MELIGHEIDSALARM !

Het moet namelijk niet altijd gemopper zijn.

Gisteren heb ik iets moois en ontroerends mogen bijwonen : een huwelijk. Tussen D. en O. Haar ken ik eigenlijk via M. die een collega van D. is en met wie ze enkele jaren heeft samengewerkt. Het was ook dankzij die connectie dat ik erbij mocht zijn, niet vanwege persoonlijke verdiensten natuurlijk.

De vrijzinnige ceremonie vond plaats in een ontwijde kapel in Antwerpen en was een pakkende gebeurtenis, met aangrijpende en/of leuke, grappige... bijdragen/speeches van enkele moreel consulenten, vrienden, familie en de beide, voortaan, gehuwden. De persoonlijke inbreng trok me wel aan.
Tevens een vermelding waard was onze oudste zoon die we hadden meegenomen. Ondanks de voor hem grotendeels vervelende bedoening heeft hij zich de hele tijd voorbeeldig gedragen. Intussen mocht kleine broer zich volop amuseren bij z'n kozijnen. Het leven is voorwaar niet eerlijk, ook al niet meer voor een 9-jarige.

's Avonds waren we ook uitgenodigd op de receptie annex het dansfeest, waarvoor we aanvankelijk toch wat bevreesd waren. Dansen is om het zacht uit te drukken niet onze favoriete bezigheid noch iets waar we talent voor hebben. Overmoedig had ik op een virtuele plek in dit heelal te kennen gegeven dat ik "er eens een lap op ging geven", erop rekenend dat er van de lezers toch niemand naar het feest zou komen, maar ik kwam al snel bedrogen uit; iemand zou me aan m'n woord houden, liet ze verstaan. Slik.
Maar het is echt heel goed meegevallen, mede door de aanwezigheid van enkele (virtuele) bekenden (hoofdzakelijk collega's van D. en M. die ik reeds had ontmoet). En na wat aarzelen besloot ik dan toch maar de dansvloer te betreden, me voornemend dat ik me nu eens niets zou aantrekken van wat anderen zouden vinden van mijn veeleer op stuiptrekkingen lijkende bewegingen. Na een tijdje kreeg ik er we de smaak van te pakken, ook al lag de muziekkeuze doorgaans ver van mijn persoonlijke smaak. Ach ja, soms moet je je eigen voorkeuren maar eens opzij kunnen zetten en trachten je domweg te amuseren zonder er verder bij stil te staan. De laatste keer dat ik zoveel gedanst heb, moet dateren van 1998, tijdens het carnaval van Salvador da Bahia. En ook M. heeft een heel stuk van de avond, en zeker het 2de deel, het beste van zichzelf gegeven. Het was leuk om haar zich zo te zien amuseren.

Wel een vermaning voor de mij onbekende DJ : ik had in de loop van de avond snel een 6-tal titels op een papiertje gekribbeld en hem gevraagd of hij er ten minste een van zou kunnen spelen. Wel, blijkbaar was hij het vergeten (hij gooide het lijstje nogal achteloos ergens tussen) of vond hij m'n keuzes niet geslaagd. Nochtans vond ik dat alle nummers stuk voor stuk gedraaid hadden mogen worden.
Oordeel zelf :
- Brown sugar van The Stones(had liever 'Bitch gekozen, maar dat is veel minder bekend ondanks de stomende riff van Richards),
- What's going on van Marvin Gaye,
- My generation en Won't get fooled again van The Who,
- As van Stevie Wonder
- Lust for life van Iggy Pop
Zeg nu zelf, toch sfeernummers, niet ?
Voor de rest heeft die mens dat niet slecht gedaan, hoewel sommige liedjes reeds halfweg onderbroken werden.

En het hele gebeuren heeft me bovendien (een beetje) aan het denken gezet... Maar als ik me bedenk hoeveel werk en voorbereiding zoiets vergt om er iets geslaagds van te maken, zakt de moed me nu al in de schoenen. Dus neen, voorlopig laat ik die daar nog maar even zitten.
Bedankt D. en O. voor deze voor ons heel fijne en voor jullie ongetwijfeld memorabele dag. Dat jullie 5'en het nog vele jaren heel goed bij elkaar mogen hebben.