Herontdekking

Gisteren en vandaag heb ik na heel lange tijd nog eens naar een rock'n rollmeesterwerk geluisterd : Exile on Main Street van The Rolling Stones. Vaak verzeilen platen/cd's bij mij een tijdje in de 'vergeethoek' omdat ik iets anders ontdek of een poos in andere artiesten of genres geïnteresseerd raak. Talking Heads is daar in mijn het meest sprekende voorbeeld van. En elke keer weer als ik er opnieuw naar luister, blijf ik het (steen)goed vinden. Zo ook dus nu met deze klassieker van de 'Stones'.

In mijn geval heeft dat ook veel te maken met de nostalgie die de plaat oproept en de figuur van outlaw bij uitstek Keith Richards. Ikzelf ben me pas vanaf de tweede helft van de jaren '90 beginnen interesseren in hun werk want de muziek die ze in de jaren '80 maakten, kon me niet bepaald boeien. Ik kende wel vele van hun grote hits uit eerdere decennia, maar zonder meer. Nu valt de tweede helft van de jaren '90 voor mij en M. als koppel ook min of meer samen met de relatief onbezorgde jaren dat we in Brussel leefden (eerst Etterbeek daarna pal in het centrum) tussen afstuderen en kinderen krijgen. Mooie jaren, waar ik vaak met heimwee aan terugdenk.

Het was ook een periode waarin ik nog met een aantal innerlijke demonen worstelde, wat net werd versterkt door mijn fascinatie voor een aantal muzikanten, waaronder bijvoorbeeld de Lou Reed of Keith Richards uit de jaren '70. Voor mij hadden zij toen een levenswandel die gelijkstond met vrijheid : lak aan conventies en de maatschappij met haar normen, waarden en verwachtingen, verslaafd aan hard drugs zonder daar truttig over te doen en makers van steengoede muziek. Iconen, quoi.

Mijn eigen rock 'n roll droom is zelfs nooit begonnen, laat staan in vervulling gegaan, en mogelijk maar goed ook, want die zou vermoedelijk heel wat minder glamoureus zijn verlopen. M. heeft daarin een grote rol gespeeld, als een van de factoren die voor wat houvast zorgden in m'n leven. De laatste jaren had en heb ik een aantal andere dingen aan m'n hoofd, waardoor dat aspect wat naar de achtergrond is verdwenen, maar deze spoken steken dus ook nu nog af en toe de kop op, zij het minder acuut. In plaats van bohémien werd ik een doordeweekse huisje-tuintje-boompje-kindje figuur. En soms steekt dat wel eens.

Maar terug naar The Rolling Stones. Ondergetekende is nog nooit naar een concert van deze groep geweest en zal dat ook wel niet meer doen. Samen met vele anderen is voor mij de ultieme line up immers die waar Mick Taylor deel uitmaakte van de band, grosso modo van 1969 tot 1975. Liefhebbers van gitaarsolo's likken doorgaans hun vingers af bij het horen van 'Sway' waarin hij een weergaloos stukje ten beste geeft. Ook zijn solo op 'Jiving Sister Fanny' catalogeer ik heel hoog op dat vlak (helaas vond ik nergens een fragment). Een andere meester-gitarist die een sterrol vervult op een nummer van hen is Ry Cooder. Hij steelt de show op 'Sister Morphine' en heeft Richards trouwens een heel nieuwe manier van spelen aangeleerd, waardoor diens gitaarspel veelzijdiger werd.

Allemaal lang vervlogen tijden dus, maar die nu herleven dankzij You Tube, waar vrij recent talrijke concertfragmenten gepost werden die uit die periode dateren en vooral van de tournees die volgden op 'Exile', toen de groep op het toppunt van haar kunnen speelde. Daarna ging het eigenlijk vooral bergaf, met af en toe nog een opflakkering als 'Some Girls' of 'Tattoo You', maar eens de groep onder impuls van Mick Jagger makkelijk te verteren muziek, expliciet voor de hitparades bestemde muziek begon te maken ('Angie' is een bekend voorbeeld) was het vet van de soep voor muzikale lekkerbekken.

Een van de voor mij mooiste nummers op de dubbelelpee is 'Torn and frayed' waarin het verlijdelijk is om in het personage van Joe, Richards zelf te herkennen. De invloed van Gram Parsons schijnt in die liedje onmiskenbaar te zijn.

En tot slot voor een kennis nog een toemaatje (al komt ze hier vermoedelijk nauwelijks of niet) : 'Bitch', uit hun album 'Sticky fingers' live gespeeld en precies uit de periode dat ze nog goed klonken en live een heuse belevenis waren.