Ney Matogrosso

Aaargh, het traject van de ‘oude baan’ Antwerpen-Turnhout, ook wel de Antwerpse steenweg genoemd, is een ware verschrikking. Vooral vanaf Schilde tot grofweg Malle is pure frustratie, en dat dan nog op een woensdagochtend, waarvan je verwacht dat er minder verkeer op de baan is. Ik heb echt een hekel aan dat traject en verkies dan ook veruit de autosnelweg om die richting uit te gaan. In het weekend moet je dan weer rekening houden met ellenlange aanschuiftijden door alle koop- of kijklustigen die naar de Makro of, the horror !, het Wijnegem Shopping Center gaan. Zelfs vanop de autosnelweg die daar toch nog een eindje vandaan ligt staan ze daar al voor aan te schuiven.

Vandaar had ik na vorige week vrijdag vandaag nog een dagje verlof genomen om met M. naar Desco sanitair te gaan. Liever dat dan zaterdag mijn stuur zitten opvreten tijdens het aanschuiven, zowel op de baan als in de toonzaal. Tijdens het eerste bezoek hadden we al enkele ideeën opgedaan, maar nu moest er min of meer beslist worden wat we zouden kiezen (een hele nieuwe badkamer alstublieft).

Sluw als ik ben, heb ik haar eerst meegenomen naar de Ducati store in Antwerpen die maar een paar honderd meter verderop bleek te liggen (Bischoppenhoflaan), maar waar parkeren een ware verschrikking bleek. Daar eens rondgeneusd en ze moest warempel erkennen dat er mooie moto’s stonden en dat de gele die ik o zo graag wil haar meer bevalt dan mijn huidige gifgroene motorfiets, ook al oogt die zo sympathiek met zijn schattig smoeltje.

Daarna dus hop, naar Desco en toen we daar klaar waren, besloten we naar een tegelwinkel te gaan vlakbij Oost-Malle, vandaar dus onze keuze voor de Antwerpse steenweg. Vermijd die indien je enigszins kan !! Gelukkig was er Ney Matogrosso om ons lijden te verzachten. Deze hier haast onbekende Braziliaanse zanger heeft een speciale stem (zou falset het juiste woord zijn ?) en zijn cd ‘Batuque’ moet een van zijn betere zijn. Ik heb die toevallig gekocht op de luchthaven van São Paulo in 2002 en heb het me nog niet beklaagd, wat wel eens gebeurt als ik iets koop van een artiest die ik niet of nauwelijks ken of als ik afga op 1 welbepaald liedje. Het omgekeerde is af en toe ook wel waar uiteraard.

De plaat staat vol met Braziliaanse evergreens of zijn het traditionals ? die het beluisteren meer dan waard zijn. Nieuwsgierigen kunnen hier terecht : http://cliquemusic.uol.com.br/artistas/artistas.asp?Status=DISCO&Nu_Disco=8478 (voor wie Portugees begrijpt een ware schat aan informatie over Braziliaanse muzikanten en zangers)
http://www2.uol.com.br/neymatogrosso/disc26.html
In de jaren ’90 heeft hij in Brussel een eenmalig concert gegeven en helaas was ik er niet bij. Het werd naar verluidt een ware belevenis. Matogrosso is een artiest die zich op het podium ten volle geeft, maar op een decadente en tegelijk sensuele manier. Hij brengt vaak het publiek helemaal in vervoering en dan vooral de dames. De Chippendales zijn vergeleken met zijn show maar een flauw afkooksel. Niet te missen als u ooit de kans krijgt hem te zien en te horen (al is die bijzonder klein, want hij is niet meer van de jongste of anders moet u naar Parijs gaan), al is hij de jongste jaren gekalmeerd en brengt hij 'bravere' concerten. En indien u niet graag naar concerten gaat, geef hem eens een kans door een cd te kopen (Brazilaanse cd's zijn in de regel wel duur of door iets te downloaden).

Braziliaanse artiesten/muzikanten zijn hier trouwens over het algemeen fel ondergewaardeerd en mogelijk wijd ik nog wel eens een tekstje aan een van hen.