Een tiental dagen geleden (op 23 februari om precies te zijn) stond in de Ancienne Belgique het concert van soulzangeres Sharon Jones met haar begeleidingsgroep The Dap-Kings geprogrammeerd.
Door PC's enthousiasme liet ik me eerder overtuigen om het concert bij te wonen en kocht ik een ticket aan de balie van de AB. Zo kreeg ik i.p.v. een lullig A4'tje (wat iedereen had die via het internet had besteld) nog een echt ticket, wat toch een fijner souvenir is.
De avond zelf bleef ik dus in Brussel, wat betekende dat ik daar ook bleef eten. Zoals gebruikelijk wandelde ik naar de buurt van de Beurs waarrond zich de Aziatische restaurantwijk bevindt. Omdat ik niet zo heel veel geld te besteden had, koos ik voor het eerst in 10 à 15 jaar nog eens voor de Da Kao II, een begrip in studentenmiddens en andere mensen die het niet zo breed hebben : je krijgt er een relatief grote portie voorgeschoteld voor weinig geld en de kaart is vrij uitgebreid. Het wat basic kader en de middelmatige bediening neem je er dan wel bij. Wie goed en relatief veel Aziatisch wil eten voor vrij weinig geld zit daar aan het goede adres. Het restaurant is sinds enkele jaren wel verhuisd van de Dansaertstraat naar de Van Arteveldestraat, een boogscheut verder.
Na m'n maaltijd ging ik dan naar de concertzaal, maar toen ik daar aankwam bleek PC nog maar net bij hem thuis in Sint-Gillis vertrokken. Ik besloot dan maar een ommetje te maken en te zien of RD er toevallig al was. Dat bleek het geval en hij zat zelfs al in de zaal.
Intussen was het voorprogramma al bezig : een man die fijne soulplaatjes draaide.
Na enkele minuten betrad dan de begeleidingsgroep van Sharon Jones, The Dap-Kings, het podium en kon het concert beginnen, zo rond 20.30 uur. Eerst kregen de 2 achtergrondzangeressen de gelegenheid om elk apart te zingen, waarna de kleine, maar bijzonder energieke Sharon Jones te voorschijn kwam.
Het was een geslaagd concert, althans, het gedeelte dat ik heb bijgewoond, want helaas ben ik na 2/3 van het concert vertrokken om de laatste trein naar huis te kunnen nemen. Achteraf heeft zowat iedereen met wie ik het erover had me daarvoor verwijten gemaakt of gezegd dat het onnozel was. Iedereen sliep thuis al (rond middernacht) en 6 uur later moest ik alweer opstaan om opnieuw te gaan werken... Terecht dus dat niemand het goed begreep, temeer daar de rest van het concert volgens de paar aanwezigen die ik ken voortreffelijk was en nog tot 23 uur geduurd heeft, waarna de mensen van de AB haar zijn komen vragen het concert te stoppen. Achteraf zouden Sharon Jones en enkele bandleden nog wat komen drinken zijn en hebben ze nog enkele momenten gedeeld met de overgebleven fans. Ik heb geen reden om aan mijn bronnen te twijfelen, die zich in de loop der jaren als echte groupies zijn gaan gedragen en weten hoe ze een artiest na een concert moeten strikken.
Wat is me dan bijgebleven :
- de goede muziek, die wellicht een goed beeld gaf van hoe het er aan toe ging op concerten van soulartiesten als Otis Redding of Sam & Dave bijvoorbeeld. Of van James Brown. Heel veel sfeer dus.
- Sharon Jones nodigde op een bepaald moment ook een twintigtal vrouwen uit op het poduim om daar wat te dansen. Daarmee had ze het publiek uiteraard nog meer op haar hand.
- de Dap-Kings (overigens ook de muzikanten die te horen zijn op de tweede cd van Amy Winehouse), wat een begeleidingsgroep, met bovendien tijdens dit concert een beeldige bassiste die blijkbaar geen deel uitmaakt van de vaste line up
Wat mindere aspecten wat mij betreft :
- het geluid dat niet altijd even goed was, toch niet waar ik stond, namelijk vooraan in het midden (Sharons stem klonk vaak nauwelijks boven de muziek uit).
- het ritme dat wat mij betreft iets te vaak gebroken werd net toen de groep op stoom begon te komen.
- mijn veel te vroege vertrek, wat het hele concert in m'n achterhoofd speelde en waardoor ik me niet 100% op het gebeuren kon concentreren. Volgende keer dat ze nog eens in de buurt is, ga ik dat proberen goed te maken.
Toch een heel aangename herinnering en ook nog eens wat gedanst, wat toch al relatief lang geleden was.
Voor ik de tram naar het Noodstation nam, kocht ik toch nog maar een LP, ter compensatie van het gedeelte dat ik zou missen. Onderstaande, lukraak gekozen song komt daar uit :
Geen opmerkingen:
Een reactie posten