... zo'n Ducati SS800.
Tijdens het voorbije weekend twee korte ritjes mee gedaan op boerenwegels bij ons in de buurt, dus niet meteen zijn natuurlijke habitat, maar het was puur genieten.
Wat een motor ; helemaal niet de krachtigste (tegenwoordig zijn er motoren die 2x zoveel vermogen hebben), maar wel met een mooie lineaire, dus geleidelijke, vermogensafgifte, wat op de openbare weg heel goed van pas komt. Hij is ook gretig, waardoor je voor je het weet de snelheidsbeperkingen aan je laars lapt.
Slank en licht, waardoor hij makkelijk te besturen is (toch in vergelijking met de Kwak), ook vanuit de heup.
De beenharde vering en sportieve zithouding herinneren je eraan dat dit een vrij compromisloze motorfiets is (bij traag rijden krijg je na een tijd pijnlijke handen en polsen). Maar dat drukt bij mij de pret niet.
Ruim anderhalf jaar na het ongeluk is bijna elke ermee gereden meter een genot. Daar krijg je dan ook nog de mooie, geile tweecilinderbrom bij, zeker als je gas terugneemt. En dat is dan nog met standaarduitlaten.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten