Anthony Gobert

Sinds enige weken ben ik de jaaroverzichten van auto- en motorsporten aan het bekijken en overzetten van video naar een ander formaat.
Zo ook de wereldkampioenschappen Superbike van de jaren '90.

En een van de sterren van dit kampioenschap in het midden van dat decennium was Anthony Gobert, ook gekend onder zijn pseudoniem The Go-show een enorm getalenteerd motorrijder die twee jaar lang het milieu paf deed staan met zijn kunnen en groot hart. Toen hij in 1994 als wild card rijder (een gastrijder speciaal voor die gelegenheid) in het Australische Philip Island de tweede race van die manche won op een Kawasaki, had hij als prille twintiger in de motorwereld naam gemaakt.

Naast zijn gave om met een motorfiets heel spectaculaire dingen uit te halen, kenmerkte hij zich echter ook door excentriek gedrag, wat helaas het einde van zijn motorloopbaan bespoedigde. Hij kreeg vele nieuwe kansen, maar telkens verkwanselde hij ze en vertrok meer dan eens met slaande deuren bij zijn recentste werkgever. In zijn hoofd leek het niet helemaal goed te zitten, wat sinds halfweg dit decennium werd bevestigd toen bleek dat hij verslaafd was aan hard drugs. Hij kwam al enkele keren met het gerecht in aanraking, onder meer nadat hij enkele mensen zou hebben beroofd om zijn verslaving te bekostigen.

Ik was deze week toch een tijdje van m'n stuk toen ik vernam met welke moeilijkheden hij tot vrij recent (en nu nog ?) kampte. Van een door duizenden om zijn rijkunsten en vrank en vrij gedrag bewonderde motorrijder die een nog een hele toekomst voor zich had (hij is nu nog maar amper 35 jaar) werd hij blijkbaar een junkie. Hopelijk komt het (snel) nog goed met hem.

Hieronder een fragment met enkele van zijn weergaloze acties op de baan. Vooral hoe Gobert (nr. 4, met de groene motorfiets) John Kocinski (nr. 11) inpakt op Laguna Seca (vanaf seconde 15 ongeveer) of hoe hij in 1996 met Aaron Slight dolde op Philip Island (vanaf 1'30 ongeveer) op steeds weer hetzelfde rempunt, kunnen niet anders dan bewondering opwekken.



Vreemd is ook mijn houding t.o.v. zijn drugsverslaving. Terwijl dat bij iemand als Keith Richards integraal deel uitmaakt van de mythe rond de man en een van de redenen is waarom hij me zo fascineert, is een hardnekkige drugsverslaving bij deze voormalige sporter reden voor mij om bedrukt rond te lopen.
Drugs zijn voor mij persoonlijk niet de grote boeman, integendeel, maar mogelijk komt dat ook omdat ik nooit rechtstreeks geconfronteerd ben met de nare gevolgen ervan.