halen ; gelukkig is hij (een al wat ouder wordende) sportmonitor, dus dat kleine stukje lopen heeft hem geen kwaad gedaan. Wat later verschenen dan eindelijk onze 'leerlingen'.

Eenmaal in de klas nog een coup de théâtre : "maar dat hebben we vanmorgen al gezien !?" Wat bleek : de persoon die hen om 10 had lesgegeven in onze plaats had na het overlopen van zijn materie nog wat tijd over en was op eigen houtje begonnen hen bij te brengen hoe ze een ziekenwagenformulier moesten invullen en waar ze op moesten letten (wat wij dus eigenlijk van plan waren te doen). Hilariteit alom in de klas en wij toch even stomverbaasd. Gelukkig waren we niet uit het lood geslagen en hebben we hen dan even het hoe en het waarom van dat uurtje toelichting gegeven. Vrijdagnamiddag is waarschijnlijk geen ideaal moment om les te geven (en te krijgen), want sommigen waren nogal makkelijk afgeleid. Ik heb dan ook al meteen mijn stoute schoenen moeten aantrekken (tegenover mensen waarvan sommigen ouder waren dan ikzelf) en hen streng toegesproken. Uiteraard had dat effect en daarna was er beduidend minder geroezemoes.

Door de mank lopende communicatie bij ons (een gekend euvel) is mijn eerste dag als leerkracht niet echt ideaal verlopen, maar mede dankzij de hulp van mijn 'assistente' heb ik me toch vrij goed uit de slag getrokken. Ik ben op de goede weg en wie weet word ik ook nog wel flexibel !