Metamorfosen

De week tussen kerst en nieuw had ik verlof en in de eerste week van het nieuwe jaar ook nog 2 dagen. Ik heb me toen aan een experiment gewaagd, omdat ik in die periode toch niet te 'presentabel' moest zijn en besloot om eens een baard te laten groeien, gewoon om te weten hoe ik er dan zou uitzien.

Vroeger heb ik al wel bakkebaarden gehad, een snor en een ringbaard, maar nog nooit een volle baard en ik was wel benieuwd naar het resultaat. De eerste dagen was het niet zo bijzonder, maar blijkbaar heeft M dat om een of andere reden wel graag. Maar na een weekje mocht het resultaat er eigenlijk wel zijn, ondanks die paar kleine plekken met weinig of geen begroeiing. En toen ik een paar dagen later op het werk verscheen, waren de reacties overwegend positief. Een greep : "je ziet er ouder uit" (versta : je ziet er niet meer als een snotaap uit), "dat staat je goed" en "tof". Een mannelijke collega zag het niet zo zitten en had het al schertsend over "un vilain barbu", maar daar maakte ik me niet zoveel zorgen om. Om eerlijk te zijn, vond ik de gunstige reacties wel leuk, want dat had ik niet verwacht.

Helaas, maar volkomen volgens de verwachtingen, bleef de baard echter elke dag maar groeien en na twee weken was mijn geduld op. Hij moest eraf, want hij werd echt te lang naar mijn zin. Omdat ik geen trimtoestel heb, bleef me geen andere keuze dan hem volledig af te scheren. Na die routinejob heb ik mezelf tweemaal bekeken in de spiegel en dat van het ouder lijken, klopte zowaar. Voor me stond weer iemand die een verjongingskuur had ondergaan en eigenlijk was ik zelfs wat teleurgesteld. Bovendien zag ik er opnieuw iets minder angstaanjagend en verwilderd uit, waardoor het schorremorrie dat hier rondloopt niet meer automatisch van mij gaat lopen als ze me zien aankomen. Ik heb mezelf beloofd dat ik tegen de volgende keer dat ik nog eens een baard laat groeien, een trimtoestel moet kopen, zodat het niet meteen meer alles of niets is. Zijn het eigenlijk geen solden nu ? En is het binnen een dikke maand geen krokusverlof ?

Een ander metamorfose die zich hier en nu voltrekt, is van een ernstiger aard. Het gaat eigenlijk eerder om een bekering. R, die in oktober 7 jaar werd, heeft enkele Pakistaanse vriendjes en tot voor enkele maanden discussieerden ze vaak luidruchtig over het al dan niet bestaan van Allah. R hield vol dat hij er niet in geloofde en de twee andere jongens beweerden bij hoog en bij laag het tegendeel. Het is daar een hele tijd stil rond geweest, maar of dat een goed teken was ?

Enkele dagen geleden bekende R schoorvoetend en verlegen dat hij af en toe wel eens tot Allah bidde. Wij waren stomverbaasd, maar hoopten dat het maar een onbedachtzame uitspraak was van een kind. Quod non. De dag erop ontspon zich 's morgens een hevige discussie tussen M en R. R wilde geen vlees meer tussen zijn boterhammen voor school en verkondigde dat met M niet meer over Allah wou spreken. Dit leek geen gewone gril of stommiteit te zijn, er leek iets meer achter te zitten. Voor zover ik het begrepen heb, willen zijn vriendjes (wie precies en met hoeveel zijn ze ?) niet meer met hem spelen als hij geen moslim wordt. In hoeverre dat kinderpraat is, kunnen wij nog niet beoordelen, maar we vinden het toch maar bedenkelijk.

Vandaag heeft M dit aangekaart bij de directeur van de school en hij zou nagaan wat er precies aan de hand is. Tegen volgende week weten we meer. Het feit dat hij zo plots iets met godsdienst heeft en de islam in het bijzonder, deed ons toch wat schrikken, want hij volgt zedenleer en heeft ons eigenlijk nog maar weinig vragen gesteld i.v.m. religie. Wat mij vooral tegen de borst stuit is de aantasting van zijn integriteit (daar lijkt het vanop afstand toch op). Ons kind lijkt te worden geïndroctrineerd en dat schrikt me af, maar mogelijk maken we van een mug een olifant. Afwachten maar waar dit op uitloopt.

Je kunt moeilijk zijn leeftijdsgenootjes beschuldigen van bekeerdrift, maar het doet me afvragen hoe er bij die kinderen thuis met godsdienst wordt omgegaan. Als ze bij ons komen spelen, verbieden hun ouders hen iets te eten of drinken (uit vrees voor verboden voedsel ?), maar anderzijds wuifde de vader van de Pakistaanse kinderen hun eerdere geruzie weg als kinderachtig gedoe, wat erop kan wijzen dat het voor hem niet zo'n groot belang heeft. 't Is delicaat allemaal, want we zouden ze niet uit elkaar rukken, maar dit evenmin laten betijen.